Παῦλος δὲ τῆς δεδομένης αὐτῷ παρὰ Χριστοῦ χάριτος ὑπολήγειν ἑαυτὸν ἕως θανάτου λογισάμενος οὕτως ἔφη· «Διώκω δὲ εἰ καὶ καταλάβω, ἐφ’ ᾧ καὶ κατελήφθην ὑπὸ Χριστοῦ», κατάληψιν τὴν μέχρις ἐξόδου ἐπιμονὴν εἰρηκώς, καθάπερ καὶ τῷ πιστῷ Τιμοθέῳ, ἐπέστειλε φανερὰν αὐτῷ τὴν ἐγγύτητα τῆς ἐξόδου καθιστῶν, λέγων· «Τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι, τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρηκα», οὐκ ἔνστασιν καὶ ὅρον χρονικὸν ἑαυτῷ ἐπιμετρήσας, ὡς καταπαύσας τοῦ δρόμου διὰ τελειότητα καὶ μηκέτι χρῄζων ἀγώνων τῶν ὑπὲρ τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, μηδέποτε ἐπὶ γῆς καταπαυομένων, ὅ ἐστιν ἡ Ἐκκλησία, ἀλλὰ τὴν ἔξοδον αὐτοῦ τέλος δρόμου καὶ ἀγῶνος εἴρηκε. Φησὶ γάρ· «Ἤδη σπένδομαι, καὶ ὁ καιρὸς τῆς ἐμῆς ἀναλύσεως ἐφέστηκεν.» Ὁρᾷς ὅτι οὐκ εἶπεν· Ἀναπαύομαι, ἀλλ’· «Ἤδη σπένδομαι», διὰ τῶν τοιούτων ῥημάτων τε καὶ πραγμάτων δεικνὺς πᾶσι τὸν τῆς μετανοίας ὅρον ἕως θύσεως καὶ θανάτου κεχρεωστημένον τῷ ἐπουρανίῳ βασιλεῖ Χριστῷ, ᾧ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.