Ὁ δὲ τῆς τοῦ κόσμου σοφίας λόγος εἰς φιλοδοξίαν ἀεὶ προκαλεῖται τὸν ἄνθρωπον· ἐπειδὴ γὰρ πείρᾳ αἰσθήσεως εὐεργετεῖν οὐ δύναται, ἐπαίνων φιλίαν τοῖς αὐτοῦ ἰδίοις χαρίζεται ὡς πλάσμα ὢν κενοδόξων ἀνθρώπων. Τὴν τοίνυν τοῦ θείου λόγου διάθεσιν ἀπλανῶς ἐπιγνωσόμεθα, ἐὰν ἀμερίμνῳ σιωπῇ τὰς τοῦ μὴ λέγειν ὥρας ἀναλίσκωμεν ἐν θερμῇ μνήμῃ τοῦ θεοῦ. {ιβʹ.} Ὁ ἑαυτὸν φιλῶν τὸν θεὸν ἀγαπᾶν οὐ δύναται· ὁ δὲ ἑαυτὸν μὴ φιλῶν ἕνεκεν τοῦ ὑπερβάλλοντος πλούτου τῆς ἀγάπης τοῦ θεοῦ, οὗτος τὸν θεὸν ἀγαπᾷ. Διόπερ οὐ τὴν ἑαυτοῦ ὁ τοιοῦτος ζητεῖ δόξαν ποτέ, ἀλλὰ τὴν τοῦ θεοῦ· ὁ γὰρ ἑαυτὸν φιλῶν τὴν ἑαυτοῦ δόξαν ζητεῖ. Ὁ δὲ τὸν θεὸν φιλῶν τὴν τοῦ ποιήσαντος αὐτὸν δόξαν ἀγαπᾷ· ψυχῆς γὰρ αἰσθητικῆς καὶ θεοφιλοῦς ἴδιον τὴν μὲν δόξαν ἀεὶ ζητεῖν τοῦ θεοῦ ἐν πάσαις αἷς ποιεῖ ἐντολαῖς, ἐπὶ δὲ τῇ ἑαυτῆς ταπεινώσει τέρπεσθαι, ὅτι τῷ θεῷ μὲν δόξα διὰ μεγαλωσύνην πρέπει, ἀνθρώπῳ δὲ ταπείνωσις, ἵνα δι’ αὐτῆς οἰκειωθῶμεν θεῷ. Ὅπερ ἐὰν ποιῶμεν, καὶ ἡμεῖς κατὰ τὸν ἅγιον βαπτιστὴν Ἰωάννην χαίροντες τῇ δόξῃ τοῦ κυρίου ἀπαύστως λέγειν ἀρξόμεθα· Ἐκεῖνον δεῖ ὑψοῦσθαι, ἡμᾶς δὲ ἐλαττοῦσθαι. {ιγʹ.} Οἶδα ἐγώ τινα τοσοῦτον τὸν θεὸν ἀγαπῶντα καὶ ἔτι πενθοῦντα ὅτι οὐ καθὼς θέλει ἀγαπᾷ, ὥστε ἀπαύστως αὐτοῦ τὴν ψυχὴν ἐν τοιαύτῃ εἶναί τινι θερμῇ ἐπιθυμίᾳ ὥστε τὸν μὲν θεὸν ἐν αὐτῷ δοξάζεσθαι, ἑαυτὸν δὲ ὡς μηδὲ ὄντα εἶναι.