Εἰ δὲ ἀντιλέγοι μοι πρὸς τοῦτο ὁ Ἰουδαῖος, πάλιν τὰ προειρημένα ἐρῶ πρὸς αὐτόν. Ἐποίησεν ὁ θεὸς τὰ τιμιώτατα καὶ ὄντως ἁγιώτατα καὶ οὐράνια καὶ αἰώνια καὶ θεῖα καὶ λειτουργικὰ τῶν Χερουβὶμ καὶ τῶν Σεραφὶμ καὶ πάντων τῶν ἄνω δυνάμεων τάγματα τὰ καθαρὰ ὄντως καὶ ἄσπιλα, καὶ οὐκ εἶπεν ὅτι «Ποιήσωμεν Χερουβὶμ καὶ Σεραφὶμ κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ’ ὁμοίωσιν», ὅπερ μᾶλλον καὶ ἥρμοζεν ὀνομάζεσθαι κατ’ εἰκόνα θεοῦ τὰ Χερουβὶμ ὑπὲρ τὸν χοϊκὸν ἄνθρωπον. Πάλιν τε ἐποίησε τὸ φῶς τὸ φωτίζον τὸν ἄνθρωπον καὶ πᾶσαν τὴν κτίσιν, καὶ οὐκ εἶπε «Ποιήσωμεν φῶς κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν», ὅπερ καὶ ἔπρεπεν ὑπὲρ τὸν ἄνθρωπον. Τί γὰρ τοῦ φωτὸς τιμιώτερον; Ἐπὰν γὰρ δύσῃ τὸ φῶς, ὅλος ὁ κόσμος ὡς νεκρὸς σκοτεινὸς καὶ σχεδὸν ἄψυχος ὁρᾶται. Εἶτα ἐποίησε τὸν ἥλιον τὸν φαιδρὸν καὶ ἡδύτατον, τὸν ζωοποιὸν πάσης ἐμψύχων πνοῆς, ἀνθρώπων τε καὶ ἀλόγων καὶ πετεινῶν καὶ ἰχθύων, καὶ οὐδ’ αὐτὸς κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσιν θεοῦ ἐκλήθη, εἰς ὃν πολλῷ πλέον καὶ ἔπρεπεν ὡς ζωοποιὸν ὑπὲρ τὸν ἄνθρωπον· ὁ γὰρ ἥλιος καὶ ἡ αὐτοῦ θερμότης διακρατεῖ πᾶν ἔμψυχον σῶμα, τὸ δὲ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου οὐ ζωοποιεῖ ἢ συνιστᾷ τὸν ἥλιον. Ὁμοίως καὶ τὸ ὕδωρ ἐποίησεν ὁ θεός, καὶ αὐτὸ ζωοποιὸν τῶν σωμάτων καὶ τῶν σπερμάτων καὶ πάσης πνοῆς τυγχάνον, καὶ οὐδ’ αὐτὸ κατ’ εἰκόνα θεοῦ ἐκλήθη.