Δεινοτάτη ἐστὶ πάνυ. Τυφλοῖ τὸν νοῦν, χαυνοῖ τὴν καρδίαν, ἀποσπᾷ ἀπὸ τοῦ Θεοῦ τοὺς ἀνθρώπους. Ἀδελφή ἐστι τῆς ἀνελπιστίας, ἐξορίζει τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τοῦ φόβου τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν χώραν τῆς ἀπωλείας. Ἀδελφέ, φύγωμεν αὐτὴν καὶ ἐξυπνίσωμεν τὸν ἐν ἡμῖν κοιμώμενον Ἰησοῦν, λέγοντες· «Ἐπιστάτα, σῶσον ἡμᾶς, ἀπολλύμεθα.» Καὶ ἐγείρεται καὶ ἐπιτιμᾷ τῇ προσβολῇ τοῦ ἀνέμου αὐτῶν καὶ ἡσυχάζει. Ἡμῖν δὲ λέγει· «Ἐγώ εἰμι, μὴ φοβεῖσθε.» Ἀφήσωμεν τὴν καλαμίνην ῥάβδον καὶ λάβωμεν τὴν ῥάβδον τοῦ σταυροῦ, ἐν ᾗ ἐσχίσθη ἡ θάλασσα, ἐν ᾗ καταποντίζεται ὁ νοητὸς Φαραώ, ἐν ᾗ ἐπιστηρίζονται οἱ χωλοί, ἐν ᾗ ἐγείρονται οἱ νεκροί, ἐν ᾗ ἐγένετο ἡ τοῦ Ἀποστόλου καύχησις, ἐν ᾗ ἐλυτρώθημεν ἀπὸ προδοσίας, παραθήσαντες ἑαυτοὺς τῷ δι’ ἡμᾶς σταυρωθέντι. Αὐτὸς γὰρ οἶδε πῶς ἐν αὐτῇ ποιμαίνει ἡμᾶς τὰ πρόβατα αὐτοῦ, καὶ ἐν αὐτῇ ἀπελάσει ἀφ’ ἡμῶν τοὺς αἱμοβόρους λύκους. Αὐτῷ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.