Πόθεν γὰρ ὁ ἐμπαίκτης αὐτὸς ἀνεφάνη ἄρτι θαυματουργός, ὑπισχνούμενός σοι τὰ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις τῆς νῦν γενεᾶς ὄντα ἀδύνατα; Οὐαί σοι, ὅτι καὶ τὴν διδομένην σοι θεραπείαν παρὰ τῶν φιλοχρίστων καὶ φιλαδέλφων καὶ συμπαθῶν ἀνδρῶν ἀπολέσεις καὶ τὰς κακώσεις καὶ θλίψεις, ἃς ὑφίστασαι ἐπὶ ματαίαις ἐλπίσιν, ὑπομενεῖς καὶ τῶν ἐπαγγελλομένων σοι ὑπὸ τοῦ ἀπατεῶνος καὶ πλάνου αὐτοῦ ἐπ’ ἀληθείας ἐκπέσῃς. Τί γὰρ καὶ ἰσχύει ὅλως; καὶ ἡμῶν δίχα σὺ οὐ συλλογίζῃ ἐν σεαυτῷ, οὐδὲ φρονεῖς; Τί δαί; Οὐχὶ καὶ ἡμεῖς πάντες βλέπομεν; Ἢ τυφλοί, ὡς ὁ πεπλανημένος αὐτός σοι λέγει, ὑπάρχομεν; Ὄντως βλέπομεν ἅπαντες, καὶ οὐκ ἔστιν ἄλλη μείζων ταύτης, μὴ ἀπατῶ, ἀνάβλεψις.» Ἀλλὰ τούτων με πάντων, σὺ ὁ ἐλεήμων καὶ εὔσπλαγχνος, τῶν ὄντως ἀπατεώνων καὶ πλάνων, τῶν ἀνατροπὴν θολερὰν τὸν πλησίον ποτιζόντων, ἐρρύσω με διὰ τῆς χαρισθείσης μοι παρὰ σοῦ πίστεως καὶ ἐλπίδος, δι’ ἧς καὶ τὰ ῥηθέντα καὶ ἄλλα πλείονα ἐνίσχυσας ὑπομεῖναί με.