Εἰ δὲ νομίζουσι καλῶς ἐρωτᾶν ἐν τῷ λέγειν «ἓν τὸ ἀγένητον ἢ δύο;», ἀκούσονται πρῶτον μὲν ὡς ἀμαθεῖς πολλά τε εἶναι καὶ οὐδέν, πλεῖστα μὲν τὰ δυνάμενα γενέσθαι, οὐδὲν δὲ τὸ μὴ δυνάμενον, ὥσπερ εἴρηται. εἰ δέ, ὡς Ἀστερίῳ ἤρεσε τὸ μὴ ποίημα, ἀλλ’ ἀεὶ ὂν ἀγένητον εἶναι, οὕτως ἐρωτῶσιν, ἀκουέτωσαν οὐχ ἅπαξ, ἀλλὰ πολλάκις ὅτι καὶ ὁ υἱὸς οὕτως κατὰ ταύτην τὴν ἐκδοχὴν ἀγένητος ἂν λεχθείη. οὔτε γὰρ τῶν γενητῶν οὔτε ποίημά ἐστιν, ἀλλὰ καὶ ἀιδίως σύνεστι τῷ πατρί, ὥσπερ ἤδη καὶ δέδεικται, κἂν πολλάκις μεταβάλλωνται, ἵνα μόνον κατὰ τοῦ κυρίου λέγωσιν «ἐξ οὐκ ὄντων ἐστὶ» καὶ «οὐκ ἦν πρὶν γεννηθῇ». πάντων δὴ οὖν ἐκπίπτοντες ἐὰν κατ’ ἐκεῖνο θελήσωσι λοιπὸν ἐρωτᾶν κατὰ τὸ ὑπάρχον μέν, μήτε δὲ γεννηθὲν ἔκ τινος μήτε ἔχον ἑαυτοῦ πατέρα, ἀκούσονται μὲν καὶ παρ’ ἡμῶν τὸν οὕτω σημαινόμενον ἕνα καὶ μόνον ἀγένητον εἶναι τὸν πατέρα, οὐδὲν δὲ πλέον ἕξουσιν ἐκ τοῦ τοιαῦτα ἀκούειν αὐτούς. οὐδὲ γὰρ τὸ οὕτως ἀγένητον λέγεσθαι τὸν θεὸν δείκνυσι γενητὸν εἶναι τὸν υἱὸν δήλου ὄντος κατὰ τὰς προειρημένας ἀποδείξεις τοιοῦτον εἶναι τὸν λόγον, οἷός ἐστιν ὁ γεννήσας αὐτόν. οὐκοῦν εἰ ἀγένητος ὁ θεός, οὐ γενητή, ἀλλὰ γέννημά ἐστιν ἡ τούτου εἰκών, ἥτις ἐστὶν ὁ λόγος αὐτοῦ καὶ ἡ σοφία. ποία γὰρ ἐμφέρεια τῷ γενητῷ πρὸς τὸ ἀγένητον;