Πατερικές αναφορές στο ΖΑΧΑΡΙΑΣ 11:6

«Εναντίον μου έγινε η κρίση, και ο κριτής δωροδοκείται· γι' αυτό καταλύθηκε ο νόμος, και δεν απονέμεται πλήρως η δικαιοσύνη, διότι ο ασεβής καταδυναστεύει τον δίκαιο, εξαιτίας αυτού η δικαστική απόφαση θα βγει διεστραμμένη». Επομένως, αυτοί που συγκεντρώνουν πλούτο από άδικα κέρδη και διαστρέφουν το δίκαιο, ξεπουλώντας τις αποφάσεις για κάθε υπόθεση, αυτοί θα ήταν οι κριτές, όπως μόλις ανέφερα. Αυτοί μάλιστα λένε: «Ευλογητός ο Κύριος, έχουμε πλουτίσει»· δικαιολογημένα όμως θα ελέγχονταν ως εντελώς ανόητοι και παράλογοι λέγοντας αυτό το πράγμα. Διότι, σαν να τους δίνει ο Θεός την άδεια να συλλέγουν πλούτο από αδικίες και να πλουτίζουν από αίματα, υποκρίνονται ότι τον ευλογούν. Αλλά θα ήταν καλύτερο, έχοντας τιμήσει την ορθή κρίση, να έλεγαν το εξής: «Ευλογητός ο Κύριος, διότι έχουμε αναδειχθεί λαμπροί και γνήσιοι φύλακες των θείων προσταγμάτων, εκφέροντας ορθή απόφαση για κάθε υπόθεση». Αποτελεί λοιπόν απάτη και ψεγάδι η ωραιολογία, εάν δεν πράττουμε εκείνα με τα οποία ευαρεστείται ο Θεός. «Γι' αυτό δεν θα λυπηθώ πλέον αυτούς που κατοικούν τη γη, λέει ο Κύριος· και ιδού, εγώ παραδίδω τους ανθρώπους, τον καθένα στα χέρια του πλησίον του και στα χέρια του βασιλιά του, και θα καταστρέψουν τη γη, και δεν πρόκειται να τους γλιτώσω από τα χέρια τους».

Διότι έλεγαν πάλι: «Το αίμα του ας πέσει πάνω μας και πάνω στα παιδιά μας». Γι' αυτό λοιπόν, λέει, δεν θα λυπηθώ πλέον αυτούς που κατοικούν τη γη. Διότι δεν έχουν πλέον αξιωθεί της ευσπλαχνίας από τον Θεό· αλλά μάλλον έχουν παραδοθεί ο καθένας στα χέρια του πλησίον του και στα χέρια του βασιλιά, δηλαδή του άρχοντά του. Διότι σταύρωσαν τον Εμμανουήλ, έγιναν κυριοκτόνοι και γέμισαν από κάθε ανοσιουργία. Όμως ο Θεός τους καλούσε σε μετάνοια, και δεν επέβαλε αμέσως τις συνέπειες της οργής. Αφού όμως πέρασε ήδη το τριακοστό έτος μετά τον σταυρό του Σωτήρος, η ειρήνη απομακρύνθηκε από τη χώρα των Ιουδαίων, και υπήρχαν πόλεμοι παντού, καθώς η μία πόλη επιτίθετο στην άλλη, και οι κάτοικοι σε καθεμιά χωρίζονταν σε παρατάξεις και πολεμούσαν μεταξύ τους, ώστε τα εσωτερικά τους δεινά να φαίνονται ίσα σε συμφορά με αυτά που προέκυπταν από τον πόλεμο. Διότι κυρίευσαν τη χώρα των Ιουδαίων οι γενναιότατοι στρατηγοί των Ρωμαίων, και πυρπολώντας τις πόλεις μαζί με τους ίδιους τους κατοίκους, την υπέταξαν στους ζυγούς της δουλείας. Και όσοι βέβαια μπόρεσαν να διαφύγουν, εγκαταστάθηκαν στις χώρες των εθνών, πράγμα που μπορεί κανείς να δει μέχρι και σήμερα.

Και αυτή είναι η μετάπλαση. Είναι δε συνήθεια των αγίων προφητών, εάν πρόκειται να προαναγγείλουν σπουδαία γεγονότα, να προσπαθούν να παρουσιάσουν τον Θεό των όλων ως παντοδύναμο και κραταιότατο, ώστε ο λόγος τους να παρέχει από παντού βεβαιότητα για να γίνει πιστευτός, ακόμη και αν έλεγαν κάτι που ξεπερνά κάθε ελπίδα, και σε ό,τι αφορά τις δικές μας αντιλήψεις βρίσκεται έξω από τη λογική και θεωρείται απίστευτο. «Ιδού, εγώ καθιστώ την Ιερουσαλήμ ως πρόθυρα που σαλεύονται σε όλους τους λαούς ολόγυρα, και στην Ιουδαία θα υπάρξει πολιορκία εναντίον της Ιερουσαλήμ. Και κατά την ημέρα εκείνη θα καταστήσω την Ιερουσαλήμ λίθο καταπατούμενο για όλα τα έθνη· καθένας που την καταπατά, εμπαίζοντας θα εμπαιχθεί, και θα συγκεντρωθούν εναντίον της όλα τα έθνη της γης.» Στα όσα έχουν ήδη προαναγγελθεί, έχει αναφερθεί σαφώς ο πόλεμος κατά της Ιουδαίας που επρόκειτο να διεξαχθεί από τη ρωμαϊκή στρατιά. Και γι' αυτό έλεγε: «Φωνή ποιμένων που θρηνούν, διότι ταλαιπωρήθηκε το μεγαλείο τους»· και έπειτα από άλλα πάλι: «Γι' αυτό δεν θα λυπηθώ πλέον αυτούς που κατοικούν τη γη, λέγει ο Κύριος· και ιδού εγώ παραδίδω τους ανθρώπους, τον καθένα στα χέρια του πλησίον του και στα χέρια του βασιλιά του. Και θα κατακόψουν τη γη, και δεν πρόκειται να τους γλιτώσω από τα χέρια τους». Στα προκείμενα όμως, προαναγγέλλει σαφώς τους διωγμούς που συνέβησαν κατά της Εκκλησίας.

«Γι' αυτό δεν θα λυπηθώ πλέον τους κατοίκους της γης, λέει ο Κύριος ο Παντοκράτορας»· και πάλι: «Ρομφαία, εγέρσου εναντίον των ποιμένων, και πατάξτε τους ποιμένες, και αποσπάστε τα πρόβατα»· και, «θα στρέψω το χέρι μου εναντίον των ποιμένων, και οργίστηκε ο θυμός μου εναντίον των ποιμένων, και θα επισκεφθώ τους αμνούς», προσθέτοντας πλέον στην απειλή και τους ηγέτες του λαού. Τόσο επίμονα εμμένει στον λόγο και δεν μπορεί καν να απομακρυνθεί εύκολα από τις απειλές, ώστε φοβάμαι μήπως και εγώ ο ίδιος γίνω με αυτόν τον τρόπο απευκταίος.