Ἡ θεία τοιγαροῦν οὐσία παντάπασίν ἐστιν ἀνώνυμος, ἐπεὶ καὶ πάντῃ ἐστὶν ἀπερινόητος. Ὀνομάζεται δέ, κατὰ τοὺς θεολόγους, ἐκ πασῶν τῶν ἐμφύτων αὐτῆς ἐνεργειῶν, μηδενὸς ἐκεῖ τῶν ὀνομάτων πρὸς ἕτερον κατὰ τὴν σημασίαν διαφέροντος. Ἐξ ἑκάστου γὰρ καὶ πάντων τῶν ἐπὶ Θεοῦ λεγομένων οὐδὲν ἕτερον, ἢ τὸ κρύφιον ἐκεῖνο καὶ μηδαμῶς γινωσκόμενον, ὅ,τι ποτέ ἐστι, καλεῖται. Ἐπὶ δὲ τῶν θείων ἐνεργειῶν, ἕκαστον τῶν ὀνομάτων διάφορον σημασίαν ἔχει. Τίς γὰρ οὐκ οἶδεν ὅτι διενηνόχασιν ἀλλήλων τὸ κτίζειν, τὸ δεσπόζειν, τὸ κρίνειν, τὸ προνοεῖσθαι, τὸ θεοποιεῖν; Οἱ γοῦν τὰς φυσικὰς ταύτας τοῦ Θεοῦ ἐνεργείας, ὡς ἀλλήλων τε καὶ τῆς θείας φύσεως διαφερούσας μὴ μέντοι γε χωριζομένας, κτιστὰς λέγοντές τε καὶ φρονοῦντες, τί ἄλλο ἢ τὸν Θεὸν εἰς κτίσμα κατασπῶσι; Τὰ γὰρ κτιζόμενα, τὰ δεσποζόμενα, τὰ κρινόμενα, τὰ θεοποιούμενα καὶ ἁπλῶς πάντα τὰ τοιαῦτά ἐστι κτίσματα, ἀλλ’ οὐχ ὁ κτίστης καὶ κριτὴς καὶ δεσπότης καὶ Θεός, οὐδ’ αὐτὸ τὸ δημιουργεῖν καὶ κρίνειν καὶ δεσπόζειν καὶ θεοποιεῖν, ἅπερ ἐξ ἀϊδίου φυσικῶς ἐνθεωρεῖται τῷ Θεῷ.