συνοδύρεσθαι δὲ ταύταις ἀναγκαῖόν πως ἦν καὶ τὰς ἑτέρας φυλὰς, ἅτε δὴ τῶν ἡδίστων αὐταῖς ἐθῶν τε καὶ τόπων ἐκπεμπομένας, μᾶλλον δὲ καὶ αὐτοῦ θανάτου κατηρτημένου ταῖς σφῶν κεφαλαῖς, φθάνοντος δὲ ὥσπερ τῶν πολεμίων τὸ ξίφος καὶ αὐτοῦ τοῦ λιμοῦ. <Ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἔσται πᾶς τόπος διανοιγόμενος ἐν τῷ οἴκῳ Δαυεὶδ καὶ τοῖς κατοικοῦσιν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς τὴν μετακίνησιν καὶ εἰς τὸν ῥαντισμόν.> Ἐπιτρέχει τῷ λόγῳ τὰ μετὰ τοῦτο πάλιν ἐσόμενα “τοῖς ”ἠγαπηκόσι τὴν ἐπιφάνειαν” τοῦ Χριστοῦ. οἱ μὲν γὰρ ταῖς ἀπειθείαις ἐξυβρικότες, ἐν πολιορκίαις ἔσονται, φησὶ, καὶ ἐπί γε τοῖς σφῶν αὐτῶν κατοιμώξουσι κακοῖς. ἐν δέ γε τῇ νοητῇ καὶ ἁγίᾳ κατὰ τὸ ἀληθὲς Ἱερουσαλὴμ, καὶ ἐν τῷ οἴκῳ Δαυεὶδ, τουτέστι, τῇ Ἐκκλησίᾳ τοῦ πεφηνότος ἐκ σπέρματος Δαυεὶδ κατὰ σάρκα Χριστοῦ, πᾶς τόπος ἔσται διανοιγόμενος, τουτέστι, πολλή τις εὐρυχωρία καὶ οἷον ἀνειμένη δίαιτα τριπόθητος καὶ ἀπονωτάτη.
Μετάφραση
Ήταν λοιπόν κάπως αναγκαίο να συμμετέχουν στον θρήνο τους και οι άλλες φυλές, καθώς βέβαια εκδιώκονταν από τα πιο ευχάριστα σε αυτές έθιμα και τους τόπους τους, ή μάλλον επειδή και ο ίδιος ο θάνατος επικρεμόταν πάνω από τα κεφάλια τους, με την πείνα να προλαβαίνει τρόπον τινά το ξίφος των εχθρών. <Εκείνη την ημέρα κάθε τόπος θα είναι ανοιγμένος στον οίκο του Δαβίδ και στους κατοίκους της Ιερουσαλήμ, και για τη μετακίνηση και για τον ραντισμό.> Με τον λόγο του διατρέχει ξανά όσα θα συμβούν έπειτα από αυτά σε όσους «έχουν αγαπήσει την εμφάνιση» του Χριστού. Διότι εκείνοι που εξύβρισαν με την απείθειά τους, θα βρεθούν σε πολιορκίες, λέει, και θα θρηνήσουν γοερά για τα δικά τους δεινά. Ενώ στη νοητή και αληθινά αγία Ιερουσαλήμ, και στον οίκο του Δαβίδ, δηλαδή στην Εκκλησία του Χριστού που φανερώθηκε κατά σάρκα από το σπέρμα του Δαβίδ, κάθε τόπος θα είναι ανοιχτός, δηλαδή θα υπάρχει πολλή ευρυχωρία και κατά κάποιον τρόπο ένας άνετος, τριπόθητος και εντελώς ξεκούραστος τρόπος ζωής.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες