καὶ ὥσπερ αὐτὸς πάντας ἁγιάζων λέγει πάλιν τῷ πατρὶ «ἑαυτὸν ὑπὲρ ἡμῶν ἁγιάζειν», οὐχ ἵνα ἅγιος ὁ λόγος γένηται, ἀλλ’ ἵνα αὐτὸς ἐν ἑαυτῷ ἁγιάσῃ πάντας ἡμᾶς, οὕτως ἄρα καὶ τὸ νῦν λεγόμενον «ὑπερύψωσεν αὐτὸν» οὐχ ἵνα αὐτὸς ὑψωθῇ, ὕψιστος γάρ ἐστιν, ἀλλ’ ἵνα αὐτὸς μὲν ὑπὲρ ἡμῶν «δικαιοσύνη γένηται», ἡμεῖς δὲ ὑψωθῶμεν ἐν αὐτῷ καὶ εἰς τὰς πύλας εἰσέλθωμεν τῶν οὐρανῶν, ἃς αὐτὸς πάλιν ὑπὲρ ἡμῶν ἀνέῳξε, λεγόντων τῶν προτρεχόντων· «ἄρατε πύλας, οἱ ἄρχοντες, ὑμῶν, καὶ ἐπάρθητε, πύλαι αἰώνιοι, καὶ εἰσελεύσεται ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης». καὶ ὧδε γὰρ οὐκ αὐτῷ ἦσαν αἱ πύλαι κεκλεισμέναι κυρίῳ καὶ ποιητῇ τῶν πάντων ὄντι, ἀλλὰ δι’ ἡμᾶς καὶ τοῦτο γέγραπται, οἷς ἦν ἡ θύρα κεκλεισμένη τοῦ παραδείσου. διὸ καὶ ἀνθρωπίνως μέν, δι’ ἣν ἐφόρει σάρκα, λέγεται περὶ αὐτοῦ τὸ «ἄρατε» καὶ «εἰσελεύσεται» ὡς ἀνθρώπου εἰσερχομένου· θεϊκῶς δὲ πάλιν περὶ αὐτοῦ λέγεται, ἐπειδὴ καὶ «θεός ἐστιν ὁ λόγος», ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ «κύριος» καὶ «βασιλεὺς τῆς δόξης». τὴν δὲ τοιαύτην εἰς ἡμᾶς γενομένην ὕψωσιν προανεφώνει τὸ πνεῦμα ἐν ὀγδοηκοστῷ ὀγδόῳ ψαλμῷ λέγον· «καὶ ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ὑψωθήσονται ὅτι καύχημα τῆς δυνάμεως αὐτῶν εἶ σύ». εἰ δὲ δικαιοσύνη ἐστὶν ὁ υἱός, οὐκ ἄρα αὐτός ἐστιν ὡς ἐνδεὴς ὑψούμενος, ἀλλ’ ἡμεῖς ἐσμεν οἱ τῇ δικαιοσύνῃ ὑψούμενοι, ἥτις ἐστὶν αὐτός.