Πατερικές αναφορές στο ΖΑΧΑΡΙΑΣ 7:11

Και καρποί της αγάπης είναι τα προαναφερθέντα, και ακριβής τηρητής του νόμου είναι αυτός που τα εφαρμόζει. <Και αρνήθηκαν να προσέξουν, και έστρεψαν νώτα παραφροσύνης, και βάρυναν τα αυτιά τους για να μην ακούν, και έκαναν την καρδιά τους ανυπάκουη για να μην ακούν τον νόμο μου και τους λόγους τους οποίους απέστειλε ο Κύριος ο Παντοκράτορας μέσω του Πνεύματός του με τα χέρια των παλαιότερων προφητών· και προκλήθηκε μεγάλη οργή από τον Κύριο τον Παντοκράτορα. Και θα συμβεί όπως ακριβώς εκείνος μίλησε και δεν τον άκουσαν, έτσι θα κραυγάσουν και δεν θα τους εισακούσω, λέει ο Κύριος ο Παντοκράτορας, και θα τους διασκορπίσω σε όλα τα έθνη που δεν γνώρισαν, και η γη θα ερημωθεί πίσω τους, χωρίς να υπάρχει διαβάτης ούτε επιστρέφων· και μετέτρεψαν την εκλεκτή γη σε ερήμωση.> Μας βεβαίωσε δε μέσω αυτών των λόγων ότι αυτοί δεν έπαψαν να παροξύνουν εναντίον του εαυτού τους τον Κριτή των πάντων. Διότι, ενώ ήταν δυνατό σε αυτούς να πείθονται στα λόγια των αγίων προφητών και, απορρίπτοντας όσο το δυνατόν πιο μακριά την ισχυρή εναντίωση στα θελήματα του νομοθέτη, να επιλέξουν την ένδοξη και απόλυτα νόμιμη ζωή και να βαδίσουν την άμεμπτη οδό, έγιναν σκληροί και δεν υπολόγισαν καθόλου τον παιδαγωγό, και διατήρησαν την καρδιά τους άκαμπτη και αλύγιστη.

Αλίμονο σε εκείνον που ποτίζει τον πλησίον του με θολή ανατροπή και τον μεθά, για να κοιτάξει τα σπήλαιά τους, φέρνοντας πλήθος ατιμίας αντί για δόξα. Ο δε μακάριος Σοφονίας λέει: «Οι ιερείς της βεβηλώνουν τα άγια και ασεβούν προς τον νόμο· ο δε Κύριος είναι δίκαιος στο μέσο της, και δεν πρόκειται να πράξει άδικο· κάθε πρωί θα αποδίδει την κρίση του, και δεν θα αφήσει την αδικία να νικήσει». Σχετικά με αυτά, ο θεσπέσιος Ζαχαρίας προσθέτει: «Και αρνήθηκαν να προσέξουν, και έστρεψαν τα νώτα τους με παραφροσύνη, και βάρυναν τα αυτιά τους για να μην ακούσουν, και έκαναν την καρδιά τους ανυπάκουη για να μην υπακούσουν στον νόμο μου». Και:

Και αρνηθήκατε να προσέξετε και στρέψατε τα νώτα σας με παραφροσύνη και βαρύνατε τα αυτιά σας για να μην ακούσετε και κάνατε την καρδιά σας απειθή, ώστε να μην εισακούσετε τον νόμο μου και τους λόγους τους οποίους απέστειλε ο Κύριος Παντοκράτορας μέσω του Πνεύματός Του δια χειρός των προηγούμενων προφητών· ας τους επικαλεστεί άλλος από τους προφήτες. Και μάλιστα ας θρηνήσει κάποιος άλλος, οικτίροντας: Εγώ σε φύτεψα ως άμπελο καρποφόρο, εντελώς αληθινή· πώς μεταστράφηκες σε πικρία, ω άμπελος αλλότρια; Ακόμη και αν πλυθείς με νίτρο και χρησιμοποιήσεις άφθονο βότανο καθαρισμού, παραμένεις στιγματισμένη ενώπιόν μου εξαιτίας των αδικιών σου, λέγει ο Κύριος. Και αγάπησαν να περιπλανώνται με τα πόδια τους και δεν συγκρατήθηκαν, και ο Θεός δεν ευαρεστήθηκε σε αυτούς. Έπειτα, απειθώντας, αποστράφηκαν και αθέτησαν τα του Κυρίου, όπως ακριβώς και οι πρόσφατοι πατέρες τους, οι οποίοι μεταστράφηκαν σαν στρεβλό τόξο. Αν πάλι, εξαιτίας των φαύλων, πρέπει να εκπλήσσεται ο Παύλος για τη μεταστροφή, με εσάς μάλλον παρά με τους Γαλάτες θα εκπλαγεί, που τόσο γρήγορα απομακρύνεστε από εκείνον που σας κάλεσε με τη χάρη του Χριστού, σε άλλο ευαγγέλιο, το οποίο δεν είναι άλλο, εξαιτίας της έπαρσης που προέρχεται από τον χρόνο και τη συνεχή διδασκαλία· πέραν του οποίου δεν επιτρέπεται να ακούτε, ακόμη και αν άγγελοι ευαγγελίζονται, λόγω του φρικτού αναθέματος.

όπως «αλίμονο σε αυτόν που ποτίζει τον πλησίον του με θολή ανατροπή και τον μεθά, για να επιβλέψει στα σπήλαιά τους χορτασμένος από ατιμία αντί για δόξα»· και «γίνατε παγίδα στη σκοπιά και σαν δίχτυ απλωμένο στο Ιταβύριο, το οποίο έστησαν όσοι κυνηγούν θήραμα»· και «έγιναν σαν εκείνους που μετακινούν τα όρια, πάνω τους θα ξεχύσω σαν νερό την οργή μου»· «αλίμονο σε εκείνους που ποιμαίνουν τα μάταια και έχουν εγκαταλείψει τα πρόβατα»· διότι «αρνήθηκαν να προσέξουν και έστρεψαν ανυπότακτα τα νώτα τους και βάρυναν τα αυτιά τους για να μην εισακούσουν τον νόμο μου»· και «εναντίον των ποιμένων παροξύνθηκε ο θυμός μου, και τους αμνούς θα τιμωρήσω»· «διότι οι ποιμένες φέρθηκαν με αφροσύνη και δεν αναζήτησαν τον Κύριο»· και «πολλοί ποιμένες διέφθειραν τον αμπελώνα μου, μόλυναν τη μερίδα μου, μετέτρεψαν την επιθυμητή μου μερίδα σε άβατη έρημο»· «γι' αυτό, έτσι λέει ο Κύριος: Εσείς διασκορπίσατε τα πρόβατά μου και τα διώξατε, ιδού, εγώ θα σας εκδικηθώ σύμφωνα με τα πονηρά σας έργα».

Αυτά, καθώς και όσα εντάσσονται στον ίδιο ειρμό, δικαίως θα έκρινε κανείς ότι πρέπει να τα καταδικάζει όπως προαναφέρθηκε, εκπληρώνοντας έτσι εκ μέρους του τον δαβιδικό ζήλο. Διότι, όντως, αποτελούν παγίδες και θήραστρα για τους ποιμαινομένους, και χαρακτηριστικό ποιμένων που διαφθείρουν και καταστρέφουν το ποίμνιο, το να απομακρύνονται από τα πατερικά κηρύγματα, να καταφρονούν τα ευσεβή δόγματα, να κλείνουν τα αυτιά τους για να μην εισακούουν ούτε να υπακούουν στον νόμο του Κυρίου, αλλά να παρασύρονται από τις πλάνες των πονηρών δαιμόνων, να υποτάσσουν όλη την ψυχή τους στο να παρασύρεται από την ορμή εκείνων, και να μη θέλουν πλέον να ανανήψουν από το πάθος, ούτε να κατανοήσουν το ασυνάρτητο και το ασταθές των όσων λέγονται από αυτούς.

Αυτά έλεγα, αλλά, όπως φαίνεται, ματαιοπονούσα· διότι είναι επίκαιρο για μένα τώρα, αν και μακάρι να μην ήταν, να χρησιμοποιήσω αυτή την παροιμία. Διότι δεν επιστρέψατε, ούτε μετανοήσατε, αλλά βαρύνατε τα αυτιά σας για να μην εισακούσετε τον λόγο του Κυρίου. Εξαιτίας αυτού ξεχύθηκε πάνω μας ο θυμός Του και αγρύπνησε πάνω στις αμαρτίες μας και έστρεψε σταθερά το πρόσωπό Του εναντίον μας. Αλίμονο, διότι μακρύνθηκε η παροικία μου και παρότι δεν είναι μακριά, μαζί με τον ψαλμωδό Δαβίδ θα αναφωνήσω: μακρύνθηκε, διότι δεν εισακούστηκα όταν παρακαλούσα, διότι βλέπω ένα νέφος βαρβάρων να κατακλύζουν με αίματα την πόλη μας, η οποία είχε καταξεραθεί από τα πταίσματα. Αλίμονο, διότι για αυτά τα δεινά κρατήθηκα στη ζωή εγώ, διότι γίναμε όνειδος στους γείτονές μας, περιγέλασμα και χλευασμός σε όσους βρίσκονται γύρω μας. Διότι η αναπάντεχη έφοδος των βαρβάρων δεν έδωσε στη φήμη τον χρόνο να φέρει την είδηση, ώστε να ληφθεί κάποιο μέτρο προστασίας, αλλά το θέαμα υπήρξε ταυτόχρονο με το άκουσμα, παρόλο που οι επιδρομείς χωρίζονταν από εμάς από τόσες χώρες, εθνότητες, πλωτούς ποταμούς και αλίμενα πελάγη.

Τέτοιους μαθητές μάς αποδίδει η άριστη ρητορική, οι οποίοι στράφηκαν στο αντίθετο από τη δική μου βούληση και προαίρεση. Διότι εγώ, όπως ακριβώς είπα και στην αρχή, επιδίωκα να βελτιώσω τους νέους και στο ήθος και με τα διδάγματα, εξαλείφοντας όσα γραπτά και ακούσματα είχαν από κακό χέρι και γλώσσα, και αντιγράφοντας στη θέση τους όσα μου φαίνονταν καλύτερα και διέσωζαν την ευγένεια. Όμως αυτοί οι τύποι χαρακτήρα αποδείχθηκαν τόσο ανεξίτηλοι και αναλλοίωτοι, ώστε να γίνουν και για πολλούς άλλους πρότυπα κακίας. Διότι βάρυναν τα αυτιά τους για να μην ακούν, και κατέστησαν την καρδιά τους απειθή, και σκλήρυναν τα πρόσωπά τους περισσότερο από την πέτρα. Δικαίως λοιπόν σας επιπλήττουν ο Ζαχαρίας και ο Ησαΐας. Και, όπως φαίνεται, υπάρχει στον κόσμο κάποια επιρροή ενός βάσκανου δαίμονα, ο οποίος πάντοτε προσκολλάται στα καλά και κατατρώει κρυφά τις ρίζες και δεν αφήνει να ανακύψει ο βλαστός ή, αν ανακύψει, σπεύδει να τον μαράνει, διότι δεν είναι θεμιτό στους δικούς του κήπους να βλαστήσει ξένο φυτό. Αυτός καθιστά και τους δικούς μου κόπους μάταιους. Και εγώ μεν αποφασίζω να επαναφέρω τη ρητορική, εκείνος όμως ψηφίζει εναντίον εμού του ρήτορα και υπερισχύει σε κριτές που δεν διαθέτουν ορθή κρίση, και υπερκαλύπτει τη φωνή μου χωρίς καν να μιλά, και αποδεικνύεται πολυλογάς όντας σιωπηλός.