δοκιμάζει γὰρ ἡ Ἐκκλησία Χριστοῦ τὸν ἑκάστου τρόπον καὶ τῆς εἰς Χριστὸν ἀγάπης τὸ γνήσιον, καὶ “δια- ”κρίσεις ἔχουσα πνευμάτων,” οἶδεν ἀκριβῶς, τίς μὲν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι λαλεῖ Κύριον ὀνομάζων Ἰησοῦν, τίς δὲ δὴ καὶ ἐν Βεελζεβοὺλ, ἀνάθεμα λέγων αὐτόν· καὶ τίνες μὲν “οἱ ἀληθινοὶ προσκυνηταὶ,” τίνες δὲ αὖ οἱ ὡς “ἐν ”ἐνδύμασι προβάτων” πρὸς ἡμᾶς ἐρχόμενοι “λύκοι.” <Καὶ ἀπέῤῥιψα τὴν ῥάβδον τὴν δευτέραν, τὸ σχοίνισμα, τοῦ διασκεδάσαι τὴν διαθήκην ἀνὰ μέσον τοῦ Ἰούδα καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ Ἰσραήλ.> Ῥάβδους ἔφη δύο λήψεσθαι Χριστὸν, οὕτω τε κατανεμήσειν ἐν αὐταῖς τὰ οἰκεῖα πρόβατα, δῆλον δὲ ὅτι τῶν διὰ πίστεως κεκλημένων τὴν ἁγίαν πληθύν. καὶ ῥάβδον μὲν εἶναι τὴν καλὴν ἐλέγομεν τὴν παιδείαν, ἤτοι τὸ κήρυγμα τὸ εὐαγγελικὸν, τὴν γεμὴν ἑτέραν, τουτέστι τὸ σχοίνισμα, τὴν διὰ Μωυσέως ἐντολὴν, ὡς τῷ σχοινίσματι τῷ ἐκνεμηθέντι Θεῷ· τουτέστι τῷ Ἰσραήλ· δοθεῖσαν εἰς βοήθειαν κατὰ τὴν τοῦ προφήτου φωνήν “Νόμον γάρ φησιν εἰς βοήθειαν ”δέδωκεν.” ὅτι τοίνυν οὐχὶ δὴ μόνοις τοῖς εὐαγγελικοῖς παιδεύμασιν ἡ τῶν ἐθνῶν ἔμελλε παιδαγωγεῖσθαι πληθὺς, ἀλλὰ γὰρ καὶ αὐταῖς ταῖς πάλαι τε καὶ διὰ Μωυσέως δοθείσαις ἐντολαῖς, μεταπλαττομένης δηλονότι τῆς ἐν νόμῳ σκιᾶς εἰς ἀλήθειαν, καὶ διὰ τῶν προκειμένων ἡμῖν καθίστησιν ἐναργές.
Μετάφραση
Διότι η Εκκλησία του Χριστού δοκιμάζει τον τρόπο ζωής του καθενός και τη γνησιότητα της αγάπης προς τον Χριστό, και έχοντας «διακρίσεις πνευμάτων», γνωρίζει με ακρίβεια ποιος μιλά εν Αγίω Πνεύματι ονομάζοντας τον Ιησού Κύριο, και ποιος μέσω του Βεελζεβούλ τον αποκαλεί ανάθεμα· και ποιοι είναι «οι αληθινοί προσκυνητές» και ποιοι, αντίθετα, είναι «λύκοι» που έρχονται σε εμάς «με ενδύματα προβάτων». <Και απέρριψα τη δεύτερη ράβδο, το σχοίνισμα, για να διαλύσω τη διαθήκη ανάμεσα στον Ιούδα και ανάμεσα στον Ισραήλ.> Είπε ότι ο Χριστός θα λάβει δύο ράβδους, και με αυτές θα βοσκήσει τα δικά του πρόβατα, δηλαδή προφανώς το άγιο πλήθος εκείνων που έχουν κληθεί μέσω της πίστεως. Και λέγαμε ότι η μία ράβδος, η καλή, είναι η διδασκαλία, δηλαδή το ευαγγελικό κήρυγμα, ενώ η άλλη, δηλαδή το σχοίνισμα, είναι η εντολή που δόθηκε μέσω του Μωυσή στο σχοίνισμα (μερίδιο) που κληρώθηκε στον Θεό, δηλαδή στον Ισραήλ, για βοήθεια, σύμφωνα με τη φωνή του προφήτη: «Διότι έδωσε», λέει, «τον νόμο για βοήθεια». Ότι λοιπόν το πλήθος των εθνών δεν επρόκειτο να διαπαιδαγωγηθεί μόνο με τα ευαγγελικά διδάγματα, αλλά και με τις παλαιές εντολές που δόθηκαν μέσω του Μωυσή, με τη μετατροπή βεβαίως της σκιάς του νόμου σε αλήθεια, μας το καθιστά σαφές και μέσω αυτών που προαναφέρθηκαν.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες