Πατερικές αναφορές στο ΖΑΧΑΡΙΑΣ 11:15

ΣΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗ ΖΑΧΑΡΙΑ. ΤΟΜΟΣ ΠΕΜΠΤΟΣ. <Και είπε ο Κύριος προς εμένα: Πάρε ξανά για τον εαυτό σου ποιμενικό εξοπλισμό ενός άπειρου ποιμένα, διότι ιδού, εγώ αναδεικνύω έναν ποιμένα στη γη, ο οποίος δεν θα επισκεφθεί αυτό που χάνεται, και δεν θα αναζητήσει αυτό που έχει διασκορπιστεί, και δεν θα θεραπεύσει αυτό που έχει συντριβεί, και δεν θα κατευθύνει αυτό που είναι υγιές, και θα καταφάει τα κρέατα των εκλεκτών, και θα εξαρθρώσει τους αστραγάλους τους.> Αφού ο αγαθός ποιμένας, ο σοφός και επιστήμων, δηλαδή ο Χριστός, απέρριψε και διεσκόρπισε τις δύο ράβδους στις χώρες των Χαναναίων, σύμφωνα με τους τρόπους που ήδη έχουν προηγουμένως εξηγηθεί· κάποιοι μεν γνώρισαν ότι πρόκειται για τον Λόγο του Κυρίου. Διότι πίστεψαν, όπως είπα, ότι αν και ο Λόγος γεννήθηκε με τρόπο άρρητο από τον Θεό και Πατέρα, προερχόμενος από αυτόν και ευρισκόμενος εντός του, επειδή έγινε άνθρωπος σαν κι εμάς και κατέστη αρχιποιμένας των πάντων, τους προσέφερε για μυσταγωγία και για ακριβή γνώση του μυστηρίου Του την ευαγγελική διδασκαλία και φωταγωγία, καθώς βέβαια και εκείνη του Νόμου. Διότι αυτές λέγαμε ότι είναι οι δύο ράβδοι, με τις οποίες μας ποιμαίνει ο Χριστός «σε καλή νομή και σε εύφορο τόπο», όπως έχει γραφτεί.

Επειδή δε την γνώση της αλήθειας δεν αποδέχθηκαν, για τον λόγο αυτό, όπως λέει ο σοφότατος Παύλος, «θα τους στείλει ο Θεός ενέργεια πλάνης, ώστε να πιστέψουν στο ψέμα»· και ως ενέργεια πλάνης εννοεί ότι είναι ο αντίχριστος, στον οποίο αφού προσκολληθούν οι Ιουδαίοι θα κατακριθούν. Και θα το επιβεβαιώσει ο Σωτήρας λέγοντας σε αυτούς που επέλεξαν να απειθούν: «Εγώ έχω έλθει στο όνομα του Πατέρα μου και δεν με δέχεστε· αν έρθει άλλος στο δικό του όνομα, εκείνον θα τον δεχθείτε». Επειδή λοιπόν οι Ιουδαίοι επρόκειτο στους κατάλληλους καιρούς να αποδεχθούν χωρίς καθυστέρηση τον υιό της ανομίας που θα εμφανιστεί, «αυτόν που αντιτάσσεται και υπερυψώνεται πάνω σε κάθε τι που λέγεται θεός ή σέβασμα, ώστε να καθίσει αυτός στον ναό του Θεού, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ότι είναι Θεός», γι' αυτόν που δεν ξέρει να ποιμαίνει ορθά και με επιστημοσύνη προστάζει ο Θεός τον Προφήτη να τον προτυπώσει, λέγοντας τα εξής: «Λάβε ακόμη για τον εαυτό σου ποιμενικά σκεύη άπειρου ποιμένα». Διότι οι πιο επιεικείς από τους ποιμένες, και αυτοί που έχουν γνώση των έργων που αναλαμβάνουν, έχουν λεπτές ράβδους, ώστε αν παραστεί ανάγκη να χτυπήσουν, να μην συντριβεί αυτό που χτυπιέται. Εάν όμως κάποιος είναι από αυτούς που δεν γνωρίζουν το έργο, και απέχει πάρα πολύ από την ποιμενική τέχνη, τα συντρίβει με χοντρότατα ρόπαλα. Και αυτά νομίζω είναι τα ποιμενικά σκεύη του άπειρου ποιμένα.

ΡΙΖʹ. Αυτή μεν λοιπόν είναι η απολογία, τόσο μεγάλη και τόσο δικαιολογημένη· ο δε Θεός της ειρήνης, αυτός που έκανε και τα δύο ένα και μας επανέφερε σε ενότητα, αυτός που καθίζει τους βασιλείς σε θρόνους, και από το χώμα εγείρει τον φτωχό, και από την κοπριά ανυψώνει τον πένητα· αυτός που εξέλεξε τον δούλο του τον Δαβίδ και τον πήρε από τα ποίμνια των προβάτων, αν και ήταν ο πιο μικρός ανάμεσα στους γιους του Ιεσσαί και ο νεότερος· αυτός που δίνει λόγο σε εκείνους που ευαγγελίζονται με πολλή δύναμη για την τελείωση του Ευαγγελίου, είθε ο ίδιος να κρατήσει το δεξί μας χέρι, και να μας οδηγήσει σύμφωνα με το θέλημά του, και να μας δεχθεί με δόξα, ποιμαίνοντας τους ποιμένες και οδηγώντας τους οδηγούς· ώστε να ποιμαίνουμε το ποίμνιό του με επίγνωση, και όχι με τα εργαλεία ενός άπειρου ποιμένα, το πρώτο εκ των οποίων αποτελεί ευλογία, ενώ το δεύτερο έχει οριστεί στους παλαιούς ως κατάρα· είθε ο ίδιος να δώσει δύναμη και κραταίωση στον λαό του· και να παραστήσει ο ίδιος στον εαυτό του το ποίμνιο λαμπρό και άσπιλο, και άξιο της άνω μάνδρας, στην κατοικία αυτών που ευφραίνονται, στη λαμπρότητα των αγίων· ώστε μέσα στον ναό του όλοι να αναπέμπουμε δόξα, ποίμνιο και ποιμένες μαζί, εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών· στον οποίο ανήκει κάθε δόξα στους αιώνες των αιώνων.

Τώρα όμως που έφυγε η οδύνη, και η λύπη, και ο στεναγμός· τώρα που εμείς του Ενός γίναμε ένα, και εμείς της Τριάδας συμφυείς, και ομόψυχοι, και ομότιμοι· εμείς του Λόγου απαλλαγμένοι από την αλογία· εμείς του Πνεύματος χωρίς να βράζουμε ο ένας εναντίον του άλλου, αλλά διατηρώντας ένθερμο ζήλο όλοι μαζί· εμείς της Αλήθειας που έχουμε το ίδιο φρόνημα και λέμε τα ίδια· εμείς της Σοφίας που έχουμε ορθή σύνεση· εμείς του Φωτός που συμπεριφερόμαστε ευσχημόνως σαν να βρισκόμαστε στο φως της ημέρας· εμείς της Οδού που πορευόμαστε όλοι στην ευθεία· εμείς της Θύρας που βρισκόμαστε όλοι μέσα· εμείς του Προβάτου και του Ποιμένα που είμαστε πράοι, και ανήκουμε στην ίδια μάνδρα, και σε έναν ποιμένα· όχι υπό τη βοσκή κάποιου άπειρου ποιμένα, ούτε κάποιου που καταστρέφει τα πρόβατα της νομής, ούτε κάποιου που τα παραδίδει στους λύκους και στους γκρεμούς, αλλά ενός εξαιρετικά προσεκτικού και έμπειρου γνώστη· τώρα που εμείς του Παθόντος για εμάς γίναμε συμπονετικοί, και ανακουφίζουμε από κοινού ο ένας τα βάρη του άλλου· εμείς της Κεφαλής, που συναρμολογούμαστε και συνδεόμαστε σε ένα σώμα σύμφωνα με κάθε πνευματική συνάφεια· τώρα που Εκείνος που τα δημιουργεί όλα και τα μεταβάλλει προς το ωφελιμότερο μετέτρεψε τον θρήνο μας σε χαρά, και αντί για τον σάκκο του πένθους μάς προσέφερε την ευφροσύνη, αυτήν ακριβώς τη στιγμή απεκδύομαι τη σιωπή μαζί με τα περασμένα, και προσφέρω στον παρόντα καιρό και σε εσάς τον λόγο μου, ή μάλλον στον Θεό ως την πιο κατάλληλη ευχαριστήρια θυσία, ένα δώρο καθαρότερο από τον χρυσό, πολυτιμότερο από τους ακριβούς λίθους, πολυτελέστερο από τα υφάσματα, αγιότερο από τη θυσία του Νόμου, ιερότερο από την προσφορά των πρωτοτόκων, που αρέσει στον Θεό περισσότερο από νεαρό μοσχάρι, του οποίου τα κέρατα και οι οπλές είναι ακόμη ατελή και αναίσθητα, περισσότερο από το θυμίαμα, περισσότερο από το ολοκαύτωμα, περισσότερο από μυριάδες παχιά αρνιά, με τα οποία ο στοιχειώδης νόμος συγκρατούσε τον ακόμη νήπιο Ισραήλ, σκιαγραφώντας με τις αιματηρές θυσίες τη μέλλουσα θυσία.

Κατήχηση ΚΘ'. Περί του σωτηρίου πάθους και περί ομόνοιας. Αδελφοί μου, πατέρες και τέκνα, είμαι εύθυμος στο πνεύμα και μου έδωσε ο Κύριος να γιορτάσω το Πάσχα με αγαλλίαση, έχοντας αποβάλει τη λύπη της ταλαίπωρης ψυχής μου χάριν του αδελφού μας και ηγουμένου των Καθαρών. Διότι όντως «περίλυπος είμαι έως θανάτου», σχεδόν να πω, επειδή εκείνος ανέβαλλε και απέρριπτε αυτό που εμείς θεωρούμε θεοπρεπές και σωτήριο. Και δες πόσο μεγάλο και ουράνιο κατόρθωμα είναι η υπακοή, εφόδιο αιώνιας ζωής, όπως ακριβώς και το αντίθετο της παρακοής οδηγεί σε κίνδυνο. Εκείνον λοιπόν είθε η χάρη του Αγίου Πνεύματος, με τις ευχές του πατέρα μου και πατέρα σας, μαζί με τη δική σας δέηση, να τον καταρτίσει, να τον ενδυναμώσει και να τον οδηγήσει να ποιμαίνει όχι με τα όργανα ενός άπειρου ποιμένα, αλλά με θεία δύναμη το ποίμνιο που του έχει εμπιστευθεί, και είθε να δώσει μέσω της ομοψυχίας να είμαστε ένα και να ζούμε ενωμένοι, όπως έχει κριθεί.