Καλῶς οὖν εἶπε περὶ τοῦ μετανοοῦντος· εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθών· μόνον γὰρ ἀνένηψε. Βλέπε οἵους πρὸς ἑαυτὸν διεξέρχεται λόγους πάσης γέμοντας σωφροσύνης καὶ συνέσεως· Πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περιττεύονται ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι· ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιον σοῦ. Εὔγε τῆς μεταμελείας. Εὔγε τῶν σωφρόνων λογισμῶν. Ἄφες τὸν πολίτην τὸν ξένως ἔχοντα πρὸς σὲ καὶ ἀνάλυσον πρὸς τὸν πατέρα, κατάλιπε τοὺς χοίρους καὶ ἔλθε πρὸς τὸν τῶν προβάτων δεσπότην τὸν λέγοντα· Ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός, τὸν θέντα τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ὑπὲρ τῶν προβάτων, τὸν λέγοντα πρὸς Πέτρον ἐμμελῶς τρίτον· Βόσκε τὰ ἀρνία μου. Ἐπαίνου δὲ ἀξία καὶ ἡ ἱκετηρία· οὐκέτι γὰρ ἑαυτὸν υἱὸν καλεῖ ἀλλὰ γυμνοῖ τοῦ ἀξιώματος ἑκὼν διὰ ταπεινότητα, μισθωτὸν δὲ ὀνομάζει καὶ πάντα τὰ τῆς ἀτιμίας ὀνόματα, ἵνα ἡμῖν ὑπογράψῃ ὁ λόγος ὅπως προσῆκε καταπίπτειν καὶ ταπεινοῦσθαι τὸν ἁμαρτίας ὀλοφυρόμενον. Πολλοὶ γὰρ τῶν τῆς μετανοίας χρῃζόντων σχήματι μὲν ὁμολογοῦσι τὴν ἐπιστροφήν, τοῖς δὲ ἔργοις τὰ τῶν ἀκαταγνώστων ἐργάζονται, ὁμοίως ζῶντες τοῖς τὸν βίον καθαρὸν ἔχουσι καὶ πάντη ἀνεπίληπτον, χαίροντες, γαυριῶντες, ἡδυπαθοῦντες, οὐδεμίᾳ ἀχθηδόνι καταδικάζοντες ἑαυτούς, ἀλλὰ τῷ ὀνόματι μόνῳ τοῦ μετανοοῦντος ἀρκούμενοι.