γεγόνασι γὰρ τῶν ὅτι μάλιστα φιλοθεωτάτων, καὶ πρό γε τῶν ἄλλων, οἱ θεσπέσιοι μαθηταὶ, οἳ καὶ τοῦ κόσμου τέθεινται φῶς. οἱ δὲ δὴ θεοφιλεῖς τε καὶ ἀγαθοὶ παραιτήσονται, φησὶ, τὴν ἀδικίαν καὶ λόγον εἰκαῖον· οὐ γὰρ λαλήσουσι μάταια· καὶ γλῶσσαν οὐκ ἀτρεκῆ· τοῦτο γὰρ ἡ δολία. κόσμος δὲ οὗτος πνευματικὸς, καὶ οἷά τις στέφανος τοῖς ἐξ ἀρετῶν αὐχήμασιν εὖ μάλα διαπρεπής. ἔνθα γὰρ πραότης καὶ ταπείνωσις, καὶ μὴν καὶ δικαιοσύνης ἔφεσις, ἀπομαθοῦσά τε γλῶσσα τὸ εἰκαιόμυθον, καὶ ἥκιστα μὲν ἁμαρτοεπὴς, ὀρθὴ δὲ μᾶλλον καὶ ἀτρεκείας ἐργάτις, ἐκεῖ που πάντως λαμπρὰ καὶ τελεωτάτη πέφηνεν ἀρετή. πρέποι δ᾽ ἂν ἡ τοιάδε τοῖς ἐν Χριστῷ· ὅτι μὴ ἐν νόμῳ τῆς εὐσεβείας ὁρᾶται τὸ κάλλος, ἀπαστράπτει δὲ μᾶλλον ὡς ἐν δυνάμει παιδεύσεως εὐαγγελικῆς. <Διότι αὐτοὶ νεμήσονται καὶ κοιτασθήσονται, καὶ οὐκ ἔσται ὁ ἐκφοβῶν αὐτούς.> Πάλαι μὲν γὰρ τὰς τῶν Ἰουδαίων ἀγέλας διεποίμαινον ἀδρανῶς οἱ γραμματεῖς τε καὶ Φαρισαῖοι. τετάχατο γὰρ ἐκ νόμου καθηγεῖσθαι λαῶν, διά τοι τὸ τετιμῆσθαι τοῖς τῆς ἱερωσύνης πρεσβείοις. οὔκουν ἦσαν μὲν ἦσαν ποιμένες, μισθωτοὶ δὲ ὅμως, καὶ οἷον ἀλλοτρίοις ἐφεστηκότες θρέμμασιν, ἐθεώρουν τὸν λύκον ἐρχόμενον, καὶ ἠφίεσαν τὰ πρόβατα, κατὰ τὴν τοῦ Σωτῆρος φωνήν.
Μετάφραση
Διότι ανήκουν στους πλέον φιλόθεους, και μάλιστα πρώτοι από όλους τους άλλους, οι θεσπέσιοι μαθητές, οι οποίοι και τέθηκαν ως φως του κόσμου. Οι θεοφιλείς δε και αγαθοί θα αποποιηθούν, λέει, την αδικία και τον άσκοπο λόγο· διότι δεν θα μιλήσουν μάταια· ούτε με αναληθή γλώσσα· διότι αυτή είναι η δόλια γλώσσα. Και αυτός είναι πνευματικός στολισμός, και σαν κάποιο στεφάνι, πολύ περίλαμπρο από τα καυχήματα των αρετών. Διότι, όπου υπάρχει πραότητα και ταπείνωση, και βεβαίως έφεση προς τη δικαιοσύνη, και όπου η γλώσσα έχει αποβάλει τη ματαιολογία, και ελάχιστα σφάλλει στα λόγια της, αλλά μάλλον είναι ορθή και εργάτης της αλήθειας, εκεί οπωσδήποτε έχει φανερωθεί η αρετή λαμπρή και τελειότατη. Και μια τέτοια αρετή αρμόζει σε όσους ζουν εν Χριστώ· διότι το κάλλος της ευσέβειας δεν διακρίνεται στον νόμο, αλλά αστράφτει μάλλον μέσα από τη δύναμη της ευαγγελικής παιδείας. <Διότι αυτοί θα βοσκήσουν και θα αναπαυθούν, και δεν θα υπάρχει κανείς να τους εκφοβίσει.> Διότι παλαιότερα βεβαίως, τα ποίμνια των Ιουδαίων τα ποίμαιναν με αδράνεια οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι. Είχαν οριστεί άλλωστε από τον νόμο να καθοδηγούν τους λαούς, επειδή είχαν τιμηθεί με τα πρεσβεία της ιερωσύνης. Επομένως, ήταν μεν ποιμένες, μισθωτοί όμως, και όντας σαν επιστάτες σε ξένα θρέμματα, έβλεπαν τον λύκο να έρχεται και εγκατέλειπαν τα πρόβατα, σύμφωνα με τη φωνή του Σωτήρος.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες