Ἐν μιᾷ δὲ τῶν ἡμερῶν λέγει τοῖς ἀδελφοῖς· «Οἴδαμεν ὅτι ἀπὸ τῶν θείων γραφῶν ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν ἐν τελείᾳ γνώσει ἐστήριξεν ἡμᾶς. Ἀλλὰ κατὰ τὴν πτωχείαν μου λέγω κἀγὼ ὅτι ἐὰν μὴ ὁ ἄνθρωπος φυλάξῃ τὴν ἑαυτοῦ καρδίαν καλῶς διὰ παντὸς νήφων, ἐπιλανθάνεται πάντα ὅσα λόγια Θεοῦ ἤκουσε καὶ ἀμελεῖ τῆς ἑαυτοῦ σωτηρίας· καὶ οὕτως ὁ ἐχθρὸς εὑρὼν ἐν αὐτῷ τόπον, ἐκ τοῦ κατὰ μικρὸν καταβάλλει αὐτόν. Ὥσπερ γὰρ λύχνος σκευασθεὶς καὶ φαίνων, ἐὰν ἀμεληθῇ λαβεῖν ἔλαιον, σβέννυται κατ’ ὀλίγον, καὶ λοιπὸν ἐνδυναμοῦται τὸ σκότος κατ’ αὐτοῦ· οὐ μόνον δὲ τοῦτο, ἀλλ’ ἐνίοτε μῦς περιερχόμενος ζητήσει τὸ ἐλλύχνιον καταφαγεῖν· πρὸ τοῦ οὖν σβεσθῆναι οὐ δυνήσηται τέλεον καταφαγεῖν αὐτό· ἐὰν δὲ ἴδῃ ὅτι οὐ μόνον φῶς οὐκ ἔχει, ἀλλ’ οὔτε θέρμην πυρός, τότε τὸ ἐλλύχνιον ἀνασπάσας θέλων φαγεῖν, καταβάλλει καὶ τὸν λύχνον εἰς τὸ συντριβῆναι· καὶ ἐὰν μὲν ᾖ ὀστράκινος, ταχέως ἀπόλλυται· ἐὰν δὲ χαλκοῦς εὑρεθῇ, ὑπὸ τοῦ οἰκοδεσπότου ἄνωθεν σκευάζεται. Οὕτω καὶ ψυχῆς ἀμελούσης ὅσον ὅσον τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ἀναχωρεῖ, ἕως τέλεον ἀποσβεσθῇ τῆς θέρμης αὐτῆς· καὶ λοιπὸν ὁ ἐχθρὸς καταφαγὼν τὴν προθυμίαν τῆς ψυχῆς καὶ τὸ σῶμα ἀφανίζει κακίᾳ, καὶ συντρίβεται τέλεον.