Θεωρῶν δὲ ὁ Κάϊν δεχθὲν τὸ δῶρον τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Ἄβελ ἐταράττετο λίαν καὶ οὐκέτι προσπεσεῖν καὶ δεηθῆναι τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ μᾶλλον ὀργῇ καὶ θυμῷ ἐκινεῖτο· ὁ δὲ εὔσπλαγχνος Θεὸς μακρόθυμος ὑπάρχων καὶ θέλων αὐτὸν ἐνέγκαι εἰς εὐθεῖαν ὁδὸν καὶ γνωρίσαι αὐτῷ ὅτι μετανοοῦντος δέχεται αὐτοῦ τὰ δῶρα, τί δὲ αὐτὸς ὀργίζῃ, φησίν; Ἐν σοί ἐστιν, ὦ Κάϊν, ἡ ἁμαρτία αὕτη. Ὁ δὲ Κάϊν μὴ βουληθεὶς κλῖναι εἰς εὐσπλαγχνίαν τὴν ἑαυτοῦ καρδίαν, ἐξῆλθεν ἐκ προσώπου τοῦ Θεοῦ μετ᾽ ὀργῆς, τοιαῦτα λέγων· ἀναβῶ ἐγὼ ἐπάνω τῶν ὀρέων καὶ ἀνοίξω τοὺς οὐρανούς, κἀκεῖ διαλεχθῶ μετὰ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου· διότι ἐμὲ ἐλύπησε καὶ ἐτίμησε τὸν Ἄβελ ὑπὲρ ἐμὲ τὸν πρῶτον, καὶ τὴν θυσίαν αὐτοῦ ἐδέξατο εὐμενῶς καὶ αὐτὸν ἠγάπησε μᾶλλον ὑπὲρ ἐμέ.