Ἐστείλαμεν τῇ Βασιλείᾳ σου καὶ σιτευτοὺς ἀλεκτορικοὺς ἐκτομίας· καί, εἴπερ κριθεῖεν ἄξιοι, τιμηθήτωσαν τῷ ἀξιώματι τῷ ἐπὶ τῆς τραπέζης· εἰ δ’ οὖν, ἀλλ’ εἰς τὴν γυναικωνῖτιν ἀποπεμφθήτωσαν. ἐπεὶ δὲ καὶ τόκος ἀλεκτορικὸς σὺν αὐτοῖς, ᾠὰ πάντως ὁ λόγος διασαφεῖ, διδόαμεν τῷ βουλομένῳ ἐννοεῖν ὅτι καὶ οἱ ἄτοκοι φύσει τίκτοντες εὑρίσκονται παρ’ ἡμῖν. {τοῦ αὐτοῦ πρὸς τὸν αὐτόν} Λάχανα ἥγηνται τῷ ὑπὲρ τιμὴν Κράτει τῆς Βασιλείας σου τὰ τοῖς ἄλλοις τιμιώτατά τε καὶ πολυσπούδαστα· οὐ γὰρ τοῖς χρήμασιν ἀπονέμει τὸ χρήσιμον, ἀλλὰ τῷ φύσει καλῷ, χρημάτων ἔχων ἁπάντων ὑπεράνω τὴν ἀρετήν. εἰ δὲ καὶ τούτων λόγος μικρός, ἀλλὰ διὰ τὴν ἐλευθεριότητα τήν τε μεγαλοπρέπειαν καὶ πάλιν ἡ ἀρετὴ προτετίμηται. σύμβολον οὖν ἐν καταλλήλῳ καιρῷ βασιλικωτάτης ἕξεως προσαγωγὴ μοναχοπρεπής. {τοῦ αὐτοῦ πρὸς τὸν αὐτόν} Εἰ Θεός, καὶ πρόνοια· εἰ μὴ πρόνοια, οὐδὲ Θεός. τοῦτο λέγουσιν οἱ φιλόσοφοι σὺν ἀντιθέσει ἀντιστροφήν· σὺ τοίνυν θεοειδέστατος ὤν, προνοοίης ἂν ἀναγκαίως τῶν τῆς σῆς προνοίας ἐξηρτημένων ἀντιστρέψαι γὰρ οὐ προῄρημαι. πάλιν εἰ φιλανθρωπία, καὶ συγκατάβασις· εἰ μὴ συγκατάβασις, οὐδὲ φιλανθρωπία. σὺ γοῦν φιλάνθρωπος ὤν, ἐπεὶ καὶ αὐτὸς χρῄζεις φιλανθρωπίας, δίκαιος ἂν εἴης συγκαταβαίνειν τῇ ἀσθενείᾳ ἡμῶν. ὁ γὰρ μὴ τοῖς οἰκειοτάτοις συγκαταβαίνων πότε τοῖς ἀλλοτρίοις συγκαταβήσεται;