Καὶ τούτων οὕτως ἐξητασμένων, παρήχθω καὶ νῦν Ἐπιφάνιος καὶ δοκιμαζέσθω, εἰ συνῳδὰ τοῖς προκειμένοις διαγορεύει. Γράφει τοίνυν ἐν τῷ κατὰ Μασσαλιανῶν λόγῳ, ἡνίκα τισὶ τῶν ἐν τοῖς κατὰ τὴν μέσην τῶν ποταμῶν μοναστηρίοις κόμας ἐπιτρεφόντων ἐπέπληττε, τοιάδε· «Ἀλλότριον γάρ ἐστι τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας σάκκος προφανὴς καὶ κόμη μὴ ἐκτεμνομένη, ἀπὸ τοῦ κηρύγματος τῶν ἀποστόλων· «Ἀνὴρ γὰρ οὐκ ὀφείλει κομᾷν, εἰκὼν καὶ δόξα Θεοῦ ὑπάρχων.» Τὸ δὲ χεῖρον καὶ ἐναντίον οἱ μὲν τὸ γένειον τὴν μορφὴν τοῦ ἀνδρὸς ἀποτέμνουσι, τρίχας δὲ τῆς κεφαλῆς πολλάκις κομῶσι. Καὶ περὶ μὲν τοῦ γενείου ἐν ταῖς Διατάξεσι τῶν ἀποστόλων φάσκει ὁ θεῖος λόγος καὶ ἡ διδασκαλία, μὴ φθείρειν, τοῦτ’ ἔστι μὴ τέμνειν τρίχας γενείου, μηδὲ ἑταιρισμῷ κατακοσμεῖσθαι, μηδὲ ὑπερηφανίας ὑπόδειγμα δικαιοσύνης τὴν προέλευσιν ἔχειν· ἔπρεπε γὰρ Ναζωραίοις τοῦτο μόνον διὰ τὸν τύπον· τύπῳ γὰρ ἤγοντο οἱ παλαιοὶ τοῦ μέλλοντος ἔσεσθαι, ἔχοντες κόμην ἐπὶ τῆς κεφαλῆς διὰ τὴν εὐχὴν, ἕως ὅτου ἦλθεν ἡ εὐχὴ τοῦ κόσμου καὶ ἐτελειώθη· κεφαλὴ δὲ πέφηνεν ὁ Χριστὸς ὁ μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐγνώσθη τῷ κόσμῳ, ὁ ὢν ἀεὶ καὶ μὴ γινωσκόμενος παρὰ τῇ πάσῃ ἀνθρωπότητι, ἢ μόνον ἐνίοις τοῖς εἰς αὐτὸν πεπιστευκόσιν, ἵν’ ὅταν γνῶμεν τὴν κεφαλὴν, μὴ καταισχύνωμεν τὴν κεφαλήν.»