τὸ δὲ σπαρτίον ἐπὶ τοῦ χείλους τιθέμενον τὴν μεμετρημένην τοῦ λόγου διακονίαν παραδηλοῖ τῷ αἰνίγματι, ὅπερ ὁ προφήτης φυλακήν τε καὶ θύραν περιοχῆς κατωνόμασεν, ὅταν ἐν καιρῷ ἀνοίγηται τῷ λόγῳ τὸ στόμα καὶ κατὰ καιρὸν ἐπικλείηται. μέτρου δὲ ὄνομα τὸ σπαρτίον εἶναι παρὰ τῆς προφητείας Ζαχαρίου ἐμάθομεν, ὅτι σπαρτίον γεωμετρικὸν ἐν χερσὶν εἶχεν ὁ ἐν αὐτῷ λαλῶν ἄγγελος. τότε δὲ μάλιστα τυγχάνει τοῦ μέτρου ὁ λόγος, ὅταν περικεχρωσμένος τύχῃ τῷ ἐρυθήματι, ὅπερ τοῦ αἵματος τοῦ λυτρωσαμένου ἡμᾶς αἴνιγμα γίνεται. ἐὰν οὖν τις κατὰ τὸν Παῦλον λαλοῦντα ἔχῃ ἐν ἑαυτῷ τὸν Χριστὸν τὸν τῷ ἰδίῳ αἵματι ἡμᾶς λυτρωσάμενον, οὗτος ἔχει τὸ γεωμετρικὸν σπαρτίον ἐπὶ τοῦ στόματος τῇ βαφῇ τῇ αἱματώδει καλλωπιζόμενον. ὁ δὲ ἐφεξῆς λόγος ἑρμηνεία ἐστὶ τοῦ αἰνίγματος· λαλιὰν γὰρ ὡραίαν ὀνομάζει τὸ σπαρτίον τὸ κόκκινον, δι᾽ οὗ πάλιν σημαίνει τὸ κάθωρον καὶ ἔμμετρον· τὸ γὰρ ἀκριβῶς ὡραῖον, ἐν τῷ ἰδίῳ τῆς ἀκμῆς καιρῷ προφαινόμενον, οὔτε ἄωρόν ἐστιν οὔτε ἔξωρον. τῷ δὲ λεπύρῳ τῆς ῥόας τὸ μῆλον τῆς παρειᾶς ὡραΐζων μεγάλην τινα προσμαρτυρεῖ τῇ νύμφῃ τὴν ἐν τοῖς ἀγαθοῖς τελειότητα· σημαίνει γὰρ μὴ ἐν ἄλλῳ τινὶ τὸν θησαυρὸν αὐτῇ παρεσκευάσθαι, ἀλλ᾽ αὐτὴν εἶναι θησαυρὸν ἑαυτῆς παντὸς ἀγαθοῦ παρασκευὴν ἐν ἑαυτῇ περιέχουσαν.
Μετάφραση
Το νήμα που τοποθετείται πάνω στο χείλος υποδηλώνει αλληγορικά τη μετρημένη διακονία του λόγου, την οποία ο προφήτης ονόμασε φυλακή και θύρα περιοχής, όταν το στόμα ανοίγει στον κατάλληλο καιρό για να αρθρώσει λόγο και κλείνει την κατάλληλη στιγμή. Ότι το νήμα αποτελεί ονομασία του μέτρου το μάθαμε από την προφητεία του Ζαχαρία, επειδή ο άγγελος που του μιλούσε κρατούσε στα χέρια του ένα γεωμετρικό νήμα. Τότε, λοιπόν, ο λόγος επιτυγχάνει κατεξοχήν το μέτρο του, όταν τυχαίνει να είναι χρωματισμένος με το ερύθημα, το οποίο αποτελεί σύμβολο του αίματος που μας λύτρωσε. Εάν, συνεπώς, κάποιος έχει μέσα του τον Χριστό να ομιλεί, σύμφωνα με τον Παύλο, Εκείνον που μας λύτρωσε με το δικό Του αίμα, αυτός έχει πάνω στο στόμα του το γεωμετρικό νήμα στολισμένο με την αιμάτινη βαφή. Ο λόγος που ακολουθεί αποτελεί ερμηνεία του αινίγματος· διότι ονομάζει το κόκκινο νήμα ωραία λαλιά, διά της οποίας υποδηλώνει και πάλι το επίκαιρο και το έμμετρο. Διότι το πραγματικά ωραίο, όταν εμφανίζεται στον κατάλληλο καιρό της ακμής του, δεν είναι ούτε πρόωρο ούτε καθυστερημένο. Στολίζοντας δε το μήλο της παρειάς με τον φλοιό του ροδιού, μαρτυρεί για τη νύμφη κάποια μεγάλη τελειότητα στα αγαθά· διότι σημαίνει ότι ο θησαυρός της δεν έχει ετοιμαστεί σε κάτι άλλο, αλλά ότι η ίδια είναι θησαυρός του εαυτού της, εμπεριέχοντας μέσα της την προμήθεια κάθε αγαθού.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες