Πατερικές αναφορές στο ΖΑΧΑΡΙΑΣ 6:8

Και αποκρίθηκα και είπα προς τον άγγελο που μιλούσε μέσα μου: Τι είναι αυτά, Κύριε; Και αποκρίθηκε ο άγγελος που μιλούσε μέσα μου και είπε: Αυτοί είναι οι τέσσερις άνεμοι του ουρανού, οι οποίοι εκπορεύονται για να παρασταθούν στον Κύριο όλης της γης. Εκείνο στο οποίο βρίσκονταν τα μαύρα άλογα εκπορευόταν προς τη γη του βορρά, και τα λευκά εκπορεύονταν πίσω τους, και τα παρδαλά εκπορεύονταν προς τη γη του νότου, και τα ψαριά εκπορεύονταν και ζητούσαν να πορευθούν και να περιηγηθούν σε όλη τη γη. Και είπε: Πηγαίνετε και περιηγηθείτε σε όλη τη γη. Και περιηγήθηκαν σε όλη τη γη. Και φώναξε δυνατά και μου μίλησε λέγοντας: Ιδού, αυτοί που εκπορεύονται προς τη γη του βορρά ανέπαυσαν τον θυμό μου στη γη του βορρά. Είχε προηγουμένως υποδείξει ότι, πιασμένοι στις δικές τους παγίδες και σφιγμένοι από τα δεσμά των δικών τους αμαρτιών, σύμφωνα με τα γραφόμενα, αναχώρησαν σε ξένη χώρα και κατοίκησαν ανάμεσα σε εχθρούς, υπομένοντας τον ασυνήθιστο ζυγό της δουλείας. Αλλά ήταν αναγκαίο να υπενθυμίσει και τους καιρούς της λύτρωσης, και πράγματι κάνει αυτή τη δήλωση, σε συνδυασμό και με άλλα γεγονότα. Διότι ο Προφήτης διδασκόταν συνοπτικά όλα όσα επρόκειτο να συμβούν στο έθνος ανά καιρούς. Επομένως, τα τέσσερα άρματα, που βρίσκονταν ανάμεσα στα χάλκινα όρη, λέμε ότι είναι πάλι οι πιο επιφανείς από τις άλλες βασιλείες, αυτές που έχουν αναδειχθεί κατά καιρούς στα τέσσερα κλίματα, δηλαδή τους ανέμους, κάτω από τον ουρανό.

Επειδή ήταν φυσικό να πονέσει πάρα πολύ ο Ισραήλ ακούγοντας για τη βασιλεία των Χαλδαίων, από την οποία και καταστράφηκε, γι' αυτό ακριβώς πολύ ωφέλιμα, για να μη φανεί ότι τους προκαλεί λύπη, και μάλιστα σε ακατάλληλη στιγμή, ο Προφήτης παρατρέχει τον λόγο γι' αυτούς. Εξηγεί όμως λαμπρά αυτό που τους έδινε τη μεγαλύτερη χαρά, δηλαδή τα σχετικά με τη βασιλεία του Κύρου, αλλά και του Αλεξάνδρου, οι οποίοι σχεδόν στάλθηκαν για να ζητήσουν τον λόγο από την αλαζονεία των Χαλδαίων για την ωμότητά τους προς τον ίδιο τον Ισραήλ. Γι' αυτό πρόσθεσε, ως από το πρόσωπο του Θεού: «Ιδού αυτοί που πορεύονται προς τη γη του βορρά ανέπαυσαν τον θυμό μου στη γη του βορρά». Διότι η χώρα των Χαλδαίων είναι κάπως βορειότερη· και ο Θεός των όλων οργίστηκε με τους Βαβυλωνίους. Και αυτό πάλι θα μπορούσε να γίνει σαφές από τα δικά του λόγια, όταν λέει ολοκάθαρα: «Εζήλωσα την Ιερουσαλήμ και τη Σιών με ζήλο μεγάλο, και οργή μεγάλη εγώ οργίζομαι ενάντια στα έθνη που συνενώνονται εναντίον της, επειδή εγώ μεν οργίστηκα λίγο, αυτοί όμως συνενώθηκαν για να κάνουν κακά». Επειδή λοιπόν τιμωρήθηκε η γη των Χαλδαίων, καθώς ο Κύρος πρώτος, μαζί με τους Πέρσες και τους Μήδους, τη λεηλατούσε, και ο Αλέξανδρος μετά από αυτόν, γι' αυτό ακριβώς λέει ότι αυτοί που πορεύονται προς τη γη του βορρά ανέπαυσαν τον θυμό μου στη γη του βορρά. Πλην όμως, αφού αποσιώπησε οικονομικώς ο Προφήτης την επιδρομή των Χαλδαίων· διότι παρέτρεξε, όπως είπα, τα κόκκινα άλογα· δεν αποσιώπησε πλέον τα της ρωμαϊκής κυριαρχίας.

Είναι αναγκαίο να θυμόμαστε ότι και στα προηγούμενα, αφού εισήγαγε τον λόγο περί των τεσσάρων αρμάτων και τις μορφές των ίππων, πρόσθεσε πάλι: «Ιδού αυτοί που εκπορεύονται προς τη γη του βορρά ανέπαυσαν τον θυμό μου στη γη του βορρά». Αναπαύεται λοιπόν τρόπον τινά ο μισοπόνηρος θυμός του Δεσπότη, εφόσον εξέτισαν τις ποινές τους εκείνοι που τον προσέβαλαν εξαιτίας της πάρα πολύ μεγάλης και αχαλίνωτης αμαρτίας τους. <Η Τύρος και η Σιδώνα, επειδή υπερηφανεύτηκαν σφόδρα, και η Τύρος οικοδόμησε οχυρώματα για τον εαυτό της, και θησαύρισε ασήμι σαν το χώμα, και συγκέντρωσε χρυσάφι σαν τη λάσπη των δρόμων. Γι' αυτό ο Κύριος θα την κληρονομήσει, και θα κατακρημνίσει στη θάλασσα τη δύναμή της, και αυτή θα καταναλωθεί στη φωτιά.> Διατρέχει με τον λόγο τα όσα συνέβησαν στις πόλεις, εναντίον των οποίων βεβαίωσε ότι προήλθε το «λήμμα του Κυρίου». Αρχίζει δε από την Τύρο και τη Σιδώνα, οι οποίες μάλιστα είχαν τιμηθεί εξαιρετικά σε σχέση με τις άλλες, υπερέχοντας σε ισχύ και πλούτο, και στην ανδρεία των κατοίκων τους, έχοντας τρόπον τινά υπό την εξουσία τους τις υπόλοιπες, και προεξάρχοντας των γειτονικών τους. Επομένως, λέει, επειδή η Σιδώνα και η Τύρος ανασηκώνουν ψηλά το φρύδι της αλαζονείας, και νομίζουν ότι είναι φοβερές και άθραυστες, και έχουν στηριχθεί στα οχυρώματά τους, δηλαδή στους περιβόλους των τειχών τους, ή και σε άλλα μέσα με τα οποία θα μπορούσε να ευημερεί και να προστατεύεται μια πόλη, και έχουν υπερηφανευτεί πάρα πολύ για τον πλούτο τους, γι' αυτό ακριβώς θα μάθουν εξ ιδίας πείρας ότι ο Κύριος θα την κληρονομήσει.

Δεξιό, λοιπόν, μυστήριο, σύμφωνα με την πρόνοια, είναι αυτό της σάρκωσης του Λόγου, ως ενεργητικό της υπερφυσικής, προορισμένης προ των αιώνων κατά χάρη θέωσης των σωζομένων, την οποία κανένας απολύτως φυσικός λόγος των όντων δεν θα μπορέσει να προσεγγίσει· αριστερό δε μυστήριο, σαφώς, σύμφωνα με την κρίση, είναι αυτό του ζωοποιού πάθους του Θεού που θέλησε να πάθει κατά σάρκα, ως ενεργητικό μεν της παντελούς αναίρεσης όλων των παρά φύση ιδιωμάτων και κινημάτων που εισήχθησαν στη φύση από την παρακοή, και ως δημιουργικό δε της ανελλιπούς αποκατάστασης όλων των προηγουμένως κατά φύση ιδιωμάτων και κινημάτων, σύμφωνα με την οποία δεν θα βρεθεί απολύτως κανένας κίβδηλος λόγος των όντων. Από αυτά, δηλαδή την πρόνοια και την κρίση, ήτοι τη σάρκωση και το πάθος, εξαιτίας της στερεότητας, της καθαρότητας και της αφθαρσίας της ανδρικής αρετής και ατρεψίας στην πράξη, και εξαιτίας της διαφάνειας και της λαμπρότητας της μυστικής θεωρίας και γνώσης, σαν μέσα από δύο χάλκινα όρη, εξήλθε, δίκην ιππήλατων αρμάτων, η αγία τετράδα των Ευαγγελίων, τα οποία κατέλαβαν και περιόδευσαν όλη τη γη και θεράπευσαν την πληγή της παράβασης του Αδάμ και ανέπαυσαν το πνεύμα του Θεού μέσω της πίστης και της ενάρετης πολιτείας του βίου που βασίζεται σε αυτήν, στη γη του βορρά, δηλαδή στα έθνη, στα οποία επικρατούσε ο ζόφος της άγνοιας και το σκοτάδι της αμαρτίας τυραννούσε τη φύση, ή, πάλι, (εξήλθε) η ισάριθμη με τα άγια Ευαγγέλια δύναμη των τεσσάρων γενικών αρετών, η οποία κατέλαβε πλήρως, σαν άλλη γη, την καρδιά των πιστών και θεράπευσε την πληγή της ατιμίας που τους προκλήθηκε από τα πάθη και ανέπαυσε το πνεύμα του Θεού μέσω της πρακτικής εφαρμογής των εντολών στη γη του βορρά, δηλαδή στη σάρκα, αναδεικνύοντας τον νόμο του πνεύματος να διαφαίνεται μέσα από τα έργα της δικαιοσύνης.