Πατερικές αναφορές στο ΖΑΧΑΡΙΑΣ 2:1

Παρατήρησε δε πώς προχωρά για εμάς με περίτεχνο τρόπο ο λόγος της προφητείας. Διότι δεν υπόσχεται ότι θα την ελεήσει για πάντα, ούτε ότι θα την επιλέγει παντοτινά· αλλά λέγοντας το «Ακόμη», υπόσχεται τον χρόνο της επιείκειας σαν να είναι μετρημένος. Επειδή, μετά από αυτό, επρόκειτο να παραδοθεί σε ακόμη χειρότερα κακά, έχοντας καταδικαστεί για τις ύβρεις της κατά του Χριστού. Επομένως, το «Ακόμη» σχεδόν επιμετρά τον χρόνο της επιείκειας, κρύβοντας μια αδιόρατη απειλή για όσα θα της συνέβαιναν κατά τους καιρούς της έλευσης του Σωτήρα μας. <Και σήκωσα τα μάτια μου και είδα, και ιδού τέσσερα κέρατα. Και είπα προς τον άγγελο που μιλούσε σε εμένα: Τι είναι αυτά, Κύριε; Και μου είπε: Αυτά είναι τα κέρατα που διασκόρπισαν τον Ιούδα και τον Ισραήλ. Και ο Κύριος μου έδειξε τέσσερις τεχνίτες. Και είπα: Τι έρχονται να κάνουν αυτοί; Και μου είπε: Αυτά τα κέρατα που διασκόρπισαν τον Ιούδα και τον Ισραήλ τα συνέτριψαν, και κανένας τους δεν σήκωσε κεφάλι· και αυτοί ήρθαν για να τα οξύνουν στα χέρια τους τα τέσσερα κέρατα, τα έθνη που ύψωσαν κέρας εναντίον της γης του Κυρίου για να τη διασκορπίσουν.> Ο προφήτης προχωρά σε άλλη όραση, και μάλιστα σύντομα, ώστε να μην διδαχθεί τα μελλοντικά μόνο με τα λόγια, αλλά με το να γίνει και θεατής αυτών των ίδιων πραγμάτων που επρόκειτο να συμβούν, να γνωρίσει με λεπτομέρεια και ακρίβεια τα όσα σημαίνονταν.

Επομένως, εάν δεν είχαν ακονιστεί τα κέρατα και δεν είχε εκπορθηθεί η εξουσία των Βαβυλωνίων, δεν θα είχε απαλλαγεί ο Ισραήλ από τη δουλεία, ούτε θα είχε ελευθερωθεί από τα δεσμά και από την αφόρητη ταλαιπωρία. Οι τέσσερις τέκτονες λοιπόν, οι οποίοι ακονίζουν τα κέρατα στα χέρια τους, δηλαδή στα χέρια αυτών που τα κατέχουν, ήτοι των εξουσιαστών –για να εννοήσουμε τους βασιλείς των Περσών–, θα μπορούσαν να νοηθούν ως άγγελοι, οι οποίοι έχουν ρητά προσταχθεί να φέρουν εις πέρας το θέλημα του Θεού. Και αυτό λοιπόν ήταν η άλωση των Βαβυλωνίων και η υποταγή τους στα χέρια των Περσών και των Μήδων, για τους οποίους κάπου αλλού λέει ο Δεσπότης των όλων Θεός: «Είναι αφιερωμένοι, και εγώ τους καθοδηγώ· γίγαντες έρχονται για να εκπληρώσουν τον θυμό μου, χαίροντες και συγχρόνως αλαζονευόμενοι». <Και σήκωσα τα μάτια μου και είδα, και ιδού ένας άνδρας, και στο χέρι του κρατούσε γεωμετρικό σχοινί. Και του είπα: Πού πηγαίνεις; Και μου είπε: Για να καταμετρήσω την Ιερουσαλήμ, ώστε να δω πόσο είναι το πλάτος της και πόσο το μήκος της.

<Και ιδού, ο άγγελος που συνομιλούσε μαζί μου στεκόταν, και ένας άλλος άγγελος εξήλθε για να τον συναντήσει, και του είπε λέγοντας: Τρέξε και μίλησε σε εκείνον τον νεαρό λέγοντας: Κατάκαρπη θα κατοικηθεί η Ιερουσαλήμ, από το πλήθος των ανθρώπων και των κτηνών που θα βρίσκονται στο μέσον της· και εγώ θα είμαι σε αυτήν, λέει ο Κύριος, τείχος πυρός ολόγυρα, και θα γίνω δόξα στο μέσον της.> Το ότι τα κέρατα δεν ακονίστηκαν εναντίον του Ισραήλ, αλλά μάλλον εναντίον εκείνων που κυρίευσαν και λεηλάτησαν τόσο την Ιερουσαλήμ όσο βέβαια και την Ιουδαία, η αμέσως επόμενη όραση θα το αποδείξει, και μάλιστα πολύ εύκολα. Διότι ο Προφήτης σηκώνει και πάλι τα μάτια, και βεβαίως όχι καθόλου αυτά του σώματος· διότι τέτοιου είδους θεάματα είναι αόρατα στα μάτια της σάρκας· αλλά μάλλον τα εσωτερικά και νοητά, δηλαδή προφανώς αυτά της καρδιάς και του νου. Έπειτα λέει ότι είδε κάποιον με μορφή άνδρα, ο οποίος κρατούσε ένα σχοινί μέτρησης, και τον ρώτησε πάλι προς τα πού βαδίζει και ποιος είναι ο σκοπός του. Όταν δε εκείνος απάντησε: Για να διαμετρήσω την Ιερουσαλήμ, για να δω πόσο είναι το πλάτος και πόσο το μήκος της, ένας άλλος άγγελος έδωσε ξανά εντολή σε έτερο άγγελο να προχωρήσει και να του αναγγείλει ότι κατάκαρπη θα κατοικηθεί η Ιερουσαλήμ εξαιτίας του πλήθους των ανθρώπων και των κτηνών που θα βρίσκονται στο μέσον της.