67. Καὶ δὴ πάλιν τοῦ πατρὸς ἐκ τῆς μονῆς ἧς ᾠκοδόμησε διὰ πλειόνων ἡμερῶν ἀναλύσαντος φθάσαντός τε εἰς μίαν τῶν ὑπ’ αὐτοῦ, καὶ τῶν ἐκεῖσε ἀδελφῶν εἰς συνάντησιν αὐτῷ ἐξελθόντων καὶ ἀσπασαμένων αὐτόν, παιδίον τῆς αὐτῆς ἀγέλης ἐξελθὸν βοᾶν ἤρξατο πρὸς αὐτόν· «Ἀληθῶς, ὦ πάτερ, ἀφ’ οὗ ἐντεῦθεν ἐπορεύθης ἕως τοῦ νῦν, οὔτε λάχανον οὔτε ἀθὴρ ἡψήθη ἡμῖν.» Πρὸς ὃ χαριέντως ἀποκριθεὶς ὁ ἅγιος εἶπε· «Μὴ λυποῦ, τέκνον· ἐγὼ ποιῶ.» Καὶ περιελθὼν τὴν μονὴν εἴσεισι καὶ ἐν τῷ ἑψητηρίῳ· καὶ τὸν ἐκεῖ τυπωθέντα εὑρὼν ἀδελφὸν ψίαθον ἐργαζόμενον, λέγει αὐτῷ· «Εἰπέ μοι, ἀδελφέ· πόσον χρόνον ἔχεις μὴ ἑψῶν τοῖς ἀδελφοῖς λάχανα;» Ὁ δέ φησι· «Μῆνας δύο.» Καὶ πρὸς αὐτὸν ὁ πατήρ· «Τίνος ἕνεκα κατεφρόνησας τῆς ἐντολῆς;» Ὁ δὲ ἀπολογούμενος ἔφη· «Ἤθελον, πάτερ, ἐφ’ ἑκάστης τοῦτο ποιεῖν· γνοὺς δὲ ὅτι τὸ ἑψόμενον, ἐν τῷ πάντας σχεδὸν τοὺς ἀδελφοὺς ἐγκρατεύεσθαι, οὐκ ἀναλίσκεται—τὰ γὰρ παιδία μόνα ἐστὶ τὰ ἐσθίοντα—ἵνα οὖν μὴ τὸ μετὰ κόπου τοσούτου γινόμενον ἀνάλωμα μηδενὸς μετέχοντος βληθῇ ἔξω, ἄτοπον ἡγησάμενος καὶ ἄκαιρον, διὰ τοῦτο οὐχ ἥψησα. Καὶ πρὸς τὸ μὴ ἀργίας ἕνεκα κριθῆναί με, ψιάθια ἐργάζομαι μετὰ τῶν ἀδελφῶν, εἰδὼς ἕνα μόνον τῶν μετ’ ἐμοῦ τυπωθέντων δύνασθαι ἐπαρκεῖν πρὸς τὴν τοιαύτην χρείαν καὶ πρὸς τὸ καταρτῦσαι μικρὰ βρώματα, ἅπερ ἐστὶν ἐλαῖαι καὶ λεπτολάχανα.»