θʹ Περὶ φύσεως καὶ ὑποστάσεως· ἐκ τῆς ἁγίας συνόδου τῆς ἐν Νικαίᾳ. Ἀνέφυ ποτὲ δυάς τις πονηρὰ ζιζανιόσπορος αἱρεσιαρχῶν (ὥσπέρ τις Ἅννας καὶ Καϊάφας ἢ Πιλάτος καὶ Ἡρῴδης) εἰς θεὸν βλασφημούντων, Ἄρειος λέγω καὶ Σαβέλλιος, οἱ Σευήρου διδάσκαλοι, ταὐτὸν λέγοντες καὶ αὐτοὶ τὴν φύσιν καὶ τὸ πρόσωπον, ὁ μὲν Σαβέλλιος ἓν πρόσωπον καὶ μίαν οὐσίαν λέγων ἐπὶ τῆς ἁγίας τριάδος, ὁ δὲ Ἄρειος τρία πρόσωπα καὶ τρεῖς οὐσίας, ἀμφότεροι ταὐτὸν λέγοντες εἶναι τὴν φύσιν καὶ τὸ πρόσωπον. Ὦν τὴν ἀσέβειαν καὶ τὸ τοιοῦτον φρόνημα ἀνατρέπουσα ἡ ἁγία καὶ μακαρία καὶ πρωτότοκος τοῦ ἁγίου πνεύματος οἰκουμενικὴ σύνοδος τῶν ἐν Νικαίᾳ τιηʹ πατέρων τῶν ἀοιδίμων διδάσκουσα σαφῶς ἡμᾶς, ὅτι ἕτερόν ἐστιν ἡ οὐσία ἤτοι ἡ φύσις καὶ ἕτερον ἡ ὑπόστασις, οὕτω βοᾷ· Τοὺς δὲ λέγοντας, «Ἦν ποτε, ὅτε οὐκ ἦν ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ», καί, «Πρὶν γεννηθῆναι οὐκ ἦν», καὶ ὅτι «Ἐξ οὐκ ὄντων ἐγένετο», ἢ ἐξ ἑτέρας ὑποστάσεως ἢ οὐσίας φάσκοντας εἶναι τὸν υἱὸν τοῦ θεοῦ, <ἢ> τρεπτὸν ἢ ἀλλοιωτόν, τούτους ἀναθεματίζει ἡ ἁγία καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ ἐκκλησία.