Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΟΝΙΑΣ 2:9

«Γι' αυτό, ζω εγώ, λέει ο Κύριος των δυνάμεων, ο Θεός του Ισραήλ, ότι ο Μωάβ θα γίνει σαν τα Σόδομα, και οι γιοι του Αμμών σαν τα Γόμορρα, και η Δαμασκός εγκαταλελειμμένη, σαν θημωνιά αλωνιού και αφανισμένη εις τον αιώνα· και οι υπόλοιποι του λαού μου θα τους λεηλατήσουν, και οι υπόλοιποι του έθνους μου θα τους κληρονομήσουν.» Όταν τα Ιεροσόλυμα πορθήθηκαν και οι Ισραηλίτες βρέθηκαν σε άθλια κατάσταση, τα γειτονικά έθνη, όπως είπα, τους περιέπαιζαν, και νόμιζαν ότι η άλωση της Ιουδαίας ήταν έργο των ψευδών θεών τους, και ότι τάχα η χείρα που τους βοηθούσε πάντοτε και εξ αρχής είχε πλέον ανατραπεί και εκμηδενιστεί, δηλαδή προφανώς η χείρα του παντοκράτορα Θεού. Διότι δεν είναι καθόλου παράξενο να φτάσουν κάποιοι σε τέτοια ανοησία, ως πλανεμένοι που λάτρευαν ξύλα και πέτρες, και αγνοούσαν τον εκ φύσεως και αληθινό Θεό. Άκουσα λοιπόν, λέει, τους ονειδισμούς των Μωαβιτών και τα ραπίσματα των γιων του Αμμών. Διότι νομίζω ότι σε τίποτα δεν διαφέρει αυτός που χτυπά με ραβδί ίσως ή με πέτρα αυτούς που υποφέρουν, από εκείνον που τους πλήττει με ονειδισμούς, και ανοίγει αχαλίνωτα το στόμα του εναντίον τους, ξεστομίζοντας και λέγοντας λόγια με τα οποία είναι φυσικό να πικραίνονται κάποιοι οδηγούμενοι σε απόγνωση και λύπη, και να γίνεται πιο δυσβάσταχτη η επέλαση της συμφοράς τους.

Επειδή δε ελέγχονταν για την ασέβειά τους ακόμη και κατά της ίδιας της θείας και ανεκλάλητης δόξας, για τον λόγο αυτόν, λέγει, αφού υποστούν την τιμωρία των Σοδομιτών θα βαδίσουν προς τον όλεθρο, και κάνοντας ίσως τα πάθη των Γομόρρων να φαίνονται μικρά μπροστά στις δικές τους συμφορές, αργά και με δυσκολία θα γνωρίσουν μέσω των ίδιων των γεγονότων τη δύναμη Εκείνου που τιμωρεί. Όσο για τη Δαμασκό, τη λαμπρή και περίοπτη μητρόπολη των Φοινίκων, όπου βρίσκονται τα ανάκτορα, θα γίνει σωρός από άχυρα που δεν έχουν στάχυ, η οποία δεν θα έχει καμία απολύτως αξία παρά μόνο θα καταλήξει στην καύση, δηλαδή στον διασκορπισμό. Διότι τους σωρούς των αχύρων οι ορμές των ανέμων τους σκορπίζουν παντού. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, και όσους βρίσκονται στις πόλεις που αλώνονται, οι δυνάμεις εκείνων που τις κυριεύουν τους διασκορπίζουν παντού, επιπίπτοντας εναντίον τους σαν σφοδρότατοι άνεμοι. Και το γεγονός ότι η πραγματοποίηση τέτοιων συμφορών στους κατάλληλους καιρούς δεν θα είναι έργο κανενός άλλου, παρά του ίδιου του λαού που υπέφερε και ονειδίστηκε, το υποδηλώνει λέγοντας: «Οι υπόλοιποι του λαού μου θα τους διαρπάσουν και οι υπόλοιποι του έθνους μου θα τους κατακληρονομήσουν». Διότι υπόλοιπο του έθνους, όπως ήδη προείπα, ονομάζει όσους διασώθηκαν από την αιχμαλωσία, οι οποίοι κυριάρχησαν επί των εθνών, και αφού κυρίευσαν τις πόλεις των αλλοφύλων, τις μετέτρεψαν σε παντελή ερημία.