Οἱ δὲ ἀπὸ τῶν δαιμόνων λογισμοί, πρῶτον τεταραγμένοι εἰσὶ καὶ λύπης μεμεστωμένοι, καὶ λεπτῶς καὶ κρυφίως ἐπὶ τὰ ὀπίσω ἕλκουσιν. Ἐνδύονται ἐνδύματα προβάτων, τοῦτ’ ἔστιν ὑποβάλλουσι λογισμοὺς δικαιοσύνης, «εἰσὶ δὲ ἔσωθεν λύκοι ἅρπαγες», τοῦτ’ ἔστι διὰ τῶν φαινομένων ὡς χρηστολογιῶν αὐτῶν, ἐξαρπάζουσι καὶ «ἐξαπατῶσι τὰς καρδίας τῶν ἀκάκων.» Ἐπειδὴ οὖν ἐγράφη περὶ τοῦ ὄφεως ὅτι «φρονιμώτατός ἐστιν» ἀεὶ αὐτοῦ τήρει τὴν κεφαλήν, μήποτε δι’ αὐτῆς εὕρῃ παρὰ σοὶ φωλεὸν καὶ δι’ αὐτοῦ οἴκησιν, καὶ λοιπὸν ἐνεργήσῃ τὴν ἐρήμωσιν. Εἰ οὖν καὶ σὺ πνευματικὸς ἐπιθυμεῖς γενέσθαι, ἀπόθου τὰ τῆς σαρκός. Ἅτινα γὰρ ἀρνεῖταί τις, ταῦτα καὶ ἀποβάλλει. Ἄκουσον αὐτοῦ τοῦ Κυρίου λέγοντος· «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὑτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι.» Πῶς δὲ ἀρνεῖται ἑαυτὸν ὁ ἄνθρωπος, ἀλλ’ ἢ ἀφῶν τὰ θελήματα αὑτοῦ τὰ φυσικὰ καὶ αὐτῷ ἀκολουθῶν; Διὰ τοῦτο γὰρ εἰδὼς ὅτι περὶ τῶν φυσικῶν λέγει, ἑαυτὸν εἶπεν ἀρνήσασθαι καὶ οὐ τὰς παρὰ φύσιν. Ἐὰν γὰρ τὰς παρὰ φύσιν ἀφήσῃ τις, τῶν αὑτοῦ οὐδὲν ἀφῆκε διὰ τὸν Θεόν, οὐδὲ γὰρ αὐτοῦ εἰσιν. Ἐὰν δὲ τὰ φυσικὰ ἀφήσῃ τις διὰ τὸν Θεόν, ὁ τοιοῦτος ἀεὶ μετὰ τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου βοᾷ· «Ἰδοὺ ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι, τί ἄρα ἔσται ἡμῖν;» καὶ ἀκούεις τῆς μακαρίας ἐκείνης φωνῆς ὡς περὶ ἐπαγγελίας τῆς ζωῆς.