Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΟΝΙΑΣ 1:8

Επομένως, ο αγιασμός σε αυτές τις περιπτώσεις δεν θα μπορούσε να σημαίνει την αποβολή της φαυλότητας, ούτε βέβαια τη μετοχή στο Άγιο Πνεύμα, αλλά, τρόπον τινά, το ότι κάποιοι έχουν προοριστεί και ξεχωριστεί για την εκπλήρωση κάποιου τέτοιου πράγματος. <Και θα συμβεί κατά την ημέρα της θυσίας του Κυρίου, να εκδικηθώ τους άρχοντες και τον οίκο του βασιλιά και όλους όσους έχουν ενδυθεί ξένα ενδύματα· και θα εκδικηθώ τους πάντες φανερά στα πρόπυλα κατά την ημέρα εκείνη, αυτούς που γεμίζουν τον οίκο του Κυρίου του Θεού τους με ασέβεια και δόλο.> Τρία είναι αυτά μέσω των οποίων θα μπορούσαν να ευημερούν πόλεις και χώρες: η βασιλεία και τα τάγματα των εξουσιών που υπάγονται σε αυτήν, και η περίφημη ιεροσύνη. Και αν μεν αυτά βρίσκονται σε καλή κατάσταση, σύμφωνα με ό,τι αρμόζει στο καθένα, τότε θα βρίσκονται σε καλή κατάσταση και τα πράγματα που υπάγονται σε αυτά, και διασώζεται ο λαός. Αν όμως επιλέξουν να τιμούν τη διεστραμμένη οδό και να διατρέχουν τέτοιο μονοπάτι, τα πάντα αμέσως θα καταλήξουν στην ασχήμια, και σχεδόν παραπαίουν προς τον όλεθρο. Διότι, όπως ακριβώς όταν δημιουργηθεί πόνος στο κεφάλι του σώματος, είναι αναγκαίο να τον συναισθάνονται και να συμπάσχουν τα υπόλοιπα μέλη· έτσι και όταν οι ηγέτες έχουν εκτραπεί προς το φαύλο και έχουν νοσήσει από την κλίση προς τα χειρότερα, είναι κατά κάποιον τρόπο ανάγκη να συμπέφτουν στη φθορά και οι υπήκοοι. Διότι, κατά κάποιον τρόπο, το υποτασσόμενο πλήθος συνηθίζει να ακολουθεί και να παρασύρεται από τις γνώμες αυτών που έλαχαν να κυβερνούν.

Την ημέρα λοιπόν, λέει, της θυσίας που είναι αρεστή στον Θεό, δηλαδή τον καιρό κατά τον οποίο θα γίνει η σφαγή εκείνων που έχουν διαπράξει τα πιο φοβερά αμαρτήματα, η οργή θα στραφεί πρωτίστως ενάντια σε εκείνα που ξεχωρίζουν από τα άλλα ως προς τη δόξα και υπερέχουν. Αυτά δε είναι, ο οίκος του βασιλιά· και αμέσως μετά εκείνοι που βρίσκονται σε δόξα και επιφάνεια· και τρίτοι μετά από αυτούς, εκείνοι που είναι πιο τιμώμενοι από τους άλλους ενώπιον του Θεού, δηλαδή η τάξη των θείων ιερουργών· διότι άρχοντες είναι και αυτοί, και ηγέτες λαών, σύμφωνα με την τάξη της ιερωσύνης. Τους κατηγορεί δε σφοδρά, ότι είναι ντυμένοι με ξένα ενδύματα, ότι δηλαδή έφτασαν πλέον σε τέτοιο βαθμό αποξένωσης από τον Θεό, και επέλεξαν να περιφρονούν όσα είχαν νομοθετηθεί παλαιότερα μέσω του Μωυσή, ώστε να μην τηρούν ούτε καν το εξωτερικό σχήμα της ιερωσύνης, όταν έφτανε η ώρα να τελέσουν τις ιερουργίες. Όπως ακριβώς λοιπόν οι απόγονοι του Ααρών καταναλώθηκαν από τη φωτιά, και η κατηγορία και η καταδίκη τους ήταν το ότι προσέφεραν ξένο πυρ στο θυσιαστήριο, με τον ίδιο νομίζω τρόπο και αυτοί, για τους οποίους γινόταν ο λόγος, τιμωρούνται, επειδή, έχοντας παραμελήσει την πρέπουσα ευπρέπεια, δεν ντύνονταν ιεροπρεπώς σύμφωνα με το θέλημα του νομοθέτη, αλλά ντυμένοι με ξένα ενδύματα, τολμούσαν να τελούν τα ιερά. Και αυτό αποτελεί απόδειξη της έσχατης περιφρόνησης και του ότι δεν θεωρούσαν τον νόμο άξιο κανενός απολύτως λόγου.

Αλλά και στον Ησαΐα προείπε την εναντίον τους επίθεση, ότι δηλαδή ερχόμενος θα τους ελέγξει. Τι λέει λοιπόν; Θα επισκεφθώ και θα ελέγξω αυτούς που φορούν τα ξένα ενδύματα. Και αυτό το έλεγε πάντοτε προς αυτούς, επειδή υποκρίνονταν τη δικαιοσύνη. Αν ήταν άλλων, σε ποιους έπρεπε να ανήκουν; Αν ονομάζονται ξένα, τότε σε ποιον ανήκαν άραγε τα ενδύματα των Φαρισαίων; Εγώ πείθομαι πως ανήκαν στους Προφήτες, επειδή μέσω αυτών διαπαιδαγωγούνταν ο λαός. Αλλά ο Απόστολος είπε ότι ζούσαν με προβιές, με δέρματα κατσικιών. Εύλογα ανέφερε ότι το έκαναν αυτό στην έρημο. Διότι, όταν έμπαιναν στις πόλεις, άλλαζαν την εμφάνισή τους, γιατί δεν ήθελαν να ξέρουν οι άνθρωποι αυτό που έκαναν. Ξένη, λοιπόν, ήταν η εμφάνιση των Φαρισαίων, επειδή, ενώ ήταν άφρονες, περιβάλλονταν τον τρόπο των σοφών δασκάλων. Οι δερμάτινες στολές τους, εντούτοις, τους χρησίμευαν για περιβολή, διότι δεν ήθελαν να είναι φανεροί στον λαό.