Μὴ καυχάσθω ὁ σοφὸς ἐν τῇ σοφίᾳ αὐτοῦ», ὅτι πολλοὶ σοφοὶ μωρανθέντες ἀπώλοντο, «καὶ μὴ καυχάσθω ὁ δυνατὸς ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ», ὅτι πολλοὶ δυνατοὶ μέγα φρονήσαντες συνετρίβησαν, «καὶ μὴ καυχάσθω ὁ πλούσιος ἐν τῷ πλούτῳ αὐτοῦ», ὅτι οἱ κακῶς πλουτοῦντες, ὡς κατάρατοι, πρὸς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον πορευθῆναι ἀκούσουσι. Λοιπὸν γοῦν «ἐν τούτῳ καυχάσθω ὁ καυχώμενος», ἤτοι ἐν τούτῳ εὐθυμείτω, «ἐν τῷ συνιεῖν καὶ γινώσκειν τὸν Κύριον», ὡς Θεὸν τῶν θεῶν καὶ Κύριον τῶν κυρίων «καὶ ποιεῖν κρῖμα δίκαιον» οἱ λαχόντες τοῦ κρίνειν «ἐν μέσῳ λαοῦ». «Κύριος ἀνέβη εἰς οὐρανοὺς καὶ ἐβρόντησε». Τὴν τοῦ Χριστοῦ ἀνάληψιν, καὶ τὴν τοῦ ἁγίου Πνεύματος κάθοδον, προφητεύει ἐνταῦθα σαφέστατα, ἀλλὰ καὶ τὴν δευτέραν αὐτοῦ παρουσίαν καὶ κρίσιν προηγόρευσεν. «Αὐτός», φησί, «κρινεῖ ἄκρα γῆς», ἤτοι πᾶσαν τὴν γῆν ἕως τὰ ἄκρα αὐτῆς «δίκαιος ὤν», καὶ οὐκ ἔστιν ἀδικία ἐν αὐτῷ, «καὶ δώσει ἰσχὺν τοῖς βασιλεῦσιν ἡμῶν». Ὡς βασιλεὺς τῆς δόξης ἐνισχύσει τοὺς πιστοὺς βασιλεῖς αὐτοῦ. Ὅτε δὲ ταῦτα προεφήτευεν Ἄννα, οὔπω ἦν βασιλεύς· μετὰ ταῦτα δέ, ὁ ἐξ αὐτῆς προφήτης Σαμουὴλ ἔχρισε τὸν Σαοὺλ βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ.