Ἐπεὶ δὲ καὶ πρὸς τὸ ἑκούσιον πάθος ὁ ἀπαθὴς παραγίνεται καὶ νέκρωσιν ζωηφόρον ὑπὲρ ἡμῶν νεκρωθῆναι διαγωνίζεται, νεκρωθῶμεν καὶ ἡμεῖς νέκρωσιν πρὸς ζωήν· νεκροῦται γὰρ ἐκεῖνος, ἵνα νεκρώσῃ τὸν θάνατον καὶ ἵνα ἡμᾶς ἀπαλλάξῃ νεκρώσεως καὶ φθορᾶς. «Νεκρώσωμεν οὖν» καὶ ἡμεῖς «τὰ μέλη ἡμῶν τὰ ἐπὶ τῆς γῆς», ἤτοι «πορνείαν, ἀκαθαρσίαν, ἐπιθυμίαν κακὴν» καὶ τὰ ἑξῆς, καθὼς ὁ θεῖος Παῦλος ἐντέλλεται. Χριστὸς διὰ τὰς ἡμῶν ἁμαρτίας εἰς θάνατον παραδίδοται· «Αὐτὸς» γὰρ «ἁμαρτίας πολλῶν ἀνήνεγκε», φησὶν ὁ Ἠσαΐας, «καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν παρεδόθη»· ἡμεῖς δέ, κἂν δι’ ἡμᾶς αὐτούς, σπουδάσωμεν διὰ τῆς ἐκείνου χάριτος καὶ τοῦ ζωηφόρου θανάτου ζωῆς ἐπιτυχεῖν. Ἐγγίζει ὁ τούτου σταυρὸς καὶ ὁ θάνατος καὶ ἡ ταφὴ καὶ ἡ ζωηφόρος Ἀνάστασις. Δεῦτε καὶ ἡμεῖς συσταυρωθέντες τούτῳ συναποθάνωμεν καὶ συνταφέντες συναναστῶμεν τῇ αὐτοῦ χάριτι. Ἐγγίζει, ἐφέστηκεν ἤδη Ἑβδομὰς ἡ Μεγάλη, ἐν ᾗ τὰ μεγάλα μυστήρια καὶ τὰ ὑπὲρ νοῦν ἔργα μεγαλοφυῶς καὶ θεοβουλεύτως συνετελέσθησαν, δι’ ὧν καὶ Ἑβδομὰς Μεγάλη εἰκότως καὶ λέγεται. Σπεύσωμεν οὖν καὶ ἡμεῖς ἔργα ἐν αὐτῇ μεγάλα ἐπιτελεῖν. Μέγα ἔργον ἀγάπη, νηστεία, ἀγρυπνία, προσευχὴ καθαρά, ἐξομολόγησις ἁμαρτιῶν, ἐκκοπὴ θελημάτων οἰκείων καὶ ὑπομονὴ ἀπερίεργος, ὑπακοὴ καὶ βίος καθαρὸς σὺν φρονήματι ταπεινῷ.