Πατερικές αναφορές στο ΖΑΧΑΡΙΑΣ 5:9

Διότι ο Θεός των όλων δείχνει ανεξικακία, και παρέχει πλουσιοπάροχα την αγαθότητά του σε όσους σφάλλουν, μήπως τυχόν και αλλάξουν τα φρονήματά τους προς το καλύτερο, και αφού επιλέξουν να μετανοήσουν, αποφύγουν την τιμωρία που τους οφείλεται. Όταν όμως δεν γίνει τίποτε από αυτά, τότε πλέον επιφέρει τις συνέπειες της οργής του, χωρίς να το πράττει αυτό πρόωρα, αλλά στον κατάλληλο καιρό πλέον, και αφού η κατάσταση έχει φτάσει στο πλήρες μέτρο της, πράγμα που αρμόζει κατεξοχήν στη γαληνότητα και τη φιλανθρωπία του Θεού που κρατεί τα σύμπαντα. Λοιπόν, ω Ασσύριε, λέγει, φάνηκα σε σένα αγαθός και μακρόθυμος. Διότι δεν θα σου ζητηθεί ο λόγος πρόωρα. Είναι προφανές δε ότι εννοεί τις τιμωρίες για τις ύβρεις που διέπραξες εναντίον των δικών μου ανθρώπων. Τέτοιου είδους είναι και εκείνο που ειπώθηκε προς τον μακάριο Αβραάμ: «Διότι δεν έχουν ακόμη συμπληρωθεί οι αμαρτίες των Αμορραίων έως τώρα.» Αλλά και ο μακάριος προφήτης Ζαχαρίας λέγει ότι είδε γυναίκες, οι οποίες είχαν φτερά σαν του τσαλαπετεινού και μετέφεραν το μέτρο, και την αμαρτία να κάθεται στη μέση με μορφή γυναίκας. Διότι ο Νομοθέτης κανονίζει ανάλογα προς τα αμαρτήματα του καθενός τις αντίστοιχες τιμωρίες. Αλλά μήπως νόμισες, ω Ασσύριε, λέγει, ότι έχει ετοιμαστεί για εσένα το να βασιλεύεις στο διηνεκές, δηλαδή το να μπορείς να κυριαρχείς, και να ασκείς ακλόνητη την πλεονεξία απέναντι σε όλους; Αλλά έσφαλες ως προς την αλήθεια· διότι απεναντίας θα κληρονομήσεις βαθιά φάραγγα, και ξύλα στοιβαγμένα, και φωτιά. Διότι έτσι θα ξεσπάσει πάνω σε σένα και στους δικούς σου η οργή του Κυρίου.

Διότι, εάν εισέλθει στον νου και την καρδιά, οπωσδήποτε θα εξαλείψει κάθε ρύπο. Φαίνεται δε σε κάποιους ότι ο μόλυβδος έχει ριχθεί στο στόμα της ανομίας, σαν να την εμφράσσει ο Θεός και να μην της επιτρέπει πλέον να καταβοά υπέρμετρα εναντίον εκείνων που έχουν αμαρτήσει. Γι' αυτό ακριβώς τον λόγο περιορίζεται με μέτρο, καθώς ο Θεός, που σπλαχνίζεται τα πάντα, νομίζω πως συμμετρά τις ποινές για το κάθε τι ανάλογα με το βάρος των πταισμάτων. «Και σήκωσα τα μάτια μου και είδα, και ιδού δύο γυναίκες να εξέρχονται, και υπήρχε πνεύμα στις φτερούγες τους, και αυτές είχαν φτερούγες σαν τις φτερούγες του τσαλαπετεινού, και σήκωσαν το μέτρο ανάμεσα στη γη και τον ουρανό. Και είπα προς τον άγγελο που μιλούσε σε εμένα: Πού μεταφέρουν αυτές το μέτρο; Και μου είπε: Για να του χτίσουν σπίτι στη γη της Βαβυλώνας και να το ετοιμάσουν, και θα το τοποθετήσουν εκεί πάνω στην ετοιμασία του.» Το τι θέλει να δηλώσει το ζεύγος των γυναικών ή τίνος πράγματος αποτελούν τύπο, είναι αναγκαίο, νομίζω, να ειπωθεί πριν από όλα τα άλλα. Είπε λοιπόν ο Θεός των όλων στον προφήτη Ιεζεκιήλ: «Υιέ ανθρώπου, υπήρχαν δύο γυναίκες, θυγατέρες μιας μητέρας, και εκπόρνευσαν στην Αίγυπτο, στη νεότητά τους εκπόρνευσαν, εκεί έπεσαν οι μαστοί τους.» Πρόσθεσε δε σε αυτά, καθιστώντας σαφές το αναγγελθέν: «Και τα ονόματά τους, Σαμάρεια η Οολά, και Ιερουσαλήμ η Οολιβά.»

Λοιπόν, τις δύο συναγωγές του Ισραήλ το όραμα τις παρομοιάζει πάλι με δύο γυναίκες, για τις οποίες λέει ότι είχαν φτερά τσαλαπετεινού, ώστε να υποδηλώσει με μεγάλη σαφήνεια το ακάθαρτο φρόνημα που υπήρχε μέσα τους και την ευκολία τους προς καθετί το άτοπο. Διότι ο τσαλαπετεινός είναι μεν ένα πτηνό όχι άγνωστο, αλλά του αρέσει ο βούρκος και τρέφεται με κοπριά, ορμά με αγριότητα στα σμήνη των σκουληκιών και είναι συνηθισμένος να θεωρεί πάντοτε ως απόλαυση την έσχατη ακαθαρσία. Τέτοιος περίπου είναι και ο νους των ειδωλολατρών. Διότι δεν κατευθύνεται καθόλου προς το πρέπον, αλλά κινείται έξω από το ορθό, δεν γνωρίζει τον θείο νόμο, είναι γεμάτος από κάθε ακαθαρσία και θεωρεί απόλαυση κάθε είδος φαυλότητας. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο και η διήγηση του οράματος ανέφερε ότι στις γυναίκες είχαν προσαρμοστεί φτερά τσαλαπετεινού, διδάσκοντας ότι και σε αυτές ενυπήρχε το ίδιο φρόνημα με αυτό το πτηνό. Αναλαμβάνουν λοιπόν το μέτρο το οποίο είναι γεμάτο από ανομία.

«Και ιδού, μία γυναίκα καθόταν στη μέση του μέτρου. Και είπε: Αυτή είναι η ανομία. Και την έριξε στη μέση του μέτρου, και έριξε το μολύβδινο βάρος στο στόμα της. Και σήκωσα τα μάτια μου και είδα· και ιδού, δύο γυναίκες έβγαιναν, και υπήρχε άνεμος στις φτερούγες τους. Και αυτές είχαν φτερούγες σαν τις φτερούγες του τσαλαπετεινού. Και σήκωσαν το μέτρο ανάμεσα στη γη και τον ουρανό». Ακούς πώς με μορφή γυναίκας εμφανίζεται η ανομία στον προφήτη; Οι δε ψυχές που επιχειρούν να την υψώσουν, μετέχουν με τον ίδιο τρόπο στην εσωτερική της ασχήμια. Διότι και αυτές φαίνονται ως γυναίκες. Ο προφητικός λόγος, βέβαια, μας διαβεβαίωσε ότι έχουν φυτρώσει πάνω τους φτερούγες τσαλαπετεινού, για να καταδείξει μέσω αυτού την προθυμία προς την ακαθαρσία και την ευκολία προς τη φιλοσαρκία των ανόσιων ψυχών. Διότι το πτηνό αυτό, εννοώ δηλαδή τον τσαλαπετεινό, είναι ακάθαρτο, καθώς τρέφεται εξαιρετικά λαίμαργα με σκουλήκια και περιττώματα της κοιλιάς. Τέτοια φαίνεται ότι είναι κάθε φιλαμαρτήμων και φιλήδονη ψυχή. Διότι ο καθαρός νους τρέφεται με τους λόγους της αλήθειας.

Καταλύθηκε λοιπόν η αμαρτία, αφού ο Χριστός έπαθε για εμάς, και νομίζω ότι δεν θα μπορούσε πλέον κατ' ανάγκην να καταβοά εναντίον όσων έχουν αγιαστεί διά του Χριστού, και αυτό μας το αποδεικνύει σαφώς ο προφήτης Ζαχαρίας, λέγοντας ως εν οράματι: «Και εξήλθε ο άγγελος που μιλούσε μέσα μου και μου είπε: Σήκωσε τα μάτια σου και δες αυτό που προβάλλει. Και είπα: Τι είναι; Και είπε: Αυτό είναι το μέτρο που προβάλλει. Και είπε: Αυτή είναι η αδικία τους σε όλη τη γη. Και ιδού, ένα τάλαντο από μολύβι σηκωνόταν, και ιδού, μία γυναίκα καθόταν στο μέσο του μέτρου. Και έριξε το μολυβένιο βάρος στο στόμα της. Και σήκωσα τα μάτια μου και είδα: και ιδού, δύο γυναίκες έβγαιναν, και υπήρχε άνεμος στα φτερά τους. Και αυτές είχαν φτερά σαν φτερά τσαλαπετεινού. Και σήκωσαν το μέτρο ανάμεσα στη γη και τον ουρανό. Και είπα προς τον άγγελο που μιλούσε μέσα μου: Πού μεταφέρουν αυτές το μέτρο;»

Αλλά μερικοί απείθησαν στο Ευαγγέλιο του Χριστού και, μην αποδεχόμενοι τη λύτρωση από την αμαρτία, τη σηκώνουν και πάλι ως βάρος, κρεμώντας την πάνω στα ίδια τους τα κεφάλια εξαιτίας της ασθένειας των φρενών, της μαλθακότητας του νου και της δειλίας της ψυχής. Αυτοί περιφέρονται από κάθε πονηρό πνεύμα και, ωθούμενοι με τεράστια βία σε κάθε είδος ακαθαρσίας, επιδεικνύουν τη μέγιστη δυνατή σπουδή για τα φαύλα. Σημείο δε της σπουδής είναι η φτερούγα, για την οποία λέει ότι ανήκει στον έποπα, που είναι ένα είδος πτηνού το οποίο τριγυρνά πάντοτε στα πιο δυσώδη μέρη των βάλτων και συλλέγει για τροφή του ό,τι βγάζει ο βούρκος και η ακαθαρσία. Όσοι, επομένως, αναλώνουν τη σπουδή τους στον μολυσμό, γι' αυτούς οπωσδήποτε θα μπορούσε εύλογα να ειπωθεί ότι έχουν φτερούγες έποπα.