Ἐγκληθεὶς ὁ Γρηγορᾶς κατὰ πρόσωπον, ὡς τὰ τοῦ Βαρλαὰμ φρονῶν, τότε μὲν οὐδὲ γρύξειν εἶχεν, ἀλλὰ τὴν αἰσχύνην φέρειν οὐχ οἷός τε ὢν καὶ διαφυγήν τινα μηχανώμενος ταῖς παλαμναιοτάταις ἐκεῖνον ὑπέβαλεν ἀραῖς· ὥσπερ ἂν εἰ μὴ περὶ φρονήματος ἀλλὰ περὶ ὀνόματος ὁ λόγος ἦν. Νῦν δὲ συναγαγὼν ἑαυτὸν καὶ γραφῇ τοὺς λόγους παραδιδούς, εἰπεῖν φησὶ τηνικαῦτα δεικνύειν ἡμᾶς ἐπικεχειρηκέναι «τὰ ζῶντα ἐκ τῶν νεκρῶν», ἐπειδήπερ ὁ Βαρλαὰμ τὸ ζῆν ἐξεμέτρησε, παραπλήσιόν τι ποιῶν, ὥσπερ ἂν εἴ τις ἀπελεγχθεὶς νῦν ὡς τὰ Ἀρείου φρονῶν, εἶτα διαδιδράσκειν νομίζοι τὴν δίκην φάσκων τὰ ζῶντα δειχθῆναι ἐκ τῶν νεκρῶν, ὃ καὶ Γρηγορᾶς φησιν οὗτος, ἄλλος Βαρλαὰμ ἀναφανείς, ἀγνοῶν ὡς ἐκ τῶν κατὰ ψυχὴν νεκρῶν ἐκείνων καὶ αὐτὸς ὑπάρχων ἀποδέδεικται, εἷς τῶν Βαρλααμιτῶν ἀναδειχθείς. Μετὰ τοῦτο προτίθησι τὸ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡμέτερον δῆθεν δόγμα (Ἐκκλησίαν δὲ ὅταν εἴπω καὶ τὴν τῶν ἐξ ἀνθρώπων γεγονότων θεοφόρων ὁμήγυριν συμπεριβάλλω)· προτίθησιν μὲν οὖν ἐνταῦθα τοῦτο, παρ’ ἑαυτοῦ δὲ προστίθησιν ἀναμὶξ οὐκ ὀλίγας οὐδὲ τὰς τυχούσας συκοφαντίας, ὃ καὶ διὰ πάσης ποιεῖται ταυτησὶ τῆς γραφῆς, οὐδὲν τῶν ἡμετέρων προτιθεὶς ἀδιάστροφον, ἐν δὲ τοῖς πλείστοις οὐ τὴν διάνοιαν μόνον διαστρέφων, ἀλλὰ καὶ αὐτὰ τὰ ῥήματα παραχαράττων. Ὁ δὲ μιγνὺς τοῖς ἐδωδίμοις τὰ δηλητήρια, αὐτός ἐστιν αἴτιος τοῦ θανασίμου τῶν ἐδωδίμων.