... τὴν παρακοὴν ... ἀπιόντα. οὐδὲ δι᾽ ἑ[αυ]τὸν ἐβαπτίσθη, ἀλλὰ [δι]ὰ τὸν ῥυπωθέντα τῇ [ἁ]μαρτίᾳ. Ἐνήστευσεν οὖν ὁ κύριος 〈καὶ σωτὴρ〉 ἡμῶν Ἰησοῦς 〈ὁ〉 χριστὸς μετὰ τὸ βάπτισμα. ἀλλ᾽ ὅμως καὶ τοῦτο ἐν παρεκβάσει ζητήσωμεν. διὰ τί μὲν ἡμεῖς πρὸ τοῦ βαπτίσματος νηστεύομεν; ὁ δὲ δεσπότης Χριστὸς μετὰ τὸ βάπτισμα ἐνήστευσε. διὰ τί; ὅτι ἡμεῖς μὲν ὀγκώμενοι ταῖς ἁμαρτίαις καὶ πεφορτισμένοι τὴν ψυχικὴν γαστέρα ἀναγκαίως πρὸ τοῦ βαπτίσματος τὴν νηστείαν ὡς θεοδώρητον ἀντίδοτον δεχώμεθα, ἵνα «καθαρ〈ίσ〉αντες ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος» εἰς ὄρεξιν ἔλθωμεν ἐπουρανίου ἄρτου. ὁ δὲ δεσπότης Χριστὸς ὡς ἁμαρτίας ἐλεύθερος μετὰ τὸ βάπτισμα νηστεύει τύπον δωρούμενος οὐχ ἁμαρτίας ὀδυρώμενος. εἰ γὰρ ἄρα καὶ ἁμαρτίᾳ ἐκλήθη ὁ δεσπότης ἡμῶν Χριστός, ἀλλ᾽ ὅμως οὐκ αὐτὸς ῥερύπωται, ἀλλὰ τὰς ἁμαρτίας τὰς ἡμετέρας ἀνεδέξατο, ὁ δὲ ἀνάδοχος πᾶν ὁτιοῦν οὐχ ὡς αὐθέντης, ἀλλ᾽ ὡς μεσίτης εὐθύνεται.