Εἰπὲ τῷ ἀδελφῷ Ἰωάννῃ· Ὁ καιρὸς οὗτος ἁπαλός ἐστι, καὶ πολλῷ κόπῳ εὑρίσκεις εἰς τὸν νῦν καιρὸν ἄνθρωπον ἔχοντα στερεὰν καρδίαν. Ἀλλὰ κράτησον τὸν λόγον τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου λέγοντος· «Ἔλεγξον, ἐπιτίμησον, παρακάλεσον ἐν πάσῃ μακροθυμίᾳ καὶ διδαχῇ.» Οἰκοδομῆς γενομένης ἐν τῷ κοινοβίῳ, αὐτὸς ὡς ἔμπειρος ἐχάραξε τὰ μέτρα τοῦ ἔργου. Καὶ λάθρᾳ αὐτοῦ τινες τῶν ἀδελφῶν ὡς καλόν τι νομίζοντες ποιεῖν προσέθηκαν αὐτοῖς, καὶ μικρόν τι παρέβλαψαν. Καὶ ταραχθέντος αὐτοῦ καὶ ὀλιγωρήσαντος ἐξ αὐτῶν, δηλοῖ αὐτοῖς ὁ Γέρων ταῦτα Εἰπὲ τῷ ὁμονοοῦντι ἡμῖν ἀδελφῷ Ἰωάννῃ· Πολλὰ τὰ γραφόμενά σοι παρ’ ἐμοῦ διὰ χειρὸς τοῦ γνησίου καὶ ἀγαπητοῦ τέκνου ἡμῶν, τοῦ ἐξ ὅλης τῆς ἑαυτοῦ ψυχῆς ἀγαπήσαντος ἡμᾶς τοὺς τρεῖς ἐξίσου ἐν τελείᾳ ἀγάπῃ. Καὶ ταῦτα πάντα οὐκ ἐξ ἰδίου θελήματος γράφω, ἀλλ’ ἐκ κελεύσεως τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ὅλα δὲ πρὸς ὠφέλειαν καὶ διόρθωσιν ψυχῆς, καὶ συνειδήσεως τοῦ ἔσω ἀνθρώπου, πρὸς δὲ θλῖψιν καὶ παιδείαν σώματος καὶ συντριβὴν καρδίας σου. Πρῶτον πρόσεχε ἀπὸ τοῦ πνεύματος τῆς ἀκηδίας, γεννᾷ γὰρ πᾶν κακὸν καὶ ποικίλον πρᾶγμα. Ἐὰν γὰρ γράφω σοι οὓς ὑπέμεινα πειρασμούς, ἔτι λέγω σοι ὅτι οὐ βαστάζουσι τὰ ὦτά σου, ἀλλὰ τάχα οὐδὲ ἄλλου τινὸς εἰς τὸν καιρὸν τοῦτον. Ἐλπίζω δὲ ὅτι φθάνεις, καὶ οὐ μόνον, ἀλλὰ καὶ αὐτοψεὶ ἰδεῖν αὐτοὺς ἔχεις, καὶ λυτρωθῆναι ἀπ’ αὐτῶν χάριτι Χριστοῦ διὰ πίστεως.