Εἰ τὸ τὸν Πατέρα διὰ τοῦ Λόγου δημιουργεῖν, αἴτιον αὐτοῦ καθεστηκότα καὶ πάντων δὴ τῶν αὐτοῦ, διορθώσεως ἢ σημειώσεως ἄξιον, ὡς ἐπισφαλὲς ὡς παρέγγραπτον, πῶς οὐ πρότερον διορθωτέον ἢ σημειωτέον, αὐτὸ τὸ πίστεως ὅρισμα, τὸ σύμφωνον δογμάτισμα, τὸ κοινὸν ὁμολόγημα, ποιητὴν μὲν πάντων ὁρατῶν τε καὶ ἀοράτων, τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα διαγορεῦον, τὸν δὲ Υἱὸν εἶναι διασαφοῦν, τὸν δι’ οὗ τὰ πάντα ἐγένετο; Εἰ ὁ Πατὴρ ποιητὴς πάντων, τὰ δὲ πάντα διὰ τοῦ Υἱοῦ, τάχ’ ἄν τις ὑποτοπάσοι, τὸν Πατέρα διὰ τοῦ Υἱοῦ τὰ πάντα ποιεῖν, ὡσπερεὶ διὰ σοφίας οἰκείας καὶ δυνάμεως καὶ δεξιᾶς, ἵν’ ὁ Λόγος μὲν εἴη παραγωγεὺς κτισμάτων ἁπάντων, αἴτιος δὲ ὁ πρῶτος νοῦς, ὁ τὸν δημιουργὸν Λόγον γεγεννηκὼς ἀπαθῶς, οὗ εὐδοκίᾳ, τὸ κτιστὸν ἅπαν αὐτὸς ὁ Λόγος οὐσίωσε καὶ Υἱός.