Πατερικές αναφορές στο ΖΑΧΑΡΙΑΣ 9:13

Και αυτό περίπου είναι που θέλει να πει. Διότι πάροικοι στη γη και παρεπίδημοι είναι όλοι οι άγιοι, και πάρα πολύ σύντομος είναι ο εν σώματι βίος κάθε ανθρώπου, και αν κάποιος τον συγκρίνει με τον μέλλοντα αιώνα, θα διαπιστώσει ότι είναι εντελώς ελάχιστος, ώστε ίσως και να παρομοιάζεται με μία μέρα. Επομένως, λέει, αντί για μία μέρα της παροικίας σου, δηλαδή αντί για τον βραχύ και περιορισμένο χρόνο της εν σώματι ζωής, θα ανταποδώσω διπλές και πλεονάζουσες τις αμοιβές. Είπε άλλωστε κάπου και ο Χριστός, ότι «Μέτρο καλό, πιεσμένο, σαλευμένο, που να ξεχειλίζει θα σας δώσουν στον κόρφο σας». Διότι δεν προσδοκούμε ισότιμες τις αμοιβές για όσα πράξαμε, αλλά με πολλή επαύξηση· διότι πλουσιοπάροχος είναι Αυτός που δίνει. <Διότι σε τέντωσα, Ιούδα, για τον Εαυτό μου σαν τόξο, γέμισα τον Εφραΐμ.> Το με ποιον τρόπο λοιπόν θα κληθεί και θα εισέλθει διά της πίστεως το ποίμνιο από τα έθνη, και πώς θα ταλαιπωρηθεί αυτός που παλαιότερα απολάμβανε, δηλαδή ο σατανάς, εκδιωκόμενος από τους προσκυνητές που είχε αποκτήσει από πλεονεξία, το διασαφηνίζει πάλι σε αυτά τα χωρία. Απευθύνει, βεβαίως, τον λόγο σαν προς τους αγίους αποστόλους, δηλαδή τους διδασκάλους από τον Ισραήλ, οι οποίοι, περιτρέχοντας τη χώρα των εθνών, καλούσαν και σαγήνευσαν τους κατοίκους της σε επίγνωση της αλήθειας.

«Ω, λοιπόν, Ιούδα», λέει, «σε τέντωσα για τον εαυτό μου ως τόξο, δηλαδή μέσω εσού θα τοξεύσω τους αντιπάλους· και εσένα, ω Εφραίμ, σε γέμισα.» Και τι ακριβώς σημαίνει αυτό, θα το πω πάλι. Διότι όταν οι γνώστες της τοξοβολίας φέρνουν τη χορδή στο στήθος, και το σίδερο του τόξου κοντά, τότε λέγεται ότι γεμίζουν το τόξο, και ρίχνουν έτσι χτύπημα φοβερό και αναπόδραστο, και το βέλος εκτινάσσεται και ίπταται σαν με ασυγκράτητες ορμές. Αυτό, λοιπόν, έχει εκφραστεί με διαφορετικό τρόπο. «Σε έχω κάνει τόξο», λέει, «ω Ιούδα, και σε γέμισα, ω Εφραίμ». Αλλά ο Ιούδας και ο Εφραίμ είναι όλο το γένος που προέρχεται από τον Ισραήλ. Επομένως, σαν ένα τόξο έχει κάνει αυτούς από τους Ιουδαίους που πίστεψαν πριν από τους άλλους και έφτασαν σε αυτήν την απόφαση, ώστε να παιδαγωγούν τα έθνη, και να διώχνουν από τους πλανεμένους τις αγέλες των δαιμόνων, να κατατροπώνουν τον σατανά και απλούστατα όσους αντιτάσσονται στα θεία δόγματα και πολεμούν τις μυσταγωγίες που επιτελούνται μέσω αυτών. Έτσι κάπου λέει και ο θεσπέσιος Δαβίδ προς τον Θεό και Σωτήρα των όλων: «Τα βέλη σου είναι ακονισμένα, Δυνατέ· λαοί θα πέσουν υποκάτω σου στην καρδιά των εχθρών του βασιλιά.» Διότι «τα βέλη του δυνατού», δηλαδή του Χριστού, πλήττουν τους εχθρούς του Θεού και Πατέρα βαθιά στην καρδιά και στα νεφρά.

Βέλη του πάλι είναι οι μυσταγωγοί, οι οποίοι πλήττουν τους πλανημένους και εκείνους που δεν γνωρίζουν τον εκ φύσεως και αληθινό Θεό, όχι προς θάνατον, αλλά για να τους οδηγήσουν στην εν Χριστώ αγάπη, ώστε να υποταχθούν σε αυτόν. Τέτοια είναι και η νύμφη που περιγράφεται στο Άσμα Ασμάτων, η οποία λέει σαφώς: «Διότι εγώ είμαι πληγωμένη από την αγάπη». Το ότι δε οι θεσπέσιοι μαθητές έγιναν εξαιρετικά γενναίοι και ρωμαλέοι, το επιβεβαιώνει ο σοφότατος ψαλμωδός λέγοντας γι' αυτούς εν Πνεύματι: «Σαν τα βέλη στο χέρι του δυνατού, έτσι είναι οι υιοί των απορριφθέντων». Διότι «απορριφθέντες» αποκαλεί όσους προέρχονται από τον Ισραήλ, καθώς εξέπεσαν από τη θεία χάρη επειδή συμπεριφέρθηκαν υβριστικά στον Χριστό. Ωστόσο, οι υιοί τους έγιναν βέλη που εκτοξεύονται σαν από το χέρι ενός δυνατού. Είπε κάπου και ο Αββακούμ, απευθυνόμενος πάλι προς τον ίδιο τον Εμμανουήλ σχετικά με τους αγίους αποστόλους: «Διότι οι βολίδες σου θα πορευτούν στο φέγγος της αστραπής των όπλων σου». <Και θα εξεγείρω τα τέκνα σου, Σιών, εναντίον των τέκνων των Ελλήνων, και θα σε μεταχειριστώ ως ρομφαία μαχητού.> Ιδού λοιπόν, σαφώς ονομάζει δικό του τόξο τους μυσταγωγούς που προέρχονται από τους Ιουδαίους. Διότι ποια είναι τα τέκνα της Σιών που εξεγείρονται εναντίον των τέκνων των Ελλήνων, αν όχι οι θεσπέσιοι μαθητές, και εκείνοι που κατά καιρούς ηγούνται των εκκλησιών και ορθοτομούν τον λόγο της αλήθειας; Διότι πώς θα μπορούσε να νοηθεί άλλη ως νοητή Σιών εκτός από την Εκκλησία;

Προσκομίζουν δε, ως απόδειξη για όσα υποστηρίζουν, τόσο αυτά που μόλις αναφέραμε όσο και εκείνα που ακολουθούν λίγο πιο κάτω, τα οποία έχουν ως εξής: «Διότι τέντωσα για τον εαυτό μου τον Ιούδα ως τόξο, γέμισα τον Εφραίμ, και θα εξεγείρω τα τέκνα σου, Σιών, εναντίον των τέκνων των Ελλήνων, και θα σε μεταχειριστώ ως ρομφαία μαχητή, και ο Κύριος θα είναι πάνω από αυτούς, και θα εξέλθει το βέλος του σαν αστραπή, και ο Κύριος ο Παντοκράτορας θα σαλπίσει με σάλπιγγα και θα πορευτεί με τη θύελλα της απειλής του. Ο Κύριος ο Παντοκράτορας θα τους υπερασπιστεί. Και θα ντροπιαστούν οι αναβάτες των ίππων, και θα ενισχύσω τον οίκο του Ιούδα, και τον οίκο του Ιωσήφ θα τον σώσω και θα τους εγκαταστήσω, διότι τους αγάπησα». Λένε πάλι εκείνοι που συνηγορούν υπέρ των ιουδαϊκών διηγήσεων, ότι αφού συνάφθηκε η μάχη με τους Έλληνες, οι μεν ιππείς εκείνων εξολοθρεύτηκαν, επικράτησαν όμως εκείνοι που κατάγονται από το αίμα του Ισραήλ, ώστε κατοίκησαν τη χώρα τους, προφανώς δηλαδή την Ιουδαία, ελεύθεροι από κάθε φόβο, και χωρίς κανένας απολύτως να εκτοπιστεί, δηλαδή να γίνει αιχμάλωτος. Εμείς όμως, επειδή επιδιώκουμε να αποδώσουμε τα νοήματα με τρόπο σύμφωνο και συγγενικό με τα προηγούμενα, λέμε ότι οι καταισχυμένοι αναβάτες ίππων δεν είναι άλλοι από τους προστάτες των ελληνικών δογμάτων, οι οποίοι συνήθιζαν να υπερασπίζονται τη θεομίσητη απάτη. Με τη συντριβή αυτών, επικράτησε ο Ιούδας και σώθηκε και ο οίκος του Ιωσήφ.