Πατερικές αναφορές στο ΖΑΧΑΡΙΑΣ 12:8

«Οι πατέρες μας έφαγαν το μάννα στην έρημο, όπως είναι γραμμένο: "Άρτο από τον ουρανό τους έδωσε να φάνε"»· και άλλοτε πάλι: «Εμείς γνωρίζουμε ότι στον Μωυσή μίλησε ο Θεός, ενώ τούτον δεν γνωρίζουμε από πού είναι». Θα κάνει λοιπόν θαύματα και σε εμάς ο Θεός των όλων, έστω κι αν όχι με ορατό τρόπο, όπως βέβαια και τότε, αλλά νοητώς, και έτσι θα διασώσει εμάς που βρισκόμαστε στα δικά του σκηνώματα, ώστε να μην υπερηφανεύονται εναντίον μας οι Ιουδαίοι, δηλαδή οι άρχοντές τους. Διότι αυτό νομίζω ότι υποδηλώνει το καύχημα του οίκου Δαβίδ.> <Και κατά την ημέρα εκείνη ο Κύριος θα υπερασπιστεί εκείνους που κατοικούν στην Ιερουσαλήμ· και ο ασθενής μεταξύ τους εκείνη την ημέρα θα είναι σαν τον οίκο του Δαβίδ, και ο οίκος του Δαβίδ σαν οίκος του Θεού, σαν άγγελος Κυρίου ενώπιόν τους.> «Με όπλο ευδοκίας» μας εστεφάνωσε ο Θεός και Πατέρας. Διότι μας έδωσε τον ίδιο Του τον Υιό ως υπερασπιστή και πρόμαχο, μέσω του οποίου και έχουμε σωθεί, διαφεύγοντας εύκολα από κάθε πειρασμό· και έχοντας συνηθίσει να υπερισχύουμε έναντι του πολέμου των εχθρών και της σκληρότητας όσων μας διώκουν. Αλλά στα προκείμενα δηλώνεται μεν κάτι τέτοιο, πλην όμως θα μπορούσε κανείς να διαπιστώσει ότι ο λόγος επισκιάζεται από πολλή ασάφεια. Διότι ανέφερε ότι ο Θεός των όλων θα υπερασπιστεί εκείνους που κατοικούν στην Ιερουσαλήμ, και όχι μάλλον αυτούς που απλώς παροικούν σε αυτήν. Και ομολογουμένως, ως Ιερουσαλήμ εν προκειμένω νοείται η Εκκλησία του Χριστού.

Παροικεί λοιπόν σε αυτήν όποιος δεν είναι πολύ ασφαλής, αλλά κλονίζεται και είναι πολύ ευεπίφορος προς το μη ορθό, ή είναι γενικώς ράθυμος προς τη φιλομάθεια· κατοικεί δε σε αυτήν εκείνος που είναι σταθερός και εδραιωμένος στην αγάπη προς τον Χριστό, και προσηλώνεται πάντοτε στην ωφέλεια των θείων μαθημάτων, ώστε να δύναται να λέει αυτό που ειπώθηκε δια φωνής του Δαβίδ: «Πόσο γλυκά είναι στον λάρυγγά μου τα λόγιά σου· πιο γλυκά και από το μέλι και την κηρήθρα στο στόμα μου». Θα υπερασπιστεί λοιπόν, λέει, αυτούς που κατοικούν σε αυτήν, και ο ασθενής ανάμεσά τους εκείνη την ημέρα θα είναι σαν τον οίκο του Δαβίδ. Και λέμε ότι με τον «οίκο του Δαβίδ» σε αυτήν την περίπτωση, ονομάζονται οι πιο τιμώμενοι μεταξύ των Ιουδαίων. Διότι από τη φυλή του Ιούδα, από την οποία κατάγονται ο Ιεσσαί και ο Δαβίδ, βασίλευαν κατά καιρούς στα Ιεροσόλυμα. Και «ασθενή» μεταξύ αυτών που κατοικούν στην αγία πόλη, τη νοητή Ιερουσαλήμ, η οποία είναι η Εκκλησία, ονομάζει ίσως αυτόν που είναι ακόμη κατηχούμενος, ο οποίος δεν έχει ακόμη βαπτιστεί, αλλά νοσεί κατά κάποιον τρόπο, όντας ακόμη βεβαρημένος με το φορτίο της αμαρτίας, και δεν έχει απαλλαγεί από τα παλαιά αρρωστήματα, δηλαδή τα πάθη. Αλλά παρόλο που βρίσκεται σε αυτήν την κατάσταση, επειδή μόνο και μόνο έχει πιστέψει, και απομακρύνθηκε από τη σκιά του νόμου, και έχει στραφεί ολοκληρωτικά στο να επιλέξει να εκπληρώνει την εν Πνεύματι πολιτεία και τα καυχήματα της εν Χριστώ ζωής, θα είναι, λέει, σαν τον οίκο του Δαβίδ, δηλαδή σε τίποτα κατώτερος ως προς τη σύνεση από τον σοφό και τον πλέον τιμώμενο μεταξύ των Ιουδαίων.

Εάν, βέβαια, κάποιος από τον οίκο του Δαβίδ, δηλαδή από τους λαμπρότερους και εντιμότερους μεταξύ τους, αποδεχθεί την πίστη και, κατανοώντας πολύ καλά το μυστήριο του Χριστού, γίνει προσκυνητής Του, αυτός θα είναι σαν οίκος Θεού και σαν άγγελος Κυρίου ενώπιόν τους. Κάτι παρόμοιο βλέπουμε να λέει και ο ίδιος ο Σωτήρας, διότι είπε: «Γι' αυτό κάθε γραμματέας που έχει μαθητεύσει στη βασιλεία των ουρανών μοιάζει με άνθρωπο οικοδεσπότη, ο οποίος βγάζει από τον θησαυρό του καινούργια και παλιά». Διότι αυτός που έχει ήδη θησαυρισμένη μέσα του τη γνώση του Νόμου, εάν προσλάβει και την ευαγγελική, θα γίνει πλούσιος σε σύνεση, παραθέτοντας στους φιλομαθείς νέα και παλαιά θεωρήματα, σαν να τα βγάζει από αποθήκες. Τέτοιος ήταν και ο θεσπέσιος Παύλος, ο οποίος άλλοτε επιχειρούσε να εδραιώσει τη διδασκαλία για τον Χριστό με αποδείξεις από τον Νόμο, και άλλοτε, με τις ανώτερες του Νόμου μυσταγωγίες, ωθούσε κατά κάποιον τρόπο τους ακροατές του στο να επιλέξουν ότι πρέπει να καυχώνται για την πίστη σε Αυτόν. Διότι άλλοτε έλεγε: «Πείτε μου, εσείς που θέλετε να είστε υπό τον Νόμο, δεν ακούτε τον Νόμο; Επειδή είναι γραμμένο ότι ο Αβραάμ απέκτησε δύο υιούς, έναν από τη δούλη και έναν από την ελεύθερη».

Θα γίνει, λοιπόν, λέει, ο οίκος του Δαβίδ ως οίκος του Θεού, ως άγγελος Κυρίου ενώπιόν τους. <Και θα συμβεί κατ' εκείνη την ημέρα, θα ζητήσω να εξολοθρεύσω όλα τα έθνη που επιτίθενται εναντίον της Ιερουσαλήμ, και θα εκχύσω επί του οίκου του Δαβίδ και επί των κατοίκων της Ιερουσαλήμ πνεύμα χάριτος και οικτιρμού, και θα στρέψουν το βλέμμα τους προς εμένα.> Σκοπός μου, λέει, θα είναι αφενός να εξολοθρεύσω όλα τα έθνη που επολέμησαν την αγία πόλη, δηλαδή την Εκκλησία· αφετέρου δε, με χάρη και οικτιρμούς να περιβάλω τον οίκο του Ιούδα και τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ, δηλαδή τους πολίτες της Εκκλησίας και εκείνους που έχουν ταχθεί μεταξύ όσων οφείλουν να αινούν. Αυτοί, πάλι, θα ήταν όσοι προσκυνούν τον Χριστό και έχουν επιλέξει ότι πρέπει να ακολουθούν τα ευαγγελικά θεσπίσματα, κατορθώνοντας τον ένδοξο και ανεπίληπτο βίο. Διότι το γεγονός ότι οι εχθροί της αλήθειας επρόκειτο πάντη και πάντως να περιπέσουν σε πλήρη αδυναμία, το διασαφηνίζει λέγοντας και ο ίδιος ο Σωτήρας: «Εσύ είσαι ο Πέτρος, και πάνω σε αυτήν την πέτρα θα οικοδομήσω την εκκλησία μου, και πύλες του άδη δεν θα την κατανικήσουν». Και πύλες του άδη ονομάζει αυτούς που θέλουν να την καταδιώκουν, λέει, επειδή είναι ολέθριοι και φθοροποιοί, και συνηθίζουν να κατακρημνίζουν στο βάραθρο του άδη όσους προσκολλώνται σε αυτούς. Θα χάσουν, λοιπόν, τη δύναμή τους, ή μάλλον θα εξολοθρευτούν πλήρως, εκείνοι που την πολέμησαν, και θα οδηγηθούν στην απώλεια. «