Πατερικές αναφορές στο ΖΑΧΑΡΙΑΣ 9:12

Διότι αυτές είναι οι επεκτάσεις της γης, δηλαδή τα πέρατα. Ψάλλει δε κάπου και ο θεσπέσιος Δαβίδ, μιλώντας για τη Συναγωγή των Ιουδαίων σαν να πρόκειται για άμπελο: «Άπλωσε τα κλήματά της έως τη θάλασσα, και έως τους ποταμούς τις παραφυάδες της». Διότι η χώρα των Ιουδαίων τερματίζεται στη θάλασσα προς τον νότο και στην Ινδική, και στη λεγόμενη Μέση των ποταμών. Αλλά η βασιλεία του Χριστού δεν περιορίζεται σε αυτά τα όρια· κάθε άλλο μάλιστα· αλλά ο λόγος προχωρά ως από μερικό παράδειγμα προς το καθολικό και γενικότατο. Διότι έχει βασιλεύσει όχι μόνο στην Ιουδαία, αλλά μάλλον σε όλη την υπ' ουρανόν, και η εξουσία του εξαπλώνεται από πέρατα σε πέρατα. <Και εσύ, με το αίμα της διαθήκης σου, απελευθέρωσες τους δεσμίους σου από λάκκο που δεν έχει νερό. Θα καθίσετε σε οχυρό, δέσμιοι της συναγωγής, και αντί για μία ημέρα της παροικίας σου, διπλά θα σου ανταποδώσω.> Ο λόγος μεταβαίνει πλέον στον ίδιο τον δίκαιο και σώζοντα βασιλέα, ο οποίος είναι και πράος, δηλαδή τον Χριστό· και καθιστά φανερά τα λαμπρά και αξιοθαύμαστα κατορθώματα της έλευσής του.

Διότι αυτό το πράγμα είναι πράγματι βόθρος, στον οποίο αν κάποιος τυχόν γλιστρήσει, θα στερηθεί τη ζωή του μέλλοντος αιώνος. Το ότι δε ο Χριστός άδειασε τον Άδη με τον θάνατό Του και άνοιξε τις κάτω πύλες στα πνεύματα που ήταν στη φυλακή, είναι σε όλους νομίζω σαφές. Και είπε κάπου ο Θεός των όλων δια της φωνής του Ιερεμία για τους Ισραηλίτες, οι οποίοι Τον εγκατέλειψαν και στράφηκαν με ανοησία στην ειδωλομανή απάτη: «Εξεπλάγη ο ουρανός γι' αυτό και έφριξε πάρα πολύ, λέγει ο Κύριος· διότι δύο πονηρά πράγματα έκανε ο λαός μου, εγκατέλειψαν εμένα την πηγή του ζωντανού νερού, και έσκαψαν για τους εαυτούς τους λάκκους συντετριμμένους, οι οποίοι δεν θα μπορέσουν να συγκρατήσουν νερό.» Διότι όπως ακριβώς η ορθή και απλανής γνώση περί του Θεού είναι ζωοποιός και πηγή ζωής, έτσι άνυδροι και σαν συντετριμμένοι λάκκοι θα μπορούσαν να νοηθούν τα αθύρματα της ειδωλολατρίας και η σχετική με αυτήν πλάνη. Έπειτα συνομιλεί με αυτούς τους δεσμίους και τους παρακινεί σε αγαθές ελπίδες λέγοντας: «Θα καθίσετε σε οχύρωμα εσείς οι δέσμιοι της συναγωγής». Και οχύρωμα μεν, όπως νομίζω, αποκαλεί την Εκκλησία, ως περιτειχισμένη εν Χριστώ και έχουσα ακλόνητη σταθερότητα· και το ότι θα καθίσουν υποδηλώνει την εδραίωσή τους στην πίστη. Διότι έχει γραφτεί για τον Θεό: «Επειδή εσύ κάθεσαι στον αιώνα», δηλαδή, επειδή έχεις φύση εδραιωμένη και ακατάσειστη.

Θα είστε λοιπόν σε ασφάλεια, λέει, έχοντας σταθερότητα στην πίστη, ω δέσμιοι της δικής μου συνάξεως· αυτοί θα μπορούσαν να είναι το άγιο πλήθος αυτών που έχουν δικαιωθεί εν Χριστώ. Το ότι δεν θα μείνει χωρίς ανταμοιβή η υπομονή τους σε όλα τα άριστα έργα, καθώς και η εδραιωμένη αγάπη προς τον Θεό, το υποδηλώνει λέγοντας: Και αντί για μία ημέρα της παροικίας σου, θα σου ανταποδώσω διπλά.

Και αυτό περίπου είναι που θέλει να πει. Διότι πάροικοι στη γη και παρεπίδημοι είναι όλοι οι άγιοι, και πάρα πολύ σύντομος είναι ο εν σώματι βίος κάθε ανθρώπου, και αν κάποιος τον συγκρίνει με τον μέλλοντα αιώνα, θα διαπιστώσει ότι είναι εντελώς ελάχιστος, ώστε ίσως και να παρομοιάζεται με μία μέρα. Επομένως, λέει, αντί για μία μέρα της παροικίας σου, δηλαδή αντί για τον βραχύ και περιορισμένο χρόνο της εν σώματι ζωής, θα ανταποδώσω διπλές και πλεονάζουσες τις αμοιβές. Είπε άλλωστε κάπου και ο Χριστός, ότι «Μέτρο καλό, πιεσμένο, σαλευμένο, που να ξεχειλίζει θα σας δώσουν στον κόρφο σας». Διότι δεν προσδοκούμε ισότιμες τις αμοιβές για όσα πράξαμε, αλλά με πολλή επαύξηση· διότι πλουσιοπάροχος είναι Αυτός που δίνει. <Διότι σε τέντωσα, Ιούδα, για τον Εαυτό μου σαν τόξο, γέμισα τον Εφραΐμ.> Το με ποιον τρόπο λοιπόν θα κληθεί και θα εισέλθει διά της πίστεως το ποίμνιο από τα έθνη, και πώς θα ταλαιπωρηθεί αυτός που παλαιότερα απολάμβανε, δηλαδή ο σατανάς, εκδιωκόμενος από τους προσκυνητές που είχε αποκτήσει από πλεονεξία, το διασαφηνίζει πάλι σε αυτά τα χωρία. Απευθύνει, βεβαίως, τον λόγο σαν προς τους αγίους αποστόλους, δηλαδή τους διδασκάλους από τον Ισραήλ, οι οποίοι, περιτρέχοντας τη χώρα των εθνών, καλούσαν και σαγήνευσαν τους κατοίκους της σε επίγνωση της αλήθειας.