Πατερικές αναφορές στο ΖΑΧΑΡΙΑΣ 10:8

Αυτοί, λοιπόν, ήταν εκείνοι που λάτρευαν την κτίση αντί για τον Κτίστη, και προσκυνούσαν τον αρχέκακο δράκοντα, αποδίδοντας τη δόξα του Θεού στο ακάθαρτο πλήθος των δαιμόνων. Αλλά κλήθηκαν από τον Θεό Πατέρα προς επίγνωση του Υιού, ο οποίος είναι το αληθινό φως. Είπε, άλλωστε, μέσω της φωνής του Ησαΐα: «Θα τους δώσω σημείο και θα τους δεχθώ, διότι θα τους λυτρώσω, και θα πληθυνθούν, καθώς ήταν πολλοί οι πλανώμενοι», οι οποίοι όμως κλήθηκαν μέσω του Χριστού. Πολλοί δε πάλι είναι, όπως και προηγουμένως, αυτοί που έγιναν δεκτοί και λυτρώθηκαν, λαμβάνοντας σύνθημα ειρήνης από τον Θεό και Πατέρα, δηλαδή την οικείωση και τη χάρη μέσω της πίστεως στον Χριστό. Διασκορπίστηκαν, λοιπόν, ανάμεσα στους λαούς οι θεσπέσιοι μαθητές. Και τι προέκυψε από αυτό; Εκείνοι που βρίσκονταν μακριά από τον Θεό, ως προς την προαίρεσή τους, ήρθαν κοντά· προς αυτούς και ο θεσπέσιος Παύλος στέλνει επιστολή λέγοντας: «Τώρα, όμως, εσείς που κάποτε ήσασταν μακριά, βρεθήκατε κοντά με το αίμα του Χριστού». Και εφόσον βρέθηκαν κοντά, έχουν τον Χριστό ως καύχημά τους. Διότι είπε πάλι για αυτούς ο Θεός και Πατέρας: «Και θα τους ενισχύσω εν Κυρίω τω Θεώ τους, και στο όνομά Του θα καυχηθούν, λέγει ο Κύριος». Αυτό διδάσκει και ο μακάριος Ψαλμωδός λέγοντας, απευθυνόμενος στον Σωτήρα των όλων: «Κύριε, στο φως του προσώπου Σου θα πορευθούν, και στο όνομά Σου θα αγαλλιούνται όλη την ημέρα, και με τη δικαιοσύνη Σου θα υψωθούν, διότι Εσύ είσαι το καύχημα της δυνάμεώς τους».

Διότι, εκείνοι μεν που στρέφουν την κλίση της διανοίας τους στα πράγματα του κόσμου και ρέπουν προς τα πιο αισχρά, χαίρονται για αυτά, και θεωρούν το γεγονός αυτό ευφροσύνη, και αγάλλονται με τις σαρκικές ηδονές, και, έχοντας συνηθίσει να σπαταλούν τη ζωή τους στις άλλες απολαύσεις του παρόντος βίου, θεωρούν ελάχιστα άξια λόγου τα όσα προέρχονται από τον Θεό. Εκείνοι, όμως, που Τον αναζητούν με όλη τους την καρδιά, και τρέφονται πνευματικά με τις περί Αυτού θεωρίες, και ανοίγουν διάπλατα τον οφθαλμό της διανοίας τους, θα αποδεχθούν μόνο τις χαρές που πηγάζουν από Αυτόν. «Θα τους δώσω σημείο και θα τους δεχθώ, διότι θα τους λυτρώσω, και θα πληθυνθούν όπως ήταν άλλοτε πολλοί. Και θα τους σπείρω ανάμεσα στους λαούς, και αυτοί που βρίσκονται μακριά θα με θυμηθούν, και θα αναθρέψουν τα τέκνα τους και θα επιστρέψουν». Μνημονεύει πάλι το ποίμνιο των Ιουδαίων, και μάλιστα υπόσχεται να τους συγκεντρώσει, ενώ είναι διασκορπισμένοι, και να τους συνάξει από κάθε γη στην Ιουδαία, ώστε κανένας απολύτως να μην μείνει αποχωρισμένος. Και υποδεικνύει και πάλι με ποιον τρόπο θα γίνει η συγκέντρωση. Διότι λένε ότι οι μελισσοκόμοι κάνουν κάποια σημάδια, είτε σφυρίζοντας, είτε συνηθίζοντας να κάνουν κάποιες άλλες ενέργειες, και έτσι συγκεντρώνουν τα σμήνη των μελισσών που έχουν απομακρυνθεί από τις κυψέλες. Κάτι τέτοιο έχει λεχθεί και δια της φωνής του Ησαΐα: «Διότι θα συμβεί», λέει, «κατά την ημέρα εκείνη, να σφυρίξει ο Κύριος στις μύγες, που κυριαρχούν σε μέρος του ποταμού της Αιγύπτου, και στη μέλισσα που βρίσκεται στη χώρα των Ασσυρίων».

Άλλοι δε λένε ότι, και σε καιρούς πολέμου, αν τυχόν συνέβαινε να διασκορπιστούν με κάποιον τρόπο οι μαχητές, είτε καταδιώκοντας είτε καταδιωκόμενοι, υψωνόταν κάποιο σημείο (λάβαρο) ψηλά από τους στρατηγούς, στο οποίο προσβλέποντας, συγκεντρώνονταν και επέστρεφαν πάλι στον ίδιο χώρο. Κάτι τέτοιο υποδηλώνει και το κείμενο στον προφήτη Ησαΐα: «Και θα είναι σαν ιστός πάνω σε όρος, και σαν να φέρει σημαία πάνω σε βουνό». Επομένως, λαμβάνει την παρομοίωση από κάτι που συμβαίνει στη φύση των πραγμάτων. Διότι λέει: «Θα τους δώσω σημείο και θα τους δεχτώ». Διότι έχει υψωθεί ανάμεσά μας ως σημείο μέγα και επιφανές ο σταυρός του Σωτήρα, μέσω του οποίου γίναμε δεκτοί από τον Θεό και Πατέρα, και βεβαίως έχουμε λυτρωθεί, και εμείς που πιστέψαμε έχουμε αυξηθεί σε άπειρο πλήθος. Και επειδή έχει προσθέσει ότι «θα τους σπείρω ανάμεσα στους λαούς και από μακριά θα έρθουν και θα με θυμηθούν», πάλι λέμε εκείνο, και καθόλου άσκοπα, διότι ο λόγος έχει μεγάλη αληθοφάνεια: διασπάρθηκαν δηλαδή σαν σπόρος σε πολλά έθνη και σε κάθε χώρα και πόλη οι θεσπέσιοι μαθητές και οι κήρυκες των θείων ευαγγελίων, και έκαναν αυτούς που βρίσκονταν πολύ μακριά από τον Θεό εξαιτίας της αμαρτίας και της πλάνης που μεσολάβησε, να Τον θυμηθούν, και τους προετοίμασαν να φέρουν στον νου τους τον Σωτήρα και Δημιουργό των πάντων, παρόλο που παλαιότερα απέδιδαν τη λατρεία τους στην κτίση, και για αυτόν ακριβώς τον λόγο είχαν απομακρυνθεί από την οικειότητα με τον Θεό.