Πατερικές αναφορές στο ΖΑΧΑΡΙΑΣ 2:13

Μάλλον δε, πώς δεν θα υφίσταντο την έσχατη τιμωρία, αυτοί που επιβουλεύονται με ανόσιο τρόπο όσους έχουν γίνει δικοί Του; «Διότι, ιδού, εγώ επιφέρω το χέρι μου επάνω τους, και θα γίνουν λάφυρα σε εκείνους που τους ήταν δούλοι, και θα γνωρίσετε ότι ο Κύριος ο Παντοκράτωρ με απέστειλε.» Διότι ο Χριστός έπληξε τους κοσμοκράτορες του αιώνος τούτου και με ακαταμάχητο χέρι συνέτριψε τα κεφάλια του μιαιφόνου δράκοντα, και μας έδωσε την εξουσία «να πατάμε επάνω σε φίδια και σκορπιούς και επάνω σε όλη τη δύναμη του εχθρού». Έτσι, αυτοί που κάποτε ήταν φοβεροί και εξαιρετικά σκληροί, και που η επίθεσή τους ήταν δυσβάσταχτη, έγιναν λάφυρα σε εκείνους που τους είχαν υποδουλωθεί. Διότι εμείς, που παλαιότερα τυραννιόμασταν από τις αμαρτίες, δικαιωθήκαμε μεν εν Χριστώ, έχουμε δε πλέον φτάσει σε τέτοιο βαθμό πνευματικής ευρωστίας, ώστε να μπορούμε να διαπρέπουμε μέσω κάθε αρετής, και να κατορθώνουμε τον εν Χριστώ και ευαγγελικό βίο, και έπειτα να πληρούμαστε με τα χαρίσματα που προέρχονται από Αυτόν, και να λαμβάνουμε εξουσία κατά των ακαθάρτων πνευμάτων, και να επιτιμούμε τους ανόσιους δαίμονες, καθώς ο Χριστός υποτάσσει και συντρίβει κάτω από τα πόδια των αγίων τόσο τον ίδιο τον σατανά όσο και τις πονηρές δυνάμεις που βρίσκονται υπό την εξουσία του.

«Και θα γνωρίσετε ότι ο Κύριος ο Παντοκράτωρ με έχει αποστείλει σε εσάς». Διότι παρατήρησε σε αυτά πώς ο Κύριος ομολογεί ότι ο ίδιος έχει αποσταλεί από άλλον Κύριο Παντοκράτορα, και υπόσχεται ότι θα συγκεντρώσει για τον εαυτό του λαό από όλα τα έθνη. Αυτός, λοιπόν, ο ίδιος ο Λόγος του Θεού απευθυνόταν στον λαό που προερχόταν από τα έθνη, λέγοντας: «Προσέξτε, λαέ μου, τον νόμο μου». Και διδάσκει ότι ο νόμος του είναι το Ευαγγέλιο, για το οποίο προφήτευε και ο Ησαΐας λέγοντας: «Διότι από τη Σιών θα εξέλθει νόμος, και λόγος Κυρίου από την Ιερουσαλήμ, και θα κρίνει ανάμεσα στα έθνη». Αυτόν τον νόμο και ο Ιερεμίας τον ονόμασε καινή διαθήκη, λέγοντας: «Ιδού, έρχονται ημέρες, λέγει ο Κύριος, και θα συνάψω Καινή Διαθήκη, όχι σαν τη διαθήκη που σύναψα με τους πατέρες τους». Και ο Ησαΐας πάλι αναφωνούσε για τον Σωτήρα, λέγοντας: «Ιδού ο δούλος μου τον οποίο εξέλεξα, ο εκλεκτός μου· τον αποδέχθηκε η ψυχή μου. Θα εξαγγείλει κρίση στα έθνη».

Ψ. Από τον Αγγαίο δεν υπάρχει τίποτα το σαφές. Ψ. Από τον Ζαχαρία. ΚΑʹ. ...... παντοκράτωρ, Πίσω από τη δόξα με απέστειλε προς τα ....... εύσαντα εσάς· έπειτα προσθέτει μετά από λίγο λέγοντας, θα (γνωρίσε)τε ότι ο Κύριος ο παντοκράτωρ με έχει αποστείλει. Αυτός που λέει α ...... με είναι ο Κύριος ο παντοκράτωρ· ομοίως δε και ο απο ...... θερος όντας του αποστελλομένου έχει ονομαστεί Κύριος παν ........ εύλογα λοιπόν για εμάς στα περί Πατρός και Υιού ........ το ρητό, ότι και Κύριος παντοκράτωρ είναι ο του Θεού .... όπως ακριβώς ονομάστηκε και Θεός διά των προφητών.

