Παρ’ ἡμῖν γὰρ τοῖς τὴν ὀρθὴν καὶ ἀδιάβλητον κεκτημένοις πίστιν, «ὁ χαρακτὴρ τῆς τοῦ Πατρὸς ὑποστάσεως,» θεῖος Λόγος, εἷς καὶ ὁ αὐτὸς μετὰ τοῦ προσλήμματος, τοῦ καθ’ ἡμᾶς γεώδους καὶ ὑλικοῦ, ὁμολογεῖταί τε καὶ πιστεύεται· διὸ καὶ ἐξ ὑλικῶν χρωμάτων γράφεται καὶ νοεῖται ὡς ἄνθρωπος· καθ’ ὃ γὰρ Λόγος καὶ Θεὸς, ἄληπτος πάντη καὶ ἀκατανόητος, σώζων ἐν ἑαυτῷ καὶ τὸ διττὸν τῶν φύσεων, καὶ τὸ ἑνιαῖον τῆς ὑποστάσεως. Εἶτα, ἐπειδὴ καὶ ἀνάθεμα τοῖς εἰρημένοις τῷ πεφαντασιωμένῳ πρόσκειται, τί φαμὲν ἡμεῖς; ἡμέτερον μὲν οὐδὲν, τῶν ἡμετέρων δὲ, τῶν τε ἐν τῇ κατ’ Ἔφεσον ἁγίᾳ καὶ οἰκουμενικῇ συνόδῳ, καὶ τῶν ἄλλων ὁσίων πατέρων ἡμῶν. ÷ Εἴ τις οὐχ ὁμολογεῖ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν περιγραπτὸν τῷ σώματι, προσθείη δ’ ἂν αὐτῷ καὶ γραπτὸν ἀπερίγραπτόν τε καὶ ἄγραπτον τῇ θεότητι, ἔστω ἀνάθεμα. ÷ Ἐφ’ ἑτέραν δὲ χρῆσιν Ἐπιφανίδου ἴωμεν ἧς ἡ ἐπιγραφὴ πρόκειται οὕτως· ÷ Ἐκ τοῦ λόγου τοῦ ἁγίου Ἐπιφανίου, τοῦ κατὰ τῶν ἐπιτηδευόντων ποιεῖν εἰδωλικῷ θεσμῷ εἰκόνας εἰς ἀφομοίωσιν τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Θεοτόκου καὶ τῶν μαρτύρων, ἔτι δὲ καὶ ἀγγέλων καὶ προφητῶν. ÷ Ἔδει μὲν ἡμᾶς πρὸς τοιούτους ὕθλους καὶ λήρους τὴν σιωπὴν προτιμῆσαι· μὴ ἀποκρίνεσθαι γὰρ ἄφρονι κατὰ τὴν ἀφροσύνην αὐτοῦ παρὰ τῶν ἱερῶν παιδευόμεθα Γραμμάτων.