Πατερικές αναφορές στο ΖΑΧΑΡΙΑΣ 8:6

Έγινε δε ειρήνη και σε εμάς τους ίδιους ο Χριστός, ο οποίος, αφού συνέτριψε κάθε πόλεμο, ανέδειξε την Εκκλησία γεμάτη από αγίους. Και υπάρχουν σε αυτήν πρεσβύτες ως προς το φρόνημα, αμέτρητοι και εξαιρετικοί, στους οποίους και ο σοφός Ιωάννης στέλνει επιστολή λέγοντας: «Έγραψα σε εσάς, πατέρες, διότι έχετε γνωρίσει τον απ' αρχής»· τα δε ανήλικα παιδιά και τα μικρά κορίτσια, το πιο νηπιώδες πλήθος όσων μόλις έχουν πιστέψει, σχεδόν με τα πνευματικά τους σκιρτήματα στολίζουν την όντως αγία πόλη, δηλαδή την Εκκλησία· στους οποίους θα ταίριαζε να λένε: «Ελάτε να αγαλλιάσουμε στον Κύριο, ας αλαλάξουμε στον Θεό, τον Σωτήρα μας». Αν δε τυχόν λέγεται ότι οι πρεσβύτες στηρίζονται σε ράβδο, θα κατανοήσεις ότι και μικρούς και μεγάλους τους στηρίζει ο Χριστός, η ράβδος που προέρχεται από τον Ιεσσαί και ονομάζεται ράβδος δυνάμεως, την οποία έστειλε σε εμάς ο Θεός και Πατέρας από την άνω Σιών, ώστε χαίροντας για αυτό να λέμε: «Η ράβδος σου και η βακτηρία σου, αυτές με παρηγόρησαν». <Αυτά λέει ο Κύριος Παντοκράτωρ: Αν φανεί αδύνατο ενώπιον του υπολοίπου του λαού αυτού τις ημέρες εκείνες, μήπως θα φανεί αδύνατο και ενώπιόν μου; λέει ο Κύριος Παντοκράτωρ.> Τα μεγάλα και υπερφυή πράγματα συνηθίζουν κάπως να προκαλούν την απιστία, και η πραγματοποίησή τους δεν στερείται θαυμασμού.

Έτσι λοιπόν και η Σάρρα περιγελά από απιστία την υπόσχεση σχετικά με τον Ισαάκ, βλέποντας τα γηρατειά της και αντιπαραβάλλοντας το αδύνατο με τους νόμους της ανθρώπινης φύσης. Όμως γέννησε παρά κάθε ελπίδα, καθώς ο Θεός κατέστησε το γεγονός εφικτό για αυτήν. Ήταν λοιπόν εξαιρετικά φυσικό να κλονίζονται από αμφιβολίες εκείνοι που είχαν λυτρωθεί από την αιχμαλωσία, και να μην έχουν μεγάλο θάρρος ότι τα πράγματα θα προχωρήσουν σε τόση ευημερία για αυτούς, ώστε να γεμίσει η Ιερουσαλήμ από γέροντες, και να βλέπονται σε αυτήν χοροί αγοριών και χορευτικά κοριτσιών, και να υπάρξουν τα αγαθά μιας βαθιάς ειρήνης. Διότι έβλεπαν γκρεμισμένα τείχη, καμένα σπίτια, και όλες τις γύρω πόλεις ως κατοικίες άγριων θηρίων, εξαιτίας του ότι είχαν αδειάσει εντελώς από τους κατοίκους τους· και τους αγρούς, που παλαιότερα ήταν πάμφοροι και ανθισμένοι, γεμάτους αγκάθια, χωρίς να έχουν τίποτα το ώριμο, και ολόκληρο το γένος των αγροτών να έχει αφανιστεί. Ήταν επομένως, όπως είπα, φυσικό εξαιτίας αυτών να δυσπιστούν στο ότι τα όσα τους υποσχέθηκαν θα έφταναν σε αίσιο τέλος. Γι' αυτό ο Θεός δεν τους αφήνει να αμφιβάλλουν· αλλά τους προστάζει να έχουν θάρρος και τους στηρίζει λέγοντας: «Αν αυτό φανεί αδύνατο ενώπιον του υπολοίπου αυτού του λαού εκείνες τις ημέρες, μήπως θα είναι αδύνατο και ενώπιόν μου;» λέει ο Κύριος Παντοκράτωρ. Διότι ό,τι είναι για εμάς αδύνατο, είναι απολύτως εύκολο και κατορθωτό για τον παντοδύναμο Θεό.

Είπε, βέβαια, κάπου προς τους Ιουδαίους ο Θεός και Πατέρας, προαναγγέλλοντας τα κατορθώματα από την έλευση του Σωτήρα μας: «Δείτε, εσείς οι καταφρονητές, και προσέξτε, και αφανιστείτε, διότι εγώ επιτελώ ένα έργο στις ημέρες σας, ένα έργο το οποίο δεν θα πιστέψετε, ακόμη κι αν κάποιος σας το διηγηθεί». Διότι, όσον αφορά τη δική μας λογική, το ίδιο το μυστήριο της ενανθρωπήσεως βρίσκεται πάνω από κάθε θαύμα και λόγο· και δεν υπολείπονται σε τίποτα και τα κατορθώματα που προέκυψαν στη συνέχεια για εμάς. Διότι, πώς δεν φαντάζει σχεδόν απίστευτο το ότι ο Λόγος, που γεννήθηκε από τον Θεό, ενώθηκε με σάρκα, και έλαβε τη μορφή δούλου, και υπέμεινε σταυρό, και υπέστη ύβρεις και βασανιστήρια, και τις βλάβες από την ανοησία των Ιουδαίων; Ή πώς να μην θαυμάσει κανείς υπερβολικά την έκβαση της θείας Οικονομίας, όπου καταλύθηκε μεν η αμαρτία, καταργήθηκε δε και ο θάνατος και αποδιώχθηκε η φθορά, και ο παλαιότερα δραπέτης άνθρωπος βλέπεται πλέον στολισμένος με τη χάρη της υιοθεσίας; Επομένως, ας πει ο Χριστός για όλα αυτά τα πράγματα: Εάν αυτό φανεί αδύνατο ενώπιον των υπολειμμάτων του λαού τούτου στις ημέρες εκείνες, μήπως θα είναι αδύνατο και ενώπιόν μου;