Πατερικές αναφορές στο ΖΑΧΑΡΙΑΣ 8:23

Το να εξιλεώσουμε και να εκζητήσουμε το πρόσωπο του Κυρίου, δηλαδή τον Χριστό, ο οποίος είναι η απαράλλακτη εικόνα του Θεού και Πατρός, και «χαρακτήρας της υποστάσεώς του», όπως έχει γραφτεί, και «απαύγασμα της δόξης», για τον οποίο λέει και ο θεσπέσιος Δαβίδ: «Φανέρωσε το πρόσωπό σου στον δούλο σου». Διότι έλαμψε πάνω μας η εικόνα και το πρόσωπο, όπως είπα, του Θεού και Πατρός· έχοντάς τον ευμενή και ίλεω, θα αποκρούσουμε και τις βλάβες της αμαρτίας, δικαιούμενοι μέσω της πίστεως «όχι από έργα δικαιοσύνης που κάναμε εμείς, αλλά κατά το πολύ του έλεος»· διότι είναι φιλοικτίρμων και αγαθός και συγχωρεί τα σφάλματα σε όσους τον πλησιάζουν· εκζητώντας τον με φιλομάθεια και με την υποχρέωση εκπλήρωσης των καθορισμένων εντολών, θα τον βρούμε οπωσδήποτε και με κάθε τρόπο, και μέσω αυτού προσκολλώμαστε στον Θεό και Πατέρα, διότι αυτός είναι η ειρήνη μας, σύμφωνα με τις Γραφές. <Αυτά λέγει ο Κύριος ο Παντοκράτωρ: Εκείνες τις ημέρες, εάν δέκα άνδρες από όλες τις γλώσσες των εθνών πιάσουν, εάν πιάσουν την άκρη του ενδύματος ενός Ιουδαίου άνδρα, λέγοντας: Θα πορευτούμε μαζί σου, διότι ακούσαμε ότι ο Θεός είναι μαζί σας.> Το με ποιον τρόπο, λοιπόν, θα γίνει η προσέλευση, κατά πόλεις και κατά έθνη ταυτόχρονα, εκείνων που επιζητούν το πρόσωπο του Κυρίου, το διασαφηνίζει και πάλι.

Διότι αυτό θα συμβεί, λέει, εκείνες τις ημέρες, δηλαδή, εκείνο τον καιρό, κατά τον οποίο δέκα άνδρες θα πιάσουν έναν Ιουδαίο λέγοντας: Θα πορευτούμε μαζί σου. Μέσω, λοιπόν, του δέκα, θα εννοήσεις τον τέλειο αριθμό εκείνων που προσέρχονται· διότι ο αριθμός δέκα είναι κατά κάποιον τρόπο σύμβολο τελειότητας. Και το ότι όσοι από τα έθνη προσκολλήθηκαν στους αγίους αποστόλους επιχειρούσαν να βαδίσουν την ίδια οδό με εκείνους, δικαιούμενοι μέσω της πίστης στον Χριστό, το καθιστά σαφές προβάλλοντας και τούτο το σχήμα, το οποίο είναι πολύ καλά πλασμένο από εικόνα της δικής μας ζωής. Διότι τα μικρά παιδιά, εάν επιλέξουν ποτέ να ακολουθήσουν τους δικούς τους πατέρες, πιάνοντας την άκρη του ενδύματος και σαν να βοηθούνται από την επαφή και κρεμάμενα από τα ρούχα, κάνουν το βάδισμά τους απλανές και ασφαλές. Με τον ίδιο, νομίζω, τρόπο και εκείνοι που λάτρευσαν την κτίση αντί για τον Δημιουργό των όλων, αναγνωρίζοντας ως γνήσιους πατέρες τους εισηγητές των ευαγγελικών δογμάτων, και ενωνόμενοι με αυτούς μέσω της ομοψυχίας, τους ακολουθούν, όντας ακόμη νήπια στο φρόνημα, και βαδίζουν στην ίδια οδό, αναδεικνυόμενοι οπωσδήποτε ζηλωτές της δικής τους πολιτείας, και με τις συνεχείς προόδους προς το καλύτερο φθάνοντας «σε άνδρα τέλειο» και «στο μέτρο της ηλικίας του πληρώματος του Χριστού». Αλλά για ποια αιτία τους ακολουθούν;

Διότι έχουν λάβει τη βεβαιότητα ότι ο Θεός είναι μαζί τους, δηλαδή ο Εμμανουήλ, το οποίο ερμηνεύεται: Ο Θεός είναι μαζί μας. Το ότι δε η κλήση κατά τον καιρό εκείνο δεν θα αφορά μόνο όσους προέρχονται από το αίμα του Ισραήλ, αλλά πολύ περισσότερο όλα τα έθνη σε ολόκληρη την οικουμένη, το φανέρωσε λέγοντας ότι θα προέρχονται από όλες τις γλώσσες αυτοί που θα πιάσουν το κράσπεδο. Και πότε κλήθηκαν τα έθνη προς επίγνωση της αλήθειας, και πότε θέλησαν να εκζητήσουν το πρόσωπο του Κυρίου και να τον εξιλεώσουν, καθώς και να βαδίσουν τον ίδιο δρόμο με τους αγίους αποστόλους, εάν όχι όταν ο Μονογενής έγινε σαν εμάς; Ο οποίος είναι η προσδοκία των εθνών· προς τον οποίο και ο θεσπέσιος Δαβίδ ψάλλει: «Όλα τα έθνη που εποίησας θα έλθουν και θα προσκυνήσουν ενώπιόν σου, Κύριε». Διότι δι' αυτού έχει σωθεί και η πληθώρα των εθνών. <Λόγος προφητικός του Κυρίου στη γη Σεδράχ, και στη Δαμασκό θα είναι η ανάπαυσή του, διότι ο Κύριος επιβλέπει τους ανθρώπους και όλες τις φυλές του Ισραήλ· και η Ημάθ στα όριά της.> Το προκείμενο χωρίο βέβαια δεν στερείται τραχύτητας, και η ίδια η σύνταξη των λέξεων είναι εντελώς δυσνόητη, όμως θα ερμηνευθεί από εμάς στο μέτρο του δυνατού. Εκείνα, βεβαίως, για τα οποία νομίζουμε ότι έχουν ειπωθεί αυτά, είναι εύλογα αναγκαίο να τα προαναφέρουμε, διότι μόνο με αυτόν τον τρόπο, και πάλι με δυσκολία, θα μπορούσε να κατανοηθεί το νόημα της προφητείας.