Είναι σύνηθες στη Γραφή να δηλώνει το μέλλον ως παρελθόν, ώστε και τα παρόντα πρέπει να τα κατανοούμε με παρόμοιο τρόπο, αντί δηλαδή του μελλοντικού «θα καταστρέψω», να έχει ειπωθεί το παρελθοντικό «κατέστρεψα», και αντί του «θα επιστρέψετε» να αναγράφεται το «επιστρέψατε». Αυτά δε απευθύνονται προς το έθνος των Ιουδαίων, τα οποία εκπληρώθηκαν σε αυτούς όχι σε άλλη εποχή, παρά μετά την επιβουλή τους κατά του Σωτήρος μας. Επομένως, ο ιερός τους και άλλοτε άγιος τόπος περιήλθε τώρα σε τέτοια κατάσταση, ώστε να μην υπολείπεται σε τίποτα από την καταστροφή των Σοδόμων. Πλην όμως, αν και έπαθαν τα όσα ακολουθούσαν την προφητεία, ούτε έως τώρα δεν πραγματοποίησαν την επιστροφή προς τον Χριστό του Θεού, εξαιτίας του οποίου τα έπαθαν αυτά· ώστε ευλόγως να προφητεύεται και αυτό μέσω της προκείμενης προφητείας που λέει: «Και ούτε έτσι επιστρέψατε σε εμένα, λέγει ο Κύριος». 〈Από τον Αβδιού〉. «Όραση του Αβδιού. Αυτά λέγει ο Κύριος στην Ιδουμαία: άκουσα αγγελία από τον Κύριο, και απέστειλε περιοχή στα έθνη». Ο Κύριος ο Θεός άκουσε αγγελία από τον Κύριο, και αυτή αφορούσε την κλήση των εθνών. 〈Από τον Ζαχαρία〉. «Αυτά λέγει ο Κύριος Παντοκράτωρ: πίσω από δόξα με απέστειλε στα έθνη που σας λεηλάτησαν», έπειτα προσθέτει μετά από λίγο λέγοντας: «και θα γνωρίσετε ότι ο Κύριος Παντοκράτωρ με απέστειλε».

«διότι ιδού εγώ επιφέρω το χέρι μου επάνω τους, και θα γίνουν λάφυρα σε εκείνους που ήταν δούλοι τους, και θα γνωρίσετε ότι ο Κύριος ο Παντοκράτωρ με έχει αποστείλει.» Ο ίδιος ο Κύριος ο Παντοκράτωρ λέει σε αυτά ότι ο ίδιος έχει αποσταλεί, και διδάσκει ποιος είναι αυτός που τον απέστειλε, λέγοντας: «και θα γνωρίσετε ότι ο Κύριος ο Παντοκράτωρ με έχει αποστείλει». Επομένως, και εδώ έχεις σαφώς δύο πρόσωπα που φέρουν την ίδια προσηγορία: τον αποστείλαντα Κύριο Παντοκράτορα και τον αποστελλόμενο, ο οποίος είναι ομώνυμος με τον αποστείλαντα. Και ποιον άλλον θα μπορούσες να πεις ότι είναι ο αποστελλόμενος παρά τον Θεό Λόγο, για τον οποίο έχουμε ήδη μιλήσει εκτενώς, ο οποίος ομολογεί ότι έχει αποσταλεί από τον Πατέρα, έχοντας πει σαφώς: «πίσω από τη δόξα με απέστειλε» (δηλώνοντας ότι, ενώ προϋπήρχε στη δόξα που είχε παρά τω Πατρί, μετά από αυτά απεστάλη) «προς τα έθνη που σας λεηλάτησαν»; Διότι ο Λόγος του Θεού, αφού απεστάλη στα έθνη που προηγουμένως ήταν εχθρικά και πολέμια προς τον λαό του Θεού, τα υπέταξε στην εξουσία του, έχοντάς τα λεηλατήσει μέσω των μαθητών του, οι οποίοι αποτελούσαν μέρος του λαού της περιτομής, τον οποίο παλαιότερα είχαν καταδουλώσει τα έθνη, «λεηλατώντας» τον μέσω της δικής τους ειδωλολατρίας. Λέει, λοιπόν, ότι τα έθνη θα πάθουν τα ίδια ακριβώς που διέπραξαν.