Καὶ ὅτι ἑκουσίως ταῦτα ἠνέσχετο παθεῖν καὶ οὐκ ἀκουσίως, ὁ προφήτης λέγει· «Τὸν νῶτόν μου ἔδωκα εἰς μάστιγας, καὶ τὰς σιαγόνας μου εἰς ῥαπίσματα· τὸ δὲ πρόσωπόν μου οὐκ ἀπεστράφη ἀπὸ αἰσχύνης ἐμπτυσμάτων, καὶ ἐμπτύσμασι μιαροῖς αὐτῶν ἐνέπτυσάν με.» Περὶ δὲ τοῦ ἐξ ἀκανθῶν στέφανον φορέσαι, ὁ Ἱερεμίας λέγει· «Ταῖς ἀκάνθαις τῶν ἀνομιῶν αὐτῶν ἔστεψάν με.» Καὶ ὅτι τὴν ἀρχὴν τῆς σωτηρίας ἡμῶν, τουτέστι τὸν σταυρὸν, ἐν τοῖς ἰδίοις ὤμοις ἐβάσταζεν ὁ ὑψωθεὶς ἐν αὐτῷ, Ἡσαΐας λέγει, ὅτι «Παιδίον ἐγεννήθη ἡμῖν, υἱὸς καὶ ἐδόθη ἡμῖν, οὗ ἡ ἀρχὴ ἐπὶ τοῦ ὤμου αὐτοῦ», τουτέστιν ὁ σταυρός. Ὅτι Θεὸς καὶ βασιλεὺς πρὸ αἰώνων ἦν ὁ Χριστὸς, καὶ ἐν μέσῳ γῆς σταυροῦσθαι αὐτὸν ἔμελλε πρὸς σωτηρίαν αὐτοῦ κόσμου, ὁ Δαβὶδ λέγει· «Ὁ δὲ Θεὸς βασιλεὺς ἡμῶν προαιώνιος εἰργάσατο σωτηρίαν ἐν μέσῳ τῆς γῆς.» Καὶ ὅτι προσήλωσαν αὐτοῦ χεῖρας καὶ πόδας, ὁμοῦ Ζαχαρίας λέγει, ὅτι «Αἱ πληγαὶ αὐτῶν ἀνὰ μέσον τῶν χειρῶν μου· καὶ ἐρεῖ, ἃς ἐπλήγην ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ ἀγαπητοῦ μου.» Ἴδε πῶς καὶ μετὰ τὰ παθήματα ταῦτα ἀγαπητοὺς ὑμᾶς καλεῖ, καὶ οὐκ ἐπιστρέφετε πρὸς αὐτόν! ὄντως ἀχάριστοι ὑμεῖς. Περὶ δὲ τοῦ θανόντα αὐτὸν λόγχῃ κεντηθῆναι τὴν ἁγίαν αὐτοῦ πλευρὰν καὶ βλύσαι ἐξ αὐτῆς αἷμα καὶ ὕδωρ, ὁ προφήτης Ζαχαρίας εἶπεν· «Ἐπιβλέψονται πρός με εἰς ὃν ἐξεκέντησαν.» Καὶ ὁ Μωϋσῆς σαφῶς ταύτην προεικονίζει διὰ τῆς ἀκροτόμου πέτρας, ἧς διὰ τῆς ῥάβδου αὐτοῦ πλήξας, ἔβλυσεν ὕδωρ πρὸς σωτηρίαν τοῦ λαοῦ· ἡ δὲ πέτρα ἦν εἰκονικῶς ὁ Χριστός· ὡς γὰρ ἡ ἀκρότομος πέτρα ἄψυχος, οὖσα καὶ ἀναίσθητος κρουσθεῖσα ὑπὸ τῆς ῥάβδου Μωϋσέως εὐθὺς ἔβλυσεν ὕδωρ εἰς ζωὴν πρόσκαιρον τῷ τότε λαῷ, οὕτω καὶ τὸ ἄχραντον σῶμα Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ νεκρωθὲν τῇ ἁγίᾳ αὐτοῦ πλευρᾷ εὐθὺς ἔβλυσεν αἷμα καὶ ὕδωρ πρὸς σωτηρίαν τῶν πιστευόντων εἰς ζωὴν αἰώνιον εἰς αὐτὸν καὶ οὐ πρόσκαιρον.
Μετάφραση
Και ότι αυτά τα υπέμεινε να τα πάθει θεληματικά και όχι ακούσια, το λέγει ο προφήτης: «Έδωσα τη ράχη μου για μαστιγώματα και τα σαγόνια μου για ραπίσματα· και το πρόσωπό μου δεν το απέστρεψα από την αισχύνη των εμπτυσμάτων, αλλά με έφτυσαν με τα μιαρά τους εμπτύσματα.» Και για το ότι φόρεσε στεφάνι από αγκάθια, ο Ιερεμίας λέγει: «Με τα αγκάθια των ανομιών τους με στεφάνωσαν.» Και ότι την αρχή της σωτηρίας μας, δηλαδή τον σταυρό, τη βαστούσε στους ίδιους του τους ώμους Αυτός που υψώθηκε επάνω του, το λέγει ο Ησαΐας: «Παιδί γεννήθηκε για μας, Υιός και δόθηκε σε μας, του οποίου η αρχή είναι επάνω στον ώμο του», δηλαδή ο σταυρός. Ότι ο Χριστός ήταν Θεός και βασιλέας προαιώνιος, και ότι έμελλε να σταυρωθεί στο μέσον της γης για τη σωτηρία του κόσμου, το λέγει ο Δαβίδ: «Ο δε Θεός, ο βασιλιάς μας, ο προαιώνιος, εργάσθηκε σωτηρία στο μέσον της γης.» Και ότι κάρφωσαν τα χέρια και τα πόδια του, το λέγει επίσης ο Ζαχαρίας: «Οι πληγές τους είναι ανάμεσα στα χέρια μου· και θα πει: Αυτές με τις οποίες πληγώθηκα στον οίκο του αγαπημένου μου.» Βλέπε πώς και ύστερα από αυτά τα παθήματα σάς ονομάζει αγαπητούς, και όμως δεν επιστρέφετε προς Αυτόν! Αληθινά, είστε αχάριστοι. Και για το ότι, αφού πέθανε, τρυπήθηκε με λόγχη η αγία του πλευρά και ανέβλυσαν από αυτήν αίμα και νερό, το είπε ο προφήτης Ζαχαρίας: «Θα στρέψουν το βλέμμα τους προς εμένα, εκείνον που εξετρύπησαν.» Και ο Μωυσής το προεικονίζει καθαρά αυτό με την ακρότομη πέτρα, την οποία, αφού την χτύπησε με τη ράβδο του, ανέβλυσε νερό για σωτηρία του λαού· και η πέτρα ήταν εικονικά ο Χριστός. Διότι, όπως η ακρότομη πέτρα, άψυχη και αναίσθητη, όταν χτυπήθηκε από τη ράβδο του Μωυσή, αμέσως ανέβλυσε νερό για την πρόσκαιρη ζωή του τότε λαού, έτσι και το άχραντο σώμα του Χριστού του Θεού, όταν νεκρώθηκε στην αγία του πλευρά, αμέσως ανέβλυσε αίμα και νερό για σωτηρία των πιστευόντων σε Αυτόν, προς ζωή αιώνια και όχι πρόσκαιρη.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες