Πατερικές αναφορές στο ΖΑΧΑΡΙΑΣ 9:4

Είναι αναγκαίο να θυμόμαστε ότι και στα προηγούμενα, αφού εισήγαγε τον λόγο περί των τεσσάρων αρμάτων και τις μορφές των ίππων, πρόσθεσε πάλι: «Ιδού αυτοί που εκπορεύονται προς τη γη του βορρά ανέπαυσαν τον θυμό μου στη γη του βορρά». Αναπαύεται λοιπόν τρόπον τινά ο μισοπόνηρος θυμός του Δεσπότη, εφόσον εξέτισαν τις ποινές τους εκείνοι που τον προσέβαλαν εξαιτίας της πάρα πολύ μεγάλης και αχαλίνωτης αμαρτίας τους. <Η Τύρος και η Σιδώνα, επειδή υπερηφανεύτηκαν σφόδρα, και η Τύρος οικοδόμησε οχυρώματα για τον εαυτό της, και θησαύρισε ασήμι σαν το χώμα, και συγκέντρωσε χρυσάφι σαν τη λάσπη των δρόμων. Γι' αυτό ο Κύριος θα την κληρονομήσει, και θα κατακρημνίσει στη θάλασσα τη δύναμή της, και αυτή θα καταναλωθεί στη φωτιά.> Διατρέχει με τον λόγο τα όσα συνέβησαν στις πόλεις, εναντίον των οποίων βεβαίωσε ότι προήλθε το «λήμμα του Κυρίου». Αρχίζει δε από την Τύρο και τη Σιδώνα, οι οποίες μάλιστα είχαν τιμηθεί εξαιρετικά σε σχέση με τις άλλες, υπερέχοντας σε ισχύ και πλούτο, και στην ανδρεία των κατοίκων τους, έχοντας τρόπον τινά υπό την εξουσία τους τις υπόλοιπες, και προεξάρχοντας των γειτονικών τους. Επομένως, λέει, επειδή η Σιδώνα και η Τύρος ανασηκώνουν ψηλά το φρύδι της αλαζονείας, και νομίζουν ότι είναι φοβερές και άθραυστες, και έχουν στηριχθεί στα οχυρώματά τους, δηλαδή στους περιβόλους των τειχών τους, ή και σε άλλα μέσα με τα οποία θα μπορούσε να ευημερεί και να προστατεύεται μια πόλη, και έχουν υπερηφανευτεί πάρα πολύ για τον πλούτο τους, γι' αυτό ακριβώς θα μάθουν εξ ιδίας πείρας ότι ο Κύριος θα την κληρονομήσει.

Διότι, αφού την κυρίευσαν αυτοί που προέρχονταν από τον Ισραήλ, ή μάλλον ίσως ο Ουεσπασιανός και ο Τίτος, λέει ότι αυτή θα κληρονομηθεί από τον Θεό. Επειδή Αυτός ήταν που την παρέδωσε και την έθεσε υπό την εξουσία εκείνων που την κατέκτησαν. Διότι οι Ρωμαίοι, υποτάσσοντας στα δικά τους σκήπτρα ολόκληρη τη γη, προς μεν εκείνους που υποχωρούσαν αμαχητί ήταν πράοι και φιλικοί, προς εκείνους όμως που ήθελαν να αντισταθούν ορμούσαν και οι ίδιοι δριμείς και μαχητικοί. Λέει, λοιπόν, ότι θα κατακαεί, αφού κατακρημνιστούν στη θάλασσα τα οχυρώματά της και αφού διαρπαγεί ο πλούτος της, έστω κι αν το χρυσάφι της ήταν σαν το χώμα και το ασήμι της σαν τον πηλό των δρόμων. Διότι ικανοί και εξαιρετικά φιλοκερδείς έμποροι είχαν γίνει οι κάτοικοι της Τύρου, και γι' αυτό ακριβώς το θέμα έχει γίνει εκτενής και μακρύς λόγος στα συγγράμματα του προφήτη Ιεζεκιήλ. Τίποτα, επομένως, δεν πρόκειται ποτέ να ωφελήσει εκείνους που προσκρούουν στον Θεό, αυτούς που χλευάζουν τους αγίους, αν τυχόν συμβεί να πάθουν κάτι, και γελούν πλατιά αν ο Θεός δοκιμάζει την πίστη των δικών Του. Διότι θα ατονήσει κάθε οχύρωμά τους, δηλαδή κάθε τείχος και κάθε μέσο ασφάλειας· και ο πλούτος τους δεν θα ωφελήσει καθόλου, αλλά θα γίνει μάλλον τροφή του πολέμου και πόλος έλξης προθυμίας για εκείνους που έχουν συνηθίσει να λεηλατούν.

Θα μπορούσε κανείς να δει και σήμερα τους Έλληνες να υπερηφανεύονται για την κοσμική τους σοφία και, σαν να βρίσκονται σε οχυρά μέσω των απατών των πολύπλοκων συλλογισμών τους, σχεδόν να περιτειχίζουν τη δική τους πλάνη με τη δύναμη της ευγλωττίας, και να εμπλουτίζουν υπερβολικά το λαμπρό ύφος [σαν άργυρο], και να θεωρούν ως πολύτιμο χρυσό το σπουδαίο νόημα. Όμως, παρόλο που βρίσκονται σε αυτήν την κατάσταση, τους έχει κληρονομήσει ο Χριστός, διότι κατεδάφισε τα οχυρά, δηλαδή έπεσαν τα εφευρήματα της απάτης τους, και λεηλατήθηκε το χρυσάφι και το ασήμι. Διότι οι εκάστοτε προεστώτες των εκκλησιών, άνδρες λόγιοι και σοφοί, αφού οικειοποιήθηκαν τη δύναμη της ευγλωττίας εκείνων, την έκαναν ιερό αφιέρωμα στον Θεό, αγωνιζόμενοι με τους λόγους της πίστεως και προβαίνοντας σε απόλυτη και αληθινή καταδίκη της απάτης τους. Κάτι παρόμοιο έπραξαν και οι Ισραηλίτες. Διότι, αφού δανείστηκαν από τους Αιγυπτίους χρυσά και αργυρά σκεύη και λαφυραγώγησαν όσους τους καταπίεζαν, τα προσέφεραν αυτά στην έρημο στον πανάγιο Θεό, για την κατασκευή της αγίας σκηνής και των ιερών σκευών της.