Οἱ ἅπαξ, φησί, προκατειλημμένοι τοῖς ψευδέσι τοῦ ἀντιχρίστου τέρασι καὶ τὸ θεοστυγὲς αὐτοῦ ὄνομα ταῖς καρδίαις ἀνεξαλείπτως ἐγγράψαντες ἔκ τε Ἰουδαίων, ἔκ τε ἐθνῶν, ταφῆναι μὲν τὰ ἅγια σώματα κωλύσουσιν, ἐπὶ δὲ τῇ ἀπαλλαγῇ τῶν μαστίγων, ἃς πρὸς ἐπιστροφὴν ἐπέφερον, εὐφρανθήσονται, μὴ λογιζόμενοι ὅτι, ὃν ἀγαπᾷ κύριος, παιδεύει· μαστιγοῖ δὲ πάντα υἱὸν ὃν παραδέχεται, καὶ ἐν κημῷ καὶ χαλινῷ ἄγξει τοὺς μὴ ἐγγίζοντας πρὸς αὐτόν, ὅπως κἂν ἐξ ἀνάγκης πρὸς τὴν εὐθεῖαν ὁδὸν ἐπιστρέψωσιν, ἧς ἀπατηθέντες ἐξετράπησαν. ἀλλ’ ἡμᾶς εὔχεσθαι χρὴ τῷ κυρίῳ λέγοντας· «ἀγαθόν μοι ὅτι ἐταπείνωσάς με, ὅπως ἂν μάθω τὰ δικαιώματά σου». «ἐπίστρεψον ἡμᾶς, ὁ θεὸς τῶν σωτηριῶν ἡμῶν», «ἵνα μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τῶν δούλων σου»· «κρινόμενοι γὰρ ὑπὸ σοῦ τοῦ φιλανθρώπου δεσπότου παιδευόμεθα, ἵνα μὴ σὺν τῷ κόσμῳ κατακριθῶμεν», ἀλλὰ δι’ ὀλίγων μαστίγων αἰώνιον ἐκφευξώμεθα κόλασιν, ὅτι πλούσιος ὑπάρχεις ἐν οἰκτιρμοῖς, Χριστὲ ὁ θεὸς ἡμῶν. καὶ σοὶ πρέπει πᾶσα δόξα, τιμὴ καὶ προσκύνησις, ἅμα τῷ πατρὶ καὶ τῷ ζῳοποιῷ πνεύματι εἰς τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.