Οὐκ ἐπόθουν οὕτω φθέγξασθαι, ἀλλ᾽ ἠναγκάσθην οὕτως εἰπεῖν, ἵνα σὺ ἀκούσας τὸ σκυθρωπὸν φύγῃς τὸ δεινόν. Καὶ πότε φεύγειν χρή; 〈Νῦν ἡμέρα σωτηρίας.〉 Ὁποῖος θέλει εἶναι παρὰ Χριστῷ, οἶδας ὅτι 〈ἔρχεται〉 καιρὸς 〈ὅτε οὐδεὶς δύναται ἐργάζεσθαι.〉 Ἔρχεται νὺξ ὅτε 〈ἕκαστος κομίσηται τὰ διὰ τοῦ σώματος, πρὸς ἃ ἔπραξεν.〉 Ἔρχεται ἡμέρα ὅτε οὐδεὶς δύναται ἀναβαλέσθαι εἰς τὴν αὔριον. 〈Οὐ〉 γάρ 〈ἐστιν ἐν τῷ θανάτῳ ὁ μνημονεύων σου〉 καὶ 〈ἐν τῷ ᾄδῃ τίς ἐξομολογήσεταί σοι;〉 Εἰ οὖν οὕτως ὁ ὅρος, ἀδελφοί, καὶ οὐ δυνάμεθα παρελθεῖν ἢ παρελθόντας λανθάνειν οὐκ ἔστι, 〈προφθάσωμεν τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἐν ἐξομολογήσει.〉 Προφθάσωμεν, ἵνα μὴ προφθασθῶμεν.