δεῖ δὴ οὖν ἄρα τροχιὰς μὲν ἡμᾶς διαθεῖν ὀρθὰς, καὶ τὴν ἁνδάνουσαν τῷ πάντων Δεσπότῃ Θεῷ ποιεῖσθαι τρίβον, ζῶντάς τε οὕτως ἐννόμως καὶ τὸν πανάριστον ἀληθῶς ἐπιτηδεύοντας βίον, ἵλεώ τε καὶ εὐμενῆ τὸν τῶν ὅλων ἔχειν Δεσπότην, καὶ καταπικραίνεσθαι καθ᾽ ἡμῶν οὐκ ἐᾶν παραιτουμένους τὸ φαῦλον καὶ ταῖς μεταγνώσεσιν ἐπανορθοῦν διασπεύδοντας τὰ ὕπνου τε καὶ ῥᾳθυμίας ἐγκλήματα. <Καὶ ἔσται ἡ δύναμις αὐτῶν εἰς διαρπαγὴν, καὶ οἱ οἶκοι αὐτῶν εἰς ἀφανισμόν· καὶ οἰκοδομήσουσιν οἰκίας καὶ οὐ μὴ κατοικήσουσιν ἐν αὐταῖς, καὶ καταφυτεύσουσιν ἀμπελῶνας καὶ οὐ μὴ πίωσι τὸν οἶνον αὐτῶν.> Ἐπὶ καιροῦ τάχα που καὶ νῦν πρὸς ἡμῶν εἰρήσεται “Οὐκ ὠφελήσουσι θησαυροὶ ἀνόμους.” δραπέτης μὲν γὰρ ὁ πλοῦτος ἀεὶ, καὶ τὸ βεβηκὸς οὐκ ἔχει· μεθύει δὲ μᾶλλον καὶ διανένευκεν εἰς ἀποστασίαν, καὶ πόδας ἔχει σαθρούς. τὸ δὲ δὴ καὶ ἐπ᾽ αὐτῷ μέγα φρονεῖν ἐθέλειν, ἠλίθιον κομιδῇ. ἐξελεῖται γὰρ ἥκιστά γε τοὺς ὑπὸ θείαν ὀργὴν, οὐδ᾽ ἂν ἀπαλλάξειεν αἰτιαμάτων τινὰς, Θεοῦ ποινὴν καθορίζοντος, καὶ τὴν τοῖς πλημμελοῦσι πρέπουσαν ἐπάγοντος δίκην. τί οὖν ὁ πλοῦτος; σάρκα θεραπεύει μόνην καὶ ὑπηρέτης ἐστὶν ἀνοσίου καὶ βδελυρᾶς ἡδονῆς, καὶ πατὴρ ἀλαζονείας, καὶ τύφου ῥίζα καὶ γένεσις, καὶ προσκαίρων δοξαρίων περιποιεῖται τὴν μέθεξιν, ἃ σκιαῖς ἐν ἴσῳ παρελαύνει τοὺς ἐσχηκότας.
Μετάφραση
Πρέπει λοιπόν εμείς να διατρέχουμε ευθείες τροχιές και να χαράζουμε δρόμο αρεστό στον Δεσπότη των πάντων Θεό, ζώντας έτσι σύμφωνα με τον νόμο και ακολουθώντας έναν βίο αληθινά άριστο, ώστε να έχουμε ίλεω και ευμενή τον Δεσπότη των όλων και να μην του δίνουμε αφορμή να πικραίνεται εναντίον μας, αποφεύγοντας το κακό και σπεύδοντας να επανορθώσουμε με τη μετάνοια τα σφάλματα του ύπνου και της ραθυμίας. <Και η δύναμή τους θα παραδοθεί σε διαρπαγή, και οι οίκοι τους σε αφανισμό· και θα οικοδομήσουν οικίες και δεν θα κατοικήσουν σε αυτές, και θα φυτέψουν αμπελώνες και δεν θα πιουν το κρασί τους.> Επίκαιρα ίσως να ειπωθεί και τώρα από εμάς το: «Δεν θα ωφελήσουν οι θησαυροί τους ανόμους». Διότι ο πλούτος είναι πάντοτε δραπέτης και δεν έχει καμία σταθερότητα· μάλλον συμπεριφέρεται σαν μεθυσμένος και ρέπει προς την αποστασία, και έχει πόδια σαθρά. Το να θέλει λοιπόν κανείς να υπερηφανεύεται για αυτόν, είναι άκρως ανόητο. Διότι καθόλου δεν πρόκειται να διασώσει αυτούς που βρίσκονται υπό τη θεία οργή, ούτε θα απαλλάξει κανέναν από τις κατηγορίες, όταν ο Θεός καθορίζει την ποινή και επιβάλλει σε όσους αμαρτάνουν τη δίκαιη τιμωρία. Τι είναι λοιπόν ο πλούτος; Περιποιείται μόνο τη σάρκα και είναι υπηρέτης της ανόσιας και βδελυρής ηδονής, πατέρας της αλαζονείας, ρίζα και γένεση της έπαρσης, και εξασφαλίζει τη συμμετοχή σε πρόσκαιρες δόξες, οι οποίες παρέρχονται σαν σκιές για όσους τις κατέχουν.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες