Ἐνθυμείσθω μὲν πᾶσα ψυχὴ ζητοῦσα περὶ τῶν θειοτέρων εἰ ὄμμα τοιοῦτον ἔχει, ὥστε τὰ τοιαῦτα ζητεῖν καὶ ὁρᾶν τὰ αἰσθήσει ἀόρατα καὶ εἰ οὕτω ζητοῦσα παρ᾽ αὐτῷ τῷ ζητουμένῳ κατὰ τὸ γεγραμμένον οἰκεῖν δύναται· γέγραπται γάρ· 〈ἐὰν ζητῇς, ζήτει καὶ παρ᾽ ἐμοὶ οἴκει·〉 οἰκεῖ δὲ τότε, ὅτε μετὰ πίστεως ζητεῖ· κἂν γὰρ γένηται μὴ εὑρεῖν, οὐκ ἀναχωρεῖ τοῦ οἰκεῖν ἐν τῇ πίστει τοῦ ζητουμένου, ἀλλὰ λέγει κατὰ τὸν μακάριον Δαβίδ· 〈Ἐθαυμαστώθη ἡ γνῶσίς σου ἐξ ἐμοῦ· ἐκραταιώθη· οὐ μὴ δύνωμαι〉 πρὸς αὐτήν· Καὶ κατὰ τὸν πατέρα τοῦ σεληνιαζομένου· 〈Πιστεύω, Κύριε, βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ.〉 Τοῦτον οὖν ἔχοντες τὸν σκοπόν, ζητήσωμεν μετὰ πίστεως περὶ τῆς τοῦ ἁγίου Πνεύματος φύσεως, παρ᾽ αὐτοῦ ζητήσαντες τοῦ ζητουμένου τὴν γνῶσιν.