Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΟΝΙΑΣ 2:8

Επομένως, όταν ο Θεός αποστρέφεται όσους αμαρτάνουν, θα βρεθούμε κάτω από τα πόδια των εχθρών μας, και δεν θα υπάρχει κανείς που να μας σώζει ή να μας υπερασπίζεται. Εάν όμως επιβλέπει ξανά εκείνους που επιθυμούν την αρετή και θέλουν να ζουν σύμφωνα με τον νόμο, θα γίνουμε ανώτεροι από κάθε πόλεμο, και θα κατισχύσουμε πολύ εύκολα αυτών που μας αντιμάχονται, και θα δώσει πλήρη διαβεβαίωση λέγοντας ο ίδιος για κάθε δίκαιο: «Επειδή σε εμένα ήλπισε, θα τον ελευθερώσω· θα τον σκεπάσω, επειδή γνώρισε το όνομά μου. Θα φωνάξει προς εμένα και θα τον εισακούσω· είμαι μαζί του στη θλίψη· θα τον γλιτώσω και θα τον δοξάσω. Θα τον χορτάσω με μακροημέρευση και θα του δείξω τη σωτηρία μου». «Άκουσα τους ονειδισμούς του Μωάβ και τις ύβρεις των υιών του Αμμών, με τους οποίους ονείδιζαν τον λαό μου και μεγαλορρημονούσαν εναντίον των ορίων μου».

«Γι' αυτό, ζω εγώ, λέει ο Κύριος των δυνάμεων, ο Θεός του Ισραήλ, ότι ο Μωάβ θα γίνει σαν τα Σόδομα, και οι γιοι του Αμμών σαν τα Γόμορρα, και η Δαμασκός εγκαταλελειμμένη, σαν θημωνιά αλωνιού και αφανισμένη εις τον αιώνα· και οι υπόλοιποι του λαού μου θα τους λεηλατήσουν, και οι υπόλοιποι του έθνους μου θα τους κληρονομήσουν.» Όταν τα Ιεροσόλυμα πορθήθηκαν και οι Ισραηλίτες βρέθηκαν σε άθλια κατάσταση, τα γειτονικά έθνη, όπως είπα, τους περιέπαιζαν, και νόμιζαν ότι η άλωση της Ιουδαίας ήταν έργο των ψευδών θεών τους, και ότι τάχα η χείρα που τους βοηθούσε πάντοτε και εξ αρχής είχε πλέον ανατραπεί και εκμηδενιστεί, δηλαδή προφανώς η χείρα του παντοκράτορα Θεού. Διότι δεν είναι καθόλου παράξενο να φτάσουν κάποιοι σε τέτοια ανοησία, ως πλανεμένοι που λάτρευαν ξύλα και πέτρες, και αγνοούσαν τον εκ φύσεως και αληθινό Θεό. Άκουσα λοιπόν, λέει, τους ονειδισμούς των Μωαβιτών και τα ραπίσματα των γιων του Αμμών. Διότι νομίζω ότι σε τίποτα δεν διαφέρει αυτός που χτυπά με ραβδί ίσως ή με πέτρα αυτούς που υποφέρουν, από εκείνον που τους πλήττει με ονειδισμούς, και ανοίγει αχαλίνωτα το στόμα του εναντίον τους, ξεστομίζοντας και λέγοντας λόγια με τα οποία είναι φυσικό να πικραίνονται κάποιοι οδηγούμενοι σε απόγνωση και λύπη, και να γίνεται πιο δυσβάσταχτη η επέλαση της συμφοράς τους.