Τοσαύτη πάρεστί σοι δύναμις, ὅθεν 〈ἀπὸ τοῦ αἰῶνος οὐκ ἠκούσαμεν〉, τίς ἕτερος τοιοῦτος θεὸς ⌜οὐδὲ δυνάμεθα ψευδομαρτυρήσαντες εἰπεῖν ὡς ἄρα καὶ ἄλλον τινὰ τοιούτων ἔργων ποιητὴν τεθέανται 〈ἡμῶν οἱ ὀφθαλμοὶ〉 οὔτε οὖν 〈θεὸν πλὴν σοῦ〉 ἕτερον εἴδομεν οὔτε πράξεις θεϊκάς. ὁποῖα δὲ 〈τοῖς σὲ ὑπομένουσιν〉 ὁρᾶν παρέσχες, ὑφ᾽ ἑτέρου γεγενημένα τιθέμεθα.⌝ ἔνθα γενόμενος ἐπίστησον, ὅπως θεὸν ὁρώμενον ὁ προφητικὸς εἰσάγει λόγος φάσκων ἐκ προσώπου τοῦ λαοῦ· 〈οὐδὲ οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν εἶδον θεὸν πλὴν σοῦ〉. ⌜καὶ μήν· «θεὸν οὐδεὶς ἑώρακε πώποτε», καί· «οὐδεὶς ὄψεται μου τὸ πρόσωπον καὶ ζήσεται», ἀλλ᾽ ἔοικε τὸν Χριστὸν τοῦ θεοῦ διὰ τούτων αἰνίττεσθαι, τὸν δὲ ἐπὶ τῆς ἐρήμου χρηματίσαντα Μωσεῖ, τῷ τε παντὶ λαῷ ἑωραμένον διὰ τῆς ἐμφαινομένης τοῖς πᾶσι δόξης, περὶ ἧς εἴρηται· «καὶ ἑώρα πᾶς ὁ λαὸς τὴν δόξαν κυρίου».⌝ Τούτοις ἑξῆς ἐπιφέρει· 〈ἰδοὺ σὺ ὠργίσθης, καὶ ἡμεῖς ἡμάρτομεν〉, ὡσεὶ σαφέστερον ἔλεγεν, ἐπειδὴ 〈ἡμάρτομεν ἡμεῖς, σὺ ὠργίσθης〉, ἀλλὰ καὶ 〈ἐπλανήθημέν〉 φησι, 〈καὶ ἐγενήθημεν ὡς ἀκάθαρτοι πάντες ἡμεῖς〉. ⌜εἰ δὲ καί τις ἐνομίσθη παρ᾽ ἡμῖν εὑρίσκεσθαι δικαιοσύνη καὶ πρᾶξις δικαία, ἐρρυπωμένη καὶ αὐτὴ καὶ ἄτιμος ἐλήλεγκται.⌝ διόπερ ὡς ἄκαρπον δένδρον ἀποβαλὸν τοὺς καρποὺς τοιοῦτοι γεγόναμεν, ἀλλὰ καὶ 〈ὡς φύλλα ἐξερρεύσαμεν πάντες〉 καὶ διεσκεδάσθημεν ‹ὡς χοῦς ἀπὸ προσώπου 〈ἀνέμου〉›